Wielu ludzi z terenów Bliskiego Wschodu zdecydowało bojkotować produkty izraelskie i amerykańskie w odpowiedzi na wojnę w Gazie.
Serwis Angry Arab News Service pisze [en]:

Nowa kampania bojkotowania amerykańskich produktów rozpoczęła się w pięciu krajach arabskich, z kawiarniami Starbucks jako pierwszym celem, ale też z Nestlé, Coca-Colą, Johnson & Johnson oraz restauracjami Burger King na liście.

Pośród marek amerykańskich Starbucks była pierwszym celem bojkotu. Zeinobia z Egiptu napisała o tym [en]:

Starbucks, znana sieć Starbucks w Bejrucie została zamknięta na dzień z powodu protestów. W świecie arabskim widzimy wezwania oraz odpowiedzi na nie w celu bojkotowania produktów amerykańskich, głównie tych związanych w jakikolwiek sposób z Izraelem.

Następnie kontynuje:

Oczywiście arabska opinia publiczna uważa, że Starbucks w Ameryce wspiera finansowo IDF z racji tego, że jej założyciel i właściciel jest Żydem. Szczerze mówiąc to nie jest wystarczający powód dla opinii, że sieć dofinansowuje IDF, lecz tego typu wiadomości dają arabskiej społeczności do myślenia.
Plotki o Starbucks-IDF są dośc stare, jeszcze z czasów sprzed otwarcia pierwszych sieci w Egipcie – już wtedy walczono z nimi w świecie arabskim.
Pamiętam, jak któregoś dnia otrzymałam e-mail z logo Starbucks i jego historią, według której jest to hebrajska księżniczka, która uratowałą Żydów w czasach starożytnego Babilonu, choc prawda jest zupełnie inna.

Kampanie bojkotowania nie ograniczyły się jedynie do świata arabskiego, a amerykańsko-palestyński blog grupowy KABOBfest donosi o uczestnikach kampanii z Malazji [en]:

Ponad 2000 restauracji będących własnością Muzułmanów zdjęło Coca-Colę z listy produktów, aby wesprzeć globalny bojkot przeciw Izraelowi. Lokalne organizacje zachęcają pracowników Coca-Coli, Starbucks oraz innych film do zrezygnowania z pracy.

Z Jordanu, Khobbeizeh również pisze o bojkocie Starbucks:

Howard Schultz jest aktywnym zyjonistą, wielkim stronnikiem armi Izraelskiej. Wspiera on ich rocznie setkami milionów z dochodów Starbucks co czyni go jednym z czołowych sponsorów ich wyposażenia.

Z pewnością produkty izraelskie bojkotowane były przez wielu a oto co Body on the Line napisała na jej blogu [en]:

Rolnicy mówią, że większośc ich produktów pozostała w magazynach z powodu odwołanych zamówień, oraz obawiają się nagłego spadku zapotrzebowania na eksport owoców do krajów takich jak Jordan, Zjednoczone Królestwo oraz kraje Skandynawii…Ilan Eshel, dyrektor Organizacji Upraw Owoców w Izraelu również potwierdził, iż Skandynawowie odwołali zamówienia.

Amerykański bloger żyjący w Palestynie pisze o tym, jak naukowcy w Zjednoczonym Królestwie reagują na izraelskie ataki w Gazie:

Brytyjscy naukowcy napisali list otwarty opublikowany w the Guardian, w którym wzywają do bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji:
“Musimy robic wszystko co w naszej mocy, aby zapobiec zwycięstwu Izraela. Izrael musi zaakceptowac fakt, że jego bezpieczeństwo zależy od sprawiedliwości I pokojowej koegzystencji z jego sąsiadami, a nie na bezprawnym użyciu siły.”
“Uważamy, że Izrael powinien natychmiast I bezwarunkowo zakończyc atak na gazę, zakończyc okupację Strefy Zachodniej, oraz porzucic starania o władzę nad czy kontrolę terytorium sprzed 1967 roku. Wzywamy rząd brytyjski oraz brytyjskich obywateli do podjęcia wszelkich możliwych kroków w celu zmuszenia Izraela do wykonania tych zobowiązań, rozpoczynając program bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji.”

W Londynie studenci również solidaryzują się z Gazą na prestiżowym Uniwersytecie Ekonomii:
Ponad czterdziestu studentów kontynuowało dziś protest na londyńskiem Uniwersytecie Ekonomii przeciwko konfliktowi w Gazie.

Są też organizacje oraz strony poświęcone szerzeniu wiadomości o kampanii, jak np ta, ta albo ta tutaj.
Lecz z drugiej strony inni, jak Crossroads Arabia nie byli tak bardzo zainteresowani bojkotem:

Saudi Gazette donosi, że bojkot produktów amerykańskich w celu wyrażenia wsparcia dla ludności Gazy zaczyna się również w Arabii Saudyjskiej. Tak jak i w przypadku poprzednich bojkotów i ten najprawdopodobniej a) podnosi saudyjskie uczucie ważności i b) uderza w firmy i ich pracowników w tym kraju, bez wielkiego ubytku w ekonomii amerykańskiej, a wręcz przeciwnie, jak twierdzi professor  Uniwersytetu Króla Abdulaziza.

