Global Voices po polsku » Bolivia

Boliwia: uhonorowanie psów z okazji święta Św.Rocha

Sylwia Presley — Fri, 28 Aug 2009 21:20:51 +0000

· Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Co roku 16-go sierpnia rodziny w Boliwii obchodzą Święto Św. Rocha (po hiszpańsku San Roque), który był patronem psów. Mimo, że historia tego franzuskiego świętego może nie jest znana w całym kraju, Boliwijczycy korzystają z okazji aby otoczyć swoje zwierzęta domowe specjalną opieką.

Wszystko to pomimo faktu, iż życie psa nie zawsze jest łatwe, jak przypomina jeden z blogerów swoim czytelnikom. Alberto Medrano z El Alto Noticias [es] pisze, “że nie powinniśmy zapominać, że w El Alto i La Paz jest na ulicach wiele chorych psów, któe są na granicy śmierci.”

W całym kraju jest wiele psów, o które dbają ich właściciele i w ten właśnie dzień blogerzy mogą wyrazi tę opiekę przez media obywatelskie. Jednak na wstępie blog arcybiskupa z La Paz przedstawia informacje na temat samego Świętego [es].

Seguro que tus padres o tus abuelos te habrán ya contado la preciosa narración del perro de San Roque. Si te fijas en la estampa, nuestro santo va acompañado de un simpático chucho. ¿Quien fue este perro?. Pues … fue su salvador. Cuando hoy en día, sobre todo en verano, se abandonan por las calles tantos perros que nos han mostrado su cariño a lo largo del año, bueno será explicarles a aquellos que hacen este tipo de salvajadas la historia de este animal que le salvó la vida a un santo tan importante como fue Roque.

Se explica, que cuando nuestro santo se trasladó al bosque para no infectar de esta manera a los vecinos de Piacenza, recibía cada día la visita de un perro que le llevaba un panecillo. El animalito lo tomaba cada día de la mesa de su amo, un hombre bien acomodado llamado Gottardo Pallastrelli, el cuál, después de ver la escena repetidamente, decidió un día seguir a su mascota. De esta forma, penetró en el bosque donde encontró al pobre moribundo. (…) Cabe decir que otras versiones populares afirman que fue el mismo perro quien le curó, después de lamerle la herida de su pierna varias veces cuando el santo estaba en el bosque.

Wasi rodzice lub dziadkowie na pewno opowiedzieli wam historię psa Św. Rocha. Jeśli popatrzycie na znaczek, Święty zawsze ma u boku ładnego psa. Jaka jest jego historia? Ten pies go uratował. W dzisiejszych czasach wiele psów, które okazują przez cały rok swą wierność są pozostawione na ulicach. Dobrze by było wyjaśnic ludziom, którzy dokonują tak barbażyńskich aktów historię zwierzęcia, które uratowało życie tak ważnej osoby, jak Roch.

Według opowieści nasz Święty przeniósł się do lasu aby nie zarazić mieszkańców Piacenzy i był codziennie odwiedzany przez psa, który przynosił mu chleb. Zwierze to brało kawałek chleba ze stołu swojego właściciela, dobrze usytuowanego Gottardo Pallastrelli, który widzęc tę powtarzającą się sytuację postanowił śledzić swojego psa. W ten sposób poszli do lasu, gdzie znaleźli biednego,umierającego człowieka…(…) Warto też wspomniec, iż w innych wersajch tej opowieści to właśnie pies uleczył chorego w lesie wylizując jego rany na nogach.

Fotografia Tomoyo wykonana przez Edwina Velásqueza i użyta z licencją Creative Commons.

Kilku boliwijskich blogerów skorzystało z okazji aby napisać o swoich zwierzętach domowych, i o tym jaki miały one wpływ na ich życie. Edwin Velásquez opisuje swojego psa, którego towarzystwo zawsze sprawiało mu przyjemnośc [es]:

Tomoyo, tenia otro nombre, otros dueños y otra vida. Tenía que ser sacrificada por sus anteriores dueños, porque estos tenían muchos perros y ya no podían cuidarlos a todos, al saber esto, mi padre la compro, y después me la regalo. Yo le puse un nuevo nombre, la bañe, le corte el pelo y le dí de comer. Tomoyo, estaba aterrorizada y por dos días no quiso comer, esto me preocupo mucho, pero con paciencia y cariño, Tomoyo, se adapto a su nueva vida.

Tomoyo nazywała się inaczej, miała innego właściciela i inne życie. Jej poprzedni właściciele musieli ją oddać gdyż sami mieli już za dużo psów i nie mogli się nimi wszystkimi zajmować. Mój ojciec dowiedziawszy się o tym przyniósł mi ją w prezencie. Dałem jej nowe imię, wykąpałem ją, skróciłem sierść i nakarmiłem. Tomoyo była przerażona i przez dwa dni nic nie jadła, co bardzo mnie zmartwiło. Jednak z odrobiną cierpliwości i opieki, Tomoyo przystosowała się do nowego życia.

Inna blogerka, Maria Cristina Moreno z Santa Cruz także korzysta z okazji aby złożyc życzenia swojemu psu, Danilo. Opisuje najlepszy sposób na świętowanie tego dnia:

Asi que hoy más que nunca hagan felices a sus mascotas con caminatas, buena comida, agua fresca y muchos mimos… porque los perros son los mejores amigos del hombre…

Dziś bardziej, niż w każdy inny dzień, uczyńcie wasze zwierzaki szczęśliwe spacerami, dobrym jedzeniem, świeżą wodą i mnóstwem uwagi…bo pies jest najlepszym przyjacielem człowieka…

Nagrała ona również ten film wideo:

I na zakończenie, José Luis z miasta Yacuiba do późna w nocy szukając opoowieści o Św. Rocco i pisze [es], że “(szacunek do psów) nie powinien byc świętowaniem jednego dnia, lecz przez cały rok.”

Ameryka Łacińska: Problem pracujących dzieci, część 2.

Sylwia Presley — Sun, 23 Aug 2009 17:33:15 +0000

Oryginalnie opublikowane przezJuan Arellano · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Pracujące dzieci są smutną rzeczywistością w Ameryce Łacińskiej, a nierzadko wielu mieszkańców tego regionu przywyczaja się do ich widoku tak bardzo, że w ogóle już tego zjawiska nie zauważa. Kto nie korzystał z usług chłopca czyszczącego buty lub pilnującego samochodów? Podejmuje się jednak kroki ku zwiększeniu świadomości i zmianie tego zjawiska. Z obserwacji Światowego Dnia przeciw Pracy Dzieci 2009 planowanego na 12-go czerwca, członkowie Global Voices Ameryka Łacińska pomogli znaleźc posty na blogach i linki związane z tym tematem dla drugiej części tej serii.

Z Wenezueli, organizacja charytatywna Muchachos de la Calle [es] (Dzieci z Ulicy) pracuje nad “rozwojem obywateli poprzez nauczanie umiejętności artystycznych aby zmniejszyć ilość dzieci i dorosłych pracujących i/lub mieszkających na ulicy“ i dzieli się doświadczeniami na ich blogu [es]. Inna organizacja, Observatorio de Infancia y Juventud [es], również pracuje w celu “zbudowania organizacji socjalnej i badawczej w celu zebrania danych, które umożliwią napisanie i wprowadzenie w życie praw publicznych; oraz odbierania skarg i zapewniania ochrony przeciwko naruszeniom i zagrożeniu podstawowych praw człowieka i dzieci w Wenezueli'