Jednak widac wyraźnie, że pomysł bojkotu ma wielu zwolenników.
Jewlicious napisał odpowiedź do postu Khobbeizeh’a:

Nie jestem wielkim fanem Starbucks, czy też w ogóle kawy, lecz fakt, że Starbucks wspiera finansowo IDF do wielkości “setek milionów rocznie” jest po prostu absurdalny. Khobbeizeh przyjacielu, poza Twoimi umiejętnościami obróbki Photoshopem, jesteś idiotą.

Mimo wszystko, nadal pojawiają się posty z Gazy a blogerzy opisują strach, jaki ich przejmuje podczas izraelskich ataków.
Exiled mówi, że nie jest bohaterem [ara]:

Jeszcze żyję, ale nie czuję się dobrze.
I w każdej chwili mogę zginąć i poczuć się lepiej.
W Gazie tylko martwi są bezpieczni.
Zostawiłem mieszkanie I żonę aby iść do domu rodzinnego, lecz nie szukając miejsca bezpiecznego od bombardowań.
W takich warunkach chcę być przy matce.
Nie jestem bohaterem; jak mój młody siostrzeniec drżę słysząc metaliczny odgłos okolicznych wybuchów.
Lecz chowam to drżenie w zawstydzeniu; nie jestem bohaterem.

Laila El-Haddad, blogująca na Raising Yousuf and Noor, pozostaje w kontakcie z rodzicami z Gazy [en]:

Ojciec właśnie zadzwonił aby powiedzieć, że jest w porządku po bombardowaniu Uniwersytetu Islamskiego, głównego ośrodka akademickiego w okolicy.
Później zadzwoniłam do matki i usłyszałam jej płacz przez telefon. „Samoloty są nad nami.” Zawołała „Samoloty są nad nami”. Próbowałam ją uspokoić – samoloty nad głową oznaczają, że „cel” jest dalej. Lecz w takich chwilach intensywnego strachu nie ma miejsca na racjonalność i logikę.

Inny bloger z Gazy, Dr. Mona El-Farra przebywa obecnie w Zjednoczonym Królestwie, i z przerażeniem ogląda wydarzenia [en]:

Z bólem serca śledzę z odległości Gazę. Nie mogę wyłączyć telewizora, nie mogę oderwać się od tego, co się tam dzieje. Nie w chwilach, gdy moi koledzy medycy pracują w tak niesamowitych okolicznościach. Nie w chwilach, gdy moi przyjaciele, moja rodzina i cała populacja Gazy doświadcza takiego okropnego okrucieństwa i ciągłego strachu. Koszmar jeszcze się nie skończył.

Kanadyjska aktywistka praw człowieka Eva Bartlett, blogująca na  In Gaza, opisuje jak sobie radzi [en]:

Jak opisać to uczucie? Jestem fizycznie zdrętwiała na wybuchy; nie żebym była wardzo odważna, lecz po prostu fizycznie nie reaguję. To dość przydatne, pomaga mi to pisać, fotografować, mówić. Ale to moja racjonalna strona jest za to  odpowiedzialna. Alberto, hiszpański dziennikarz siedzący obok mnie pomaga mi odtworzyć fakt, że wczoraj powiedziałam mu „Jestem tak skupiona na opisaniu realcji naocznych świadków, że nie myślę o niebezpieczeństwie.”
[…]
Zakończenie tego wpisu jest prawie niemożliwe…każdej minuty jest coraz więcej wybuchów: samochód w obozie Al Bureijj z centrum Gazy, inny w części z rezydencjami Gazy Zaytoun, inny na północy…tym razem to nie elektryczność przeszkadza mi w pisaniu, ani nie brak słów czy informacji. To to straszne bombardowanie tak blisko, które Izrael na nas tutaj w Gazie stosuje, od 11 rano 27-go grudnia kontunuowane jest ono nieustannie, z całej mocy, pomimo 300 zmarłych i ponad 800 rannych, wg konserwatywnych oszacowań (1000 według innych), nie wliczając ofiar ostatnich i nieustających ataków. Świat zewnętrzny słusznie chce wiedzieć, co się dzieje w Gazie, i ja też chciałabym wiedzieć, choć tutaj jestem. Gaza zmieniła się w odizolowane regiony, gdzie uwięzieni ludzie boją się wyjść na ulice. I jak się okazuje, nawet domy nie są bezpieczne. Nie ma bezpiecznego miejsca w Gazie. Każde może być celem. Każdy cel może być uzasadniony jako zaplanowany lub sąsiadujący z zaplanowanym.