Blog Periodismo Guayanés [es] opisuje pracujące dzieci, które są “ostatnie w kolejce“:

el hecho de que exista un número significativo de instituciones gubernamentales y no gubernamentales de atención a los niños, así como un ordenamiento jurídico favorable en la materia, no endosa el éxito, es necesario la implementación de los sistemas y el seguimiento de los mismos. Algunos expertos coinciden en que la anulación del trabajo infantil es viable, sólo si diseñan mayores posibilidades laborales para los adultos y sus comunidades, y que las soluciones están en brindar alternativas a las familias para que “rompan el ciclo de pobreza a través de cooperativas, y la adquisición de maquinaria agrícola, por ejemplo, no se sigan estancando los sueños de los más pequeños”. “Los costos de erradicar el trabajo infantil serían de 76 mil millones de dólares y los beneficios económicos netos para 2020 serían $330 mil millones de dólares. Es decir, habría un beneficio neto para la región si se eliminara el trabajo infantil” aseguraba en 2005, María Arteta, directiva del Programa Internacional para la Erradicación del Trabajo Infantil (IPEC) de la Organización Internacional del Trabajo.

prawda jest taka, że istnieje duża liczba rządowych i pozarządowych instytucji oferujących usługi dla dzieci, jak również pomocna opieka prawna pod tym względem, nie gwarantuje to jednak sukcesu, należy wprowadzic system, aby prowadzic to w życie. Niektórzy eksperci zgadzają się, że wyelimnowanie pracy dzieci jest możliwe jedynie gdy będą lepsze możliwości znalezienia pracy dla dorosłych i ich społeczności, i że rozwiązania znajdują się na terenie zapewniania alternatywnych rozwiązań rodzinom, aby te mogły“przerwac cykl biedy przez współpracę, na przykład zakup maszyn rolniczych, aby przestały rozwiewać marzenia najmłodszych” “Koszty wyeliminowania pracy dzieci wyniosłyby 76 bilionów dolarów a dochody netto z gospodarki za rok 2020 sięgałyby 330 bilionów dolarów. Innymi słowy eliminacja pracy dzieci przyniosłaby gospodarce dochody” mówi María Arteta, dyrektorka Międzynarodowego Programu Walki z Pracą Dzieci (IPEC) z Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Fotografia autorstwa Davida Sasaki wykorzystana pod licencją Creative Commons. http://www.flickr.com/photos/oso/3602948325/

Nowy post meksykańskiego blogera Mario Luis Fonts opisuje “zbrodnię zatrudniania dzieci”. Zauważa on, iż rodziny o niskich dochodach, niedostatek, brak ochrony prawnej, a nawet emigracja są jednymi z wielu przyczyn prowadzących do tej sytuacji dzieci[es]. W dodatku, Maricel Pérez na blogu Sinergia a.m. [es] opisuje wzruszającą historię pracującego dziecka, Pablo:

Más conocido como “Pablito”, este pequeño se levanta a las 6 a.m. y alista todos sus útiles. Camina muchas cuadras y en la calle de Corregidora, esquina con Universidad, deja todos sus herramientas de trabajo; cierra los ojos, ora y le pide a Dios “que me vaya bien hoy Diosito, no quiero quedarme sin un peso esta noche”. […]

Ya se acerca la noche, y Pablito sólo recibe $20 pesos, que seguramente es muy poco para los lectores; pero él dice que “me sirve para comprar una coca y unos tacos o unas papas de paquete en la tiendita de camino a casa; lo que me sobre se lo doy a mi mamá que trabaja aquí cerca en otra esquina”

Así puede ser la situación de varios niños que trabajan en diferentes calles de las ciudades mexicanas; unos pueden sufrir más que Pablito, otros menos que él. Lo que yo pueda decir sólo es un pedazo de lo que viven los que jamás son escuchados, los que gracias a un poca cantidad de pesos son auxiliados para sobrevivir; pero muchos no nos damos cuenta de su sufrimiento, de la realidad que viven aquellos seres, una realidad que parece ser distante a la nuestra, sin embargo, habrá que darse cuenta de que hasta que no nos preocupemos por escuchar a los demás; y por romper esa indiferencia hacia los otros; la situación de nuestro México no mejorará jamás.

Znany raczej jako “Pablito,” chłopiec ten obudzi się o 6 rano i przygotowuje wszystkie potrzebne rzeczy. Przechodzi wiele bloków i na skrzyżowaniu ulic Corregidora i Uniwersyteckiej pozostawia wszystkie swoje narzędzia, zamyka oczy, modli się do Boga “aby wszystko poszło dobrze w ciągu dnia, gdyż nie chce skończyć dnia bez pesety (meksykańskiej waluty)” […]

Nadchodzi zmierzch, a Papito zarobił 20 peset (około 1.50 USD), co dla czytelników wydaje się za pewnie bardzo małą sumą, lecz on mówi “mogę kupić kilka tacos i kolę lub paczkę czipsów w sklepie w drodze do domu, a resztę daję mamie, która pracuje przy następnym rogu“

Inne dzieci pracujące na różnych ulicach miast Meksyku mogą doświadczać takiej samej sytuacji; niektóre mogą cierpieć więcej niż Pablito, inne mniej. Ja moge opisać jedynie fragment ich życia, a o czym mogłem nigdy nie usłyszeć: że dzięki kilku pesetom mogą one przetrwać, choć wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z ich cierpienia, realiów, w których tym ludziom przyszło żyć; realiom, które wydają się tak dalekie od naszych, choć powinniśmy zdać sobie sprawę, że dopóki nie zaczniemy słuchać innych i przełamywać tę obojętność w stosunku do innych sytuacja w Meksyku nigdy się nie poprawi.

Blog Un Boliviano en Argentina [es], pisany przez Juana Vasqueza, boliwijskiego imigranta żyjącego w Argentynie publikuje kulturowe zapytanie dotyczące problemu odziedziczonego przez kulturę i odrębność:

un tiempo atras en una conversacion con unos compañeros, discutimos por un tema puntual dentro de la colectividad, q es la del trabajo infantil. En medio de la charla una de las participantes dijo algo q me llamo muchisimo la atención….dijo: …”tenés q ver el lado cultural de la cuestión, alla en Bolvia también trabajan en las cosechas, las chacras, y los padres de esa forma les enseñan. Para ellos esa la unica forma de aprender todo lo q se refiere a la siembra y cosecha. En los talleres pasa algo similar, los chicos aprender un oficio y ayudan a sus padres”… Ese comentario me dejó mucho mas preocupado, ya q no solamente es un discurso q “naturalisa” esa forma de trabajo y explotacion sino q tambien ese mismo tema fué argumentado en el fallo de un juez argentino Oyarvide dijo q la forma de explotacion en la q los bolivianos trabajamos aqui se puede explicar como una especie de “Ayllu”.

jakiś czas temu w rozmowie z kilkoma kolegami omawialiśmy temat wewnątrz społeczności dotyczący pracy dzieci. Podczas rozmowy jeden z jej uczestników powiedział coś, co mnie zaskoczyło…powiedział, “musicie zwrócić uwagę na kulturową stronę tych problemów, tam w Boliwii (dzieci) pracują na żniwach, na gospodarstwach rolnych, i tak rodzice ich uczą. Jest to dla nich jedyny sposób przejecia wiedzy o uprawie i żniwach. To samo dzieje sie w warsztatach, chłopcy uczą się zawodu pomagając swoim rodzicom” … Komentarz ten bardzo mnie zmartwił, i to nie tylko z racji tego, że ten typ retoryki “usprawiedliwia” ten typ pracy i wykorzystywania, ale również dlatego, że ten sam argument był zastosowany przez argentyńskiego sędziego Oyarvide, który powiedział, że typ wykorzystywania jakiego doświadczają obywatele Boliwii może być wytłumaczony pewnego rodzaju “Ayllu” (politycznej i społecznej jednostki zycia tubylczego).

I na zakończenie z Peru dodam post z własnego bloga Globalizado [es] mojego autorstwa, który zawiera fakty i liczby dotyczące pracy dzieci w Peru, gdzie szacuje się, iż obecnie zatrudnionych jest 1.8 milionów dzieci. Są również przybliżone oszacowania, że liczba ta może urosnąć do 2.5 milionów dzieci, wg raportu na stronie wiadomości RPP [es].