W późniejszym poście pisze po prostu:

Jak na razie…przygotowuję się na brak elektryczności, internetu i na najgorsze.
Moglę się, że zrobicie swoje na zewnątrz Gazy, aby zakończyć ten horror
7 więcej zabitych, 10 rannych w ostatnim ataku w północnej Gazie

27-go grudnia, po tym jak napięcie wzrosło po zakończeniu sześciomięsiecznego pokoju pomiędzy Izraelem a Hamasem, izraelskie siły obrony rozpoczeły atak lotniczy na Gazę. Reakcje izraelskiej blogosfery udzielały wsparcia obecnej akcji militarnej a wstępne posty na blogach wskazują na to, że Izraelczycy szykują się do długiego i trudnego konfliktu.
Israelity komentuje historię i rozwój konfliktu:

Większość ludzi w tygodniu przed Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem relaksowało się w Puerto Rico, odwiedzało rodzinę nad morzem, lub jechało na narty do Aspen. Izraelczycy wybierali się na wojnę.
Operacja “Płynny ołów” (przypomnienie dla IDF – popracujcie nad terminologią) nie jest śmieszna. Zrodzona z braku alternatywy na ciągłe ataki rakietowe na południowe społeczności, kampania militarna przeciw Hamasowi w Gazie doprowadziła do setek zmarłych i rannych – a teraz więcej rakiet ląduje w Ashkelon, Sderot, Netivot a nawet w Ashdod, jakieś 25 mil od Gazy.
Domyślam się, że zanosiło się na tę operację gdy moja córka wróciła do domu ze swojej zmiany na policji w czwartek mówiąc, że poinformowano ją o mobilizacji na południu, gdy ataki rozpoczeły się w celu zachowania pokoju w społecznościach, gdzie możliwy jest odwet Hamasu.
Jednak w sobotę wieczorem nadal patrolowali swe zwykłe regiony dookoła Jeruzalem.  Wygląda na to, iż odpowiedź na operację “Płynny ołów” pośród Palestyńczyków na brzegu zachodnim oraz we wschodnim Jeruzalem była na tyle poważna, że zajęła się nią policja.
“Jest tam wiele zamieszek” powiedziała przez telefon około północy, “więc nie mogą nas wysłać na południe”

West Bank Mama opisuje mobilizację żołnierzy izraelskich:

Radio IDF ogłosiło, że rezerwiści są zbierani w tak zwanym Tzav Shmoneh. Wiadomość e-amilowa yishuv rozpoczyna się prośbą do osób podróżujących do różnych miejsc o zabranie “pakietów prowiantu” dla żołnierzy. Nie tylko mamy członków yishuv mobilizowanych, ale też synów w regularnej armii.
Instynkt macieżyński przemawia wszędzie.
Właśnie słyszałam w radiu, że rodziny na północy, które neistety musiały się ewakuować z domów podczas drugiej wojny libańskiej, zapraszają teraz ludzi z południa, aby schronili się u nich przed rakietami.

A Aliyah! pisze o tym, jak rozwijał się konflikt:

Do tej pory traktowano to w sam raz. Oczekiwano i pozwalano rakietom spadać bez żadnego odwetu. Siedzieliśmy patrząc jak ponad 300 rakiet spada na ludność cywilną w przeciągu trzech dni, dodając do tego te, które spadły podczas poprzedzających dni oraz ponad 3,000 wystrzelonych w cywilów tylko w tym roku. Rakiety spadały na nas, podczas gdy my leczyliśmy w szpitalach Palestyńczyków przez pomyłkę ranionych przez Hamas. Rakiety spadały na nas, podczas gdy konwoje pomocy humanitarnej, paliwa, lekarstw i jedzenia jechały przez naszą granicę do Gazy.
Z racji tego, że czekaliśmy, osiągnęliśmy dwie rzeczy. Po pierwsze, wytłumaczenie dla o wiele większego uderzenia na terrorystów, którzy to tu to tam atakowali nas rakietami. Ta ostatnia taktyka jest nie tylko nieskuteczna, ale też daje międzynarodowym obserwatorom możliwość zmienienia sytuacji na równy podział odpowiedzialności za obecną sytuację. To jasne, że gdy ataki następują nieustannie z jednego kierunku, nie można tego odwrócić. Nawet Abbas powiedzieli, że Hamas jest odpowiedzialny i sam się tego napytał. Po drugie zyskaliśmy element zaskoczenia.

Będziemy mieć więcej reakcji z izraelskiej blogosfery, włącznie z kontynuacją przedstawiania różnych punktów widzenia na obecny konflikt. Zapraszamy na Global Voices po więcej.