Las causas y consecuencias de esto son muchas, y dada la crisis económica no creo que haya mejoras en la situación. El Fondo de las Naciones Unidas para la Infancia apoya a los niños sin embargo no es suficiente. Basta con recordar desde los casos de los niños esclavizados en las zonas mineras o las niñas que son víctimas de explotación sexual a los niños mendigos o los niños burrier para saber que hay mucho por hacer en este campo.

Jest wiele przyczyn i konsekwencji tego problemu, a przede wszystkim z powodu kryzysu ekonomicznego, nie uważam, aby sytuacja się poprawiła. UNICEF pomaga dzieciom, lecz to nie wszystko. Wystarczy przypomnieć przypadki dzieci zniewolonych w obszarach górniczych [es], dziewczynki - ofiary wykorzystywania seksualnego [es], żebrzące dzieci[es] czy też dzieci pracujące w handlu narkotykami[es] aby zrozumieć, iż na tym terenie wiele pozostaje jeszcze do zrobienia.

Co można zrobić aby pozbawić się tego problemu w Amryce Łacińskiej i na całym świecie?

Bolivia: Pożegnanie Abrahama Bojorqueza artysty hip hopu z grupy etnicznej Aymara

Sylwia Presley — Thu, 04 Jun 2009 22:51:07 +0000

Oryginalnie opublikowane przezEduardo Avila · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Nagła śmierć boliwijskiego artysty hip-hopu Abrahama Bojorqueza była wyjątkowo trudna do przyjęcia przez mieszkańców El Alto, miasta, z którego śpiewał. Bojorquez, ofiara wypadku drogowego z udziałem autobusu, pozostawił po sobie grona fanów na całym świecie, ale również dorobek przepełniony wspomnieniami oraz tekstami dotyczącymi problemów i oczekiwań młodego miasta, które tak wiele przeszło. Wielu blogerów z Boliwii dobrze go znało a w tygodniach po jego śmierci przesyłało kondolencje oraz historie ich szacunku do tego artysty.

Fotografia Abrahama Bojorqueza wykonana przez Wara Vargas / www.lamalapalabra.tk i użyta za zgodą autora.

Bloger z El Alto, Alberto Medrano piszący na Letras Alteñas [es] pamięta pierwszy występ na żywo Bojorqueza w Rio Seco w El Alto oraz to “jak młodym ludziom zaimponował rytm hip-hopu z posmakiem andyjskim oraz treściami dotyczącymi politycznego protestu i rewolucji, wzywającymi o sprawiedliwość za krwawe wydarzenia z “października 2003.”

Wydarzenia z października 2003 odegrały dużą role w tekstach Bojorqueza. Podczas tych trudnych czasów w El Alto około 70-ciu mieszkańców zginęło w potyczkach z wojskiem. Od tego czasu dni te pozostały odezwem ludzi wołających o sprawiedliwość.

We wczesnych latach 90-tych Bojorquez wyemigrował do Brazylii, gdzie pracował w fabryce matriałów odzieżowych, ale też i natknął się na hip-hop. Gdy powrócił do El Alto założył grupę Ukamau y Ké i często rapował w ojczystym języku Aymara. Według Cristiny Quisbert z Bolivia Indigena [es], Bojorquez miał “wyjątkowy styl łączenia hop-hopu z treściami dotyczącymi porządku społecznego oraz szacunkiem do kultury Aymara, i zajął ważne miejsce wśród młodzieży Alteño w miejscach, do których przychodził ze swoiją muzyką i piosenkami.”

Jednak to artykuł na La Mala Palabra [es] publikuje wiele treści po jego śmierci oraz obrazy kondolencji i wspomnień wielu, którzy znali Bojorqueza. Blog publikuje zdjęcia stypy i pogrzebu, gdzie ukazane są wybuchy sympatii ludzi, którzy go znali, i tych, którzy po prostu podziwiali jego dorobek. Na stypie wielu przyjaciół i rodzina przybyli wyrazić swój szacunek:

Su familia está destrozada y era obvio: el humilde hijo de migrantes campesinos (su familia es oriunda de Sapahaqui, provincia Loayza de La Paz) había logrado salir adelante pese a haberse criado solito, quedó huérfano muy tierno, cuando apenas tenía 4 años. Le vendría una vida jodida, en la calle, con tragos, con drogas, con pandillas, con cuates, con el trabajo esclavista en Brasil… Sus primos, sus tíos y allegados se sorprendieron el poder de convocatoria de Abraham porque cosechó con ese carisma astral-andina a montón de cuates y cuatas. Y ese fue uno de los valores que todos coincidían en destacar.

(…)

Varios tomaron el micrófono para recordarlo, para despedirlo, para decirle la buena gente que era, que es, que seguirá siendo.

Jego rodzina jest załąmana i było to widoczne: skromny syn imigrantów chłopskich (jego rodzina pochodzi z Sapahaqui, z prowincji Loazya w La Paz) radził sobie, mimo, iż sam się wychowywał, został sierotą jako czteroletnie dziecko. Wkrótce doświadczył trudnego życia, na ulicy, z alkoholem, narkotykami, gangami, kolegami i prawie niewolniczą pracą w Brazylii…Jego kuzynowie, wójkowie i bliscy znajomi byli zaskoczeni widząc jaką Abraham miał moc zjednoczenia ludzi z wieloma przyjaciółmi przez tą astralno-andyjską charyzmę. I to była jedna z jego cech, co do której wszyscy byli zgodni.

(…)

Wielu wypowiadało się do mikrofonu wspominając go, żegnając się, i opowiadając, jakim był i pozostanie człowiekiem.

La Mala Palabra [es] również pisze o pogrzebue, który odbył się na cmentarzu publicznym w La Paz, a który przyciągnął dużą ilość fanów, przyjaciół i kolegów muzyków. W tym zróznicowanym środowisku pojawiły się rozbieżne opinie co do sposobu złożenia ostanich wyrazów szacunku:

Palabras póstumas, voces quebradas, cuates que alentaban a cambiar la actitud porque el Abraham hubiera deseado buena onda en su entierro. Lo despidieron sus cuates hiphoperos que escupieron su flow jodidas por las lágrimas. Un charango y una quena hicieron de coro y también los de la Saya Afroboliviana pusieron su canto, uno muy lastimero mezclado con resignación.

(…)

Antes de que el féretro ingrese al nicho hubo una singular disputa. Mientras uno de los familiares se puso a rezar, fue recriminado el hecho de que Bojorquez no era católico y que con el silencio debería respetar la memoria del finado. Sin embargo, otros presentes dijeron que el Abraham hubiera respetado la forma de pensar distinta y diversa a la suya, pues creía en la integración de todos. Todo un dilema.

Słowa pośmiertne, załamane głosy oraz pocieszające słowa przyjaciół, którzy namawiali do zmiany nastroju, gdyż Abrahan chciałby być pochowany w dobrej atmosferze. Jego przyjaciele z branży hip-hopu żegnali się rapując przez łzy. Mała lutnia i piszczałka zapewniły tło muzyczne, a afro-boliwijska grupa muzyki saja zaśpiewała ich piosenkę, pieśń żalu i rezygnacji.

(…)

Zanim złożono trumnę na miejsce spoczynku odbyła się tylko jedna dyskusja. Gdy jeden z członków rodziny zaczął się modlić został uciszony, gdyż Bojorquez nie był Katolikiem a pamięć umarłego powinna być ucczona ciszą. Choć inni uważali, że Abraham uszanowałby różne przekonania i wyznania innych, ponieważ wierzył w ich integrację. To był duży dylemat.