Pomimo nieustannych ataków na Gazę oraz utraty elektryczności w wielu miejscach, są w Gazie blogerzy, którym udaje się napisać o tym, co się tam dzieje. W dodatku znajduje się tam wielu aktywistów praw człowieka, którzy zdają relację z wydarzeń.
Zaczynamy od blogerki z Gazy, która jest obecnie w Stanach Zjednoczoncyh. Laila El-Haddad pisząca Raising Yousuf and Noor, opisuje doświadczenia jej rodziców:

Moi rodzice mieszkają w centrum, a izraelskie samoloty zaatakowały ludzi i tereny dookoła nich. Ponad 50 celów 60 samolotów – podają tytuły Haaretz. I ponad 220 osób zabitych – w biały dzień. Nawet jeśli to powtórzymy nie wystarczy: 50 celów, 60 samolotów, 200 ludzi, 1 dzień.
Wszystko czyste. Bardzo dopracowane. Dobrze zapakowane: wojna w opakowaniu.
“Co minutę mija nas pogrzeb. Stosy tupów rosną.”  Powierze Gazy przepełnione jest zapachem palonego ludzkiego ciała. Króluje panika, tak jak możemy sobie wyobrazić panikę psów zamkniętych w jednej celi z brutalnie zabitymi pobratymcami. Lecz zdechłe psy – w klatce, niczym innym, wywołały by wielki hałas.

Kanadyjska aktywistka z Międzynarodowego Ruchu Solidarności (ISM), Eva Bartlett, pisze na In Gaza, opisując skutki jednego z ataków:

Pośród zabitej ludności cywilnej jest matka moich dobrych przyjaciół z Jabaliya. Każda strata jest okropna, lecz dotyka mocniej gdy widzisz ją lub znasz umarłego. […] Inna aktywistka praw człowieka i ja spędzamy noc z rodziną, nie śpiąc, zebrani w zimnej piwnicy wychłodzonej dodatkowo przez otworzone okna, z nadzieją, że nie powypadają gdy rozpoczną się bombardowania. To właśnie okno frontowe po godzinach bombardowania będzie zniszczone.
Rodzina martwi się, że wojska lądowe Izraelu będą okupować ich dom taj jak to zrobiły w marcu 2008, i pozostały z nimi dla wsparcia, choć sami świetnie sobie radzili w okropnych czasach. Głównie kobiety i dzieci, odpoczywaliśmy niespokojnie, po każdej eksplozji dzwoniąc do innych zamieszkujących inne obszary Gazy, a eksplozje kontynowały się od 11-tej wieczorem przez całą noc.
Helikoptery Apache krążyły nad naszymi głowami całą noc, a brzęczenie bezpilotowych samolotów latających nie ustawało.
O 10.10 wieczorem otrzymałam SMS od innego międzynarodowego aktywisty, z Rafah: „Izraelczycy właśnie dzwonili aby powiedzieć, że każdy dom posiadający bron będzie ich celem.” Skąd Izrael wie, które domy posiadają „broń” to jedna sprawa, ale ważniejsze jest pytanie: kto dał Izraelczykom prawo dobombardowania terenów cywilnych? W naszym domu, 13 kobiet, 3 mężczyzn (w tym staruszek), 6 dzieci poniżej trzeciego roku życia, i czternastoletnia dziewczynka. Gdyby Izrael zdecydował, że w tym domu jest broń, oznaczałoby to 23 ofiary. […] Napiszę więcej gdy czas i elektryczność pozwoli. Na razie chcę iść do domu moich przyjaciół, których matka zginęła, chcę złożyć kondolencje i opłakiwać ją z nimi, gdyż była tak miłą osobą, jak moja własna matka.

W innym poście, Eva Bartlett opisała sytuację w szpitalu Shifa w Gazie (proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Sameh A. Habeeb, bloger i dziennikarz z Gazy, również opisuje sytuację w szpitalach:

Szpitale Gazy ogłosiły, że nie mogą już przyjmować rannych ze względu na brak sprzętu medycznego. Zwłoki Palestyńczyków leżą na korytarzach, w pokojach i na oddziałach szpitali. Tymczasem 2-3 ranne ofiary dzielą łóżko z racji braku sprzętu w wyniku izraelskiego oblężenia sprzed dwóch lat. Minister zdrowia Gazy,  Basim Nai'm, Health Minster powiedział, że sektor medyczny Gazy potrzebuje dziesiątek rodzajó sprzętu. 70 rannych było przyjętych do egipskiego szpitala.

Fida Qishta, blogująca dla Sunshine, jest palestyńską aktywistką ISM w Rafah w południowej cześci Gazy:

Zaraz przed 7:00 rano czasu lokalnego, kolejne uderzenie izraelskie trafiło w rejon rezydencji Hi Alijnina w mieście Rafah w południowej części Gazy. Tym razem trafiono w aptekę, zupełnie niszcząc ją i uszkadzając okoliczne budynki. Podczas uderzenia uszkodzona została linia elektryczna a ulice pokryły lekarstwa…zszokowani mieszkańcy wyszli z domów, niektórzy jeszcze w piżamach.

Obecnie w Gazie znajdują się aktywiści praw człowieka z Libanu, UK, Polski, Kanady, Hiszpanii, Włoch oraz Australii; wielu z nich przybyło tutaj na łodziach ruchu Free Gaza. Nie wszyscy mają blogi, lecz ich sprawozdania możemy przeczytać na stronie Free Gaza, oraz na stronie Międzynarodowego Ruchu Solidarności. Na stronie Rafah Today znajdują się zdjęcia skutków ataku na Rafah (raz jeszcze proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Twitter jest nową platformą blogowania, a przynajmniej tak się twierdzi. Wydaje sie to być prawdą głównie w sytuacjach kryzysowych:  podczas ataków w Mumbaju użytkownicy Twitter donosili o wydarzeniach co do minuty a dziś, gdy ataki lotnicze na Gazę nie ustaja, Twittersfera ostro dyskutuje.
Użytkownicy Twittera używają hasztagów aby agregować swoje treści; użytkownicy mogą iść do wyszukiwarki Twitter (Twitter search) i szukać treści pod podanym tytułem. W tym wypadku najważniejszym hasztagiem jest #gaza, a #gazawarofwords [gazawojnasłów] śledzi media. W wyszukiwarce innych hasztagów odnoszących się do dyskusji o Gazie znajdziemy między innymi #israel, #syria, #baghdad, #2states, oraz #rafah, among others. Użytkownicy podają dalej informacje (“re-tweet”) innych użytkowników aby szybko je rozpowszechnić; na przykład:

“Masowe protesty w #Damaskus przeciw masakrze w #Gaza [link]”

Użytkownik Twittera z Kaliforni, shelisrael, zauważył wczoraj rano, iż Twitter jest jedną z pierwszych platform umożliwiających taką dyskusję:

“z przykrością stwierdzam, że porzucam grupę #gaza. to niesamowite, że ludzie z Gazy i Izraela rozmawiają w miasteczku Twitter”

On tego momentu świat bierze udział w normalnych debatach, kiedy indziej wyrażając gniew, a przede wszystkim donosząc o informacjach; następujący przykład odnosi się do uczestników z Palestyny, Maurytanii oraz San Francisco (US):

Rodzaj dyskusji prowokuje ostre pytania i argumentacje. skinner, z Oxfordu, UK przez Amman, Jordan, pyta:

“Ludzie w Gazie nie mogą nawet pomóc chorym bo karetkom brak paliwa. Brak lekarstw. Brak jedzenia. Gdzie do cholery są ludzie z ochrony praw człowieka?”

YaelBeeri, izraelska użytkowniczka Twittera, wspomina różnorodność opinii na Twittersferze:

“Są w Izraelu ludzie, którzy wierzą, że są alternatywy dla operacji “wymuszonego posłuchu” w #gaza”

Inną fascynującą cechą dyskusjina Twitterze jest analiza pracy mediów. #gazawarofwords [gazawojnasłów] to hasztag rozpoczęty przez użytkownika weddady a dający możliwość agregowania takich relacji:

“#Gazawarofwords jak na razie brak anty-hamaskiej analizy w mediach arabskich. wszyscy winią Izrael za wydarzenia w #gaza
#Gazawarofwords francuski L'Express używa określenia ‘Stan Żydowski' w programie o #gaza [link]
#Gazawarofwords brak analizy militarnej operacji, wszystko polityczne i geopolityczne”

Najlepszym sposobem na śledzenie takich dyskusji jest sprawdzanie w źródle; Twitter search oraz RSS dla wszystkich hasztagów (np. #gaza) a sam udział jest już prosty.

Ten dzień zaczął się w Gazie “normalnie”. Jednak do końca dnia, okazało się, że 27 grudnia będzie najbardziej krwawym dniem konfliktu palestyńsko-izraelskiego od 1967 roku. Mimo, iż celem izraelskich ataków lotniczych był Hamas, w miarę upływu dnia stało się jasne, iż pośród 225 ofiar będą też osoby cywilne.
Blogerzy w Palestynie i na całym świecie są w szoku widząc rosnące liczby. Szok ten, wraz z gniewem na stronnicze relacje mediów, jest wyczuwalny w dzisiejszych postach.
Marcy Newman z body on the line opisuje jej dzień na brzegu zachodnim, wpominając moment, gdy usłyszała wiadomości [en]:

O 11:30 rano itf rozpoczęli ataki lotnicze na Gazę amerykańskimi F16. Radio nie podaje wiadomości. Nikt nie zdaje sobie z tego sprawy. Lecz w przeciągu 15 minut około dwustu pacjentów napływa do szpitali, na przykład do szpitala al shifa. Od dziesięciomiesięcznych dzieci do 55-ccioletnich kobiet, ludność cywilna Palestyny przeżywa masakrę. To najbardziej krwawy dzień Palestyny od 1967 roku.