Wideo dla kampanii przeciwko zatruciu środowiska. Zagrane przez grupę Bojorqueza Ukamau y Ké w Aymara z hiszpańskimi podpisami

Mimo to z całej Boliwii nadchodzą wyrazy sympatii od muzyków takich jak Ronaldo z Animal de Ciudad [es] z Santa Cruz. Bojorquez grał na terenie Ameryki Łacińskiej dzieląc scenę z tak znanymi artystami jak Manu Chao i Bersuit Vergarabat. W końcu bloger Pez Fumador [es] podsumowuje swoje uczucia po tym, jak dowiedział się o jego śmierci:

No suelo ser muy expresivo en los momentos de dolor, pero la súbita partida de Abraham Bohórquez ha rajado algo en mi alma. Un joven trovador con muchas propuestas, con una lectura justa y visionaria de muchas cosas en nuestro país, el Ukamau y Ké me permitió conocer las vetas políticas y estéticas del hip hop en nuestro país. Además, me ayudó a tender puentes urgentes con mi hija… para poder seguir avanzando en este mundo cruel. Realmente una pérdida jodida para muchos… escuchando las canciones de Abraham, aprendimos sobre la realidad de los jóvenes, de la lucha contra el racismo y de muchas contradicciones nuestras y tuyas también.

Przeważnie nie pokazuję emocji w chwilach bólu, ale nagła śmierć Abrahama Bohórqueza spowodowała, że coś w mojej duszy pękło. Młody artysta, mający tak wiele do zaoferowania, z prostym i wizjonarkim spojrzeniem na wiele spraw naszego kraju. Ukamau y Ké, którzy pozwolili mi zauważyć leknje polityczne i estetyczne naszego kraju. W dodatku pozwoliło mi to zbudować konieczne mosty z moją córką…aby móc kontynuować życie w tym okrutnym kraju. To doprawdy ogromna strata dla wielu….słuchając piosenek Abrahama uczymy się realiów młodzieży, walki z rasizmem oraz o wielu sprzecznościach w nas samych.

Boliwia, sprawozdanie z referendum na Twitter

Sylwia Presley — Sun, 25 Jan 2009 23:52:02 +0000

Oryginalnie opublikowane przezEduardo Avila · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

W czasie, gdy głosowanie w referendum konstytucyjnym w Boliwii dobiega końca, wielu użytkowników Twitter pracuje ciężko nad doniesieniami z przeżyć w swoich miastach. W celu zcentralizowania informacji stosują oni tag #referendum.
Przez cały dzień wielu donosiło o powrocie z oddania głosu oraz doniesieniach z akcji. Rolando Espinoza (@darkrho) pisze o młodzieżowej grupie opozycji w Cochabamba obecnej podczas głosowania w szkole, w której on oddał głos:

#referendum cbba (Cochabamba) juventud kochala (grupa młodzieżowa) kontroluje listę delegatów w Szkole Loyola.

W La Paz, Eliana Quiroz (@e_liana) pisze jak wiele osób spędza dzień po wykonaniu cywilnego obowiązku.

Niektórzy jedzą sajta de pollo (potrawa z kurczaka) a inni piją Coca-Colę po głosowaniu w szkole średniej w in La Paz.

Umieszcza ona także fotografię swojego palca ubrudzonego atramentem na Twitpic wskazując, że zagłosowała.
Niektórzy głosujący znajdują się z daleka od swoich domów. Mario César Señoranis (@mariocesar_bo) z Santa Cruz jest obecnie na drugim końcu kraju z La Paz nie do końca przekonany, czy może głosować:

Właśnie się budzę u_u zZzZ … Nadal nie wiem, jak dostac zaświadczenie do głosowania w #referendum, powinienem był głosować w scz (Santa Cruz), ale jestem w lpz (La Paz) 8′(

Strona Al Minuto [es] założyła specjalne konto Twitter @referendum_bo, aby dzielić się linkami do wiadomości o wydarzeniach oraz umieściała widżet Cover Ii Live w celu udostępnienia ocji dyskusji na żywo i reproducji postów Twitter.