Kończy mówiąc:

To najbardziej krwawy dzień Palestyny od 1967 roku. Straciłam rachubę czasu. Oglądałam al jazeera po angielsku i arabsku godzinami. Jest 3.08 rano. Itf zabombardowali meczet usytuowany kilka godzin drogi od szpitala al sheaf. Myślę, że stało się to gdzieś koło 1:10 rano. Nie jestem pewna. 225 Palestyńczyków w masakrze. Więcej pod gruzami.

Haitham Sabbah, jak sam się opisuje “wysiedlony bloger palestyński” publikuje zdjęcia zrobione dziś na tereni Gazy, komentując [en]:

Palestyńczycy na okupowanym brzegu zachodnim poszli demonstrować przeciwko izraelskim przestępstwom terrorystycznym w Gazie i zaatakowali Izraelczyków kamieniami. Raporty donoszą, iż wszystkie nieporozumienia pomiędzy partiami zanikły podczas tych demonstracji, włącznie ze stronnikami Hamasu i Fatah, którzy zaatakowali armię terrorystyczną Izraela razem.

Bloger marokański Al Miraat zachowuję swą stałą spokojną opinię mówiąc [en]:

Bombardowanie terenów cywilnych nie jest aktem cywilizowanym. Od Nurenbergi jest to uznane za przestępstwo wojenne. To przestępstwo wojenne; masakra; masowe zabójstwo; dokonane przez wykonaną w Ameryce broń, opłaconą głównie z kieszeni amerykańskich podatników.
Najgorsze jest to, że nie uczyni to z Izraela bezpieczniejszego miejsca, a wręcz wywoła wśród  Palestyńczyków (i Arabów) tendencje do bardziej ekstreminstycznych zachowań. Ta polityka była prowadzona od dekad, a to właśnie Izrael zachowuje status quo.

KABOBfest's Mohammad, znajdujący się w Palestynie, podsumowuje wydarzenia dnia. Miał on możliwość rozmowy z członkami rodziny I przyjaciółmi z Gazy, więc donosi o ich reakcjach [en]:

Trudno było skontaktować się w ciągu dnia z Gazą, lecz udało mi się nawiązać kontakt z wujkiem Mohhamedem. Był on w szoku, nie mógł mówić. Zapytałem, gdzie się znajduje; odpowiedział, że obok budynku, w którym wydaje się paszporty. Wewnątrz znajdowało się 50 ciał. Nie mogłem mówić. Odłożyłem słuchawkę.
Mój wujek Jasim z Khan Younis także był na zewnątrz. Powiedział, że jest w porządku, lecz wśród eksplozji i martwych ludzi.
Nawet nie chciałem już rozmawiać z wujkiem Mahmoudem; moja matka do niego zadzwoniła  - słyszała tylko płacz dookoła niego. Jego żona opłakiwała śmierć swojego brata.
Uważam, że najbardziej przejmującym uczuciem był szok, czy w Gazie, czy na brzegu zachodnim. Jako pierwsze ofiary, przyzwyczailiśmy się do Izraela przekraczającego czerwone linie i ich nieustanną politykę opresji i okupacji. Lecz to było coś innego. Sam zasięg masakry był nie do pojęcia.

Podsumowuje on:

Izrael nadal uważa, że może bronić swoich racji siłą. Jedyną drogą do osiągnięcia celu jest dla nich ludobójstwo. Lecz jest jeszcze jeden aspekt sprawy: nadchodzące wybory w Izraelu. Zbrodnie przeciw Palestynie to znane zachowanie rządzących Izraelem w celu zdobycia poparcia wyborców, a ponieważ oczekuje się, iż Likud wygra wybory, to zdecydowanie polityczna gra partii Kadima.
Dziś i przez następnych kilka dni odbędą się demonstracje w Izraelu, łączące niebezpieczne fantazje Zionistów z ubieganiem się o władzę. Przez 60 lat Izrael starał się narzucić Plestyńczykom swoje decyzje, i przez 60 lat żaden izraelski rząd nie był w stanie tego zrobić.
Zapamiętajcie Gazę.

Więcej informacji o atakach na Gazę, na Global Voices tutaj.

Ludzie całego arabskiego świata lamentują nad losem mieszkańców Gazy, po fali izraelskich ataków lotniczych, które zabiły ponad dwustu Palenstyńczyków a raniły ponad siedmiuset.
To właśnie cisza rządów arabskich powoduje nerwową atmosferę.
Ayhamjzzan z Syrii pisze po arabsku:

Połowa z dwustu ofiar to kobiety i dzieci. Wystrzelono sto ton materiałów wybuchowych ze stu samolotów. Gdzie są Arabowie? Czy to jest wojna przeciwko Hamazowi, czy eksterminacja obywateli Gazy? Gdzie jest duma arabska i dlaczego Arabowie stoją z boku patrząc na to jak bezwładne reżimy będące jedynie gotowe kiwać głową.

Również w Syrii Qunfuz mówi, że masakra była do przewidzenia. Bloger dodaje [en]:

To przewidziane, okrutnie zorganizowane przestępstwo. I nikt nic nie zauważa.
Dziś rano, z dziećmi w szkole, ludźmi na ulicach i w urzedach, policjantami na ceremonii wręczania dyplomów, niebo zagrzmiało. Raporty donoszą o całkowitej panice i ulicach zasianych trupami.
Wiem, że pisanie przeradza się w marudzenie gdy wyrażamy te proste emocje, ale też wyobraźcie sobie, że żyjecie czy umieracie ze swoimi dziećmi w takim miejscu. I wyobraźcie sobie, że świat Was ignoruje.

Jordańczyk Mohammed Badi publikuje to zdjęcie pisząc:

Gazo, nie płacz, jesteśmy z Tobą.

Label Ash [fr], Marokańczyk z Barcelony, jest przejęty; z uczuciem nieszczęścia pisze:

Liga Arabska twierdzi, iż w poniedziałek odbędzie się spotkanie w odpowiedzi na ataki izraelskie.
Zdecydowanie zachowują oni poczucie humoru. Liga potępi jedynie ataki pustymi słowami. Czy jest coś, co możemy zrobić? Ależ skąd.
Przepraszam za chłodną wypowiedź, lecz to doprawdy nie ma już znaczenia. Palestyna umiera, krok po kroku.
“Palestyna dzwoni do świata, lecz połączenie jest zajęte” (Amazigh Yacine)

Jordańczyk  SimSim jest również niezadowolony z Arabów oraz reakcji międzynarodowej na cierpienie Palestyńczyków. Bloger mówi, że za każdym razem, gdy istnieje taka sytuacja, historia lubi się powtarzać – z tymi samymi reakcjami i wypowiedziami.
SimSim wypowiada się na temat reakcji rządów arabskich:

Kraje arabskie zwołują nagłe spotkanie Arabów, gdzie ogłosi ważne decyzje. Przeproszą oni Zionistów i będą ich błagać o zaprzestanie zabijania ludności cywilnej gdyż jeśli tego nei zrobią, wszyscy będą niezadowoleni z sytuacji.
I oczywiście nie będzie żadnej akcji dopóki działania militarne nie ustaną, gdyż wszyscy zajęci są uroczystościami oraz świętami narodowymi.

Przenosząc swą uwagę na arenę miedzynarodową bloger zauważa:

Wszystkie kraje zachowują się podobnie: jeśli Hamas by się poddał, Izrael by nie zaatakował.
Kiedy Izrael się powstrzymał? Czy ten atak to akcja dokonana za pozwoleniem głupich Arabów, oczywiście z wymówka zjednoczenia ludzi i zbudowania jednolitego rządu Palestyny.
Najbardziej podoba mi się Czarny Dom, który poprosił Izrael o skierowanie ataków z dala od ludności cywilnej. To się nazywa współczucie.

SimSim opisuje Arabów w ten sposób:

Współczujący…załamani…nic nie mogą z tą sytuacją zrobić…powiedzą…śledzimy wiadomości…będą też płakać…a potem!!! Nowy Rok tuż za rogiem, a to troszkę rozładuje atmosferę.

Dość pasujące tutaj zakończenie znajduje się na On Olives and Sake, gdzie syryjski bloger, Yazan Badran umieścił następujący tutuł postu:

Szczęsliwego Krwawego Roku!

Więcej reakcji niebawem na Global Voices.

]]> http://pl.globalvoicesonline.org/2008/12/reakcje-swiata-arabskiego-an-masakre-w-gazie/feed/ 0 http://pl.globalvoicesonline.org/2008/12/iran-islamscy-blogerzy-spieraja-gaze/ http://pl.globalvoicesonline.org/2008/12/iran-islamscy-blogerzy-spieraja-gaze/#comments Fri, 26 Dec 2008 23:53:10 +0000 Sylwia Presley http://pl.globalvoicesonline.org/?p=26 Oryginalnie opublikowane przezHamid Tehrani · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Kilku islamskich blogerów rozpoczęło kampanię przeciwko blokadzie Strefy Gazy  i w celu zdobycia wsparcia dla Palestyńczyków od Muzółmanów całego świata. Blogerzy wykorzystali narzędzia takie jak Google bomby oraz banery w celu rozpowszechniania I promowania kampanii w blogosferze.
Ponadto, stowarzyszenie islamskich blogerów zwane Paygahe Blogeraye Arzeshi [Fa] zebrało 500 linków do już opublikowanych na ten temat postów. Irańskie FarsNews [Fa], konserwatywna i pół oficjalna strona krytykuje islamskich blogerów za ich ciszę w kwestii kryzysu humanitarnego w Strefie Gazy.
Google bomba Gazy mówi:

Wy, cierpiący ludzie Gazy wiecie, że my Muzułmanie Iranu oraz całego świata nie zapomnieliśmy o was I nie spoczniemy do całkowitego zniesienia otoczenia waszego miasta. Na drodze do wolności Gazy i naszej wspólnej wartości – wolności Palestyny, nie przystaniemy i będziemy kontynuowac szlak.

Stowarzyszenie Blogerów Muzułmańskich [Fa] również opublikowało oświadczenie odnośnie kryzysu w Gazie:

Podczas tego okresu ciszy ze strony międzynarodowych organizacji i tych, którzy udają, że są obońcami praw człowieka Gaza stała się typowym przykładem naruszenia tych praw…wiadomości o morderstwach ludności Gazy przez zionistów stały się codziennością.

Yadshthyeh Tanhayi [Fa] pisze:

Piszę przeciwko tym czasom dla was, nieszczęsne dzieci, wasi mężczyźni i kobiety, które ucierpiały. Proszę, bądźcie cierpliwi jeszcze przez jakiś czas. Przysięgam na Boga, że wzejdzie słońce sprawiedliwości i dobroci. Moje serce płonie dla was i waszych ludzi uciśnionych przez uciśnienie Jeruzalem.

Voice of Egypt [ara] wstydzi się za egipską prawniczkę, Nagla Al-Imam, która niedawno rozwścieczyła Egipcjan [eng], gdy w wywiadzie udzielonym Al-Arabiya TV [ara] zachęcała arabskich mężczyzn do molestowania seksualnego Izraelek.

Egyptian blog pisze [ara]:

Nagla Al-Imam, prawniczka i prezeska organizacji broniącej praw człowieka, zachęcała arabskich mężczyzn do molestowania seksualnego i gwałcenia Izraelek, uznając to za formę oporu… a potem dziwimy się dlaczego Zachód oskarża nas o zacofanie i terroryzm… jeśli w taki sposób myśli szefowa organizacji pozarządowej, to jak może myśleć przeciętny obywatel?

Autor izraelskiego blogu My right word [eng], publikuje fragmenty tego wywiadu:

Oto fragmenty wywiadu z egipską prawniczką Nagla Al-Imam, który został wyemitowany w Al-Arabiya TV 31 października 2008 roku.

Dziennikarz: Egipska prawniczka Nagla Al-Imam zachęca młodych arabskich mężczyzn do molestowania seksualnego izraelskich dziewcząt wszędzie i w każdy możliwy sposób, ma to być według niej nowy środek oporu przeciwko Izraelowi.

[…]

Dziennikarz: Jest z nami prawniczka Nagla Al-Imam z Kairu. Jaki jest cel przedstawionej przez panią propozycji?

Nagla Al-Imam: To jest forma oporu. Moim zdaniem, to dobry sposób dla wszystkich Arabów i nie ma nic złego w…

Dziennikarz: Na jakiej podstawie pani tak mówi?

Nagla Al-Imam: Po pierwsze oni naruszają nasze prawa i gwałcą naszą ziemię. Jest tylko kilka równie poważnych rzeczy, jak gwałcenie ziemi. Moim zdaniem, [molestowanie] to nowy środek oporu.

Dziennikarz: Czy jako prawniczka nie sądzi pani, że takie zachowanie może narazić młodych arabskich mężczyzn na karę za molestowanie seksualne?

Nagla Al-Imam: Większość arabskich krajów… Za wyjątkiem trzech czy czterech arabskich krajów, które o ile się nie mylę i tak nie wpuszczają Izraelek, w większości arabskich krajów prawo nie reguluje kwestii molestowania seksualnego. Skoro więc ofiarami arabskich mężczyzn mogą być arabskie kobiety, to nie ma nic złego w tym, by były nimi również Izraelki.

Dziennikarz: Czy gwałt również jest dopuszczalny?

Nagla Al-Imam: Nie. Molestowanie seksualne… Moim zdaniem, one (Izraelki) nie mają prawa protestować. Bojownicy ruchu oporu nie zrobiliby jednak czegoś takiego, ponieważ ich wartości moralne im na to nie pozwalają. Jakkolwiek, jeśli tak by się jednak stało, to [Izraelki] nie mają prawa dochodzić sprawiedliwości, bo to ustawiałoby nas na równych pozycjach. Zostawcie naszą ziemię, to my nie będziemy was gwałcić - oto dwie rzeczy, które są równoważne.

[…]

Nie chcę, by młodzi arabscy mężczyźni byli przesłuchiwani. Chcę by te młode syjonistki, obywatelki Izraela, były wyrzucone z krajów arabskich. To jest forma oporu, sposób na sprzeciwienie się ich obecności.