Tak, jak spodziewało się wielu ich zwolenników i w tym samym dniu, w którym odbyło sie spotkanie  przy okrągłym stole na temat sprawy przeciwko dwóm zatrzymanym aktywistom młodzieżowym blogującym w formie wideo, sąd w  Baku, w Azerbejdżanie wydał wyrok na Adnana Hajizade i Emina Milli.

Wyrok i pierwsze reakcje szybko rozprzestrzeniły się po Twitterze.

‘O Boże! powiedzcie mi, że to koszmar! Adnan 2 lata, Emin 2 lata i 6 miesięcy #Eminadnan

RT @matthewbach: @Melissa_Ys A więc, NIE MA praw, NIE MA #wolnoscislowa & NIE MA #demokracji w #Azerbejdżanie! #Eminadnan'

Media Helping Media szybko skomentowały wyrok:

Według zwolenników tweetujących w sali sądowej prawnik Hajizade, Isahan Ashurov, w sprawie chodziło o władzę.

“Jesteśmy dziś świadkami nierównej walki władzy umysłu i władzy fizycznej”

[…]

Zwolennicy tweetowali, iż wg Hajizade decyzja oparta była na kłamstwach.

Flying Carpets and Broken Pipelines również zastanawia się nat werdyktem mówiąc “to nie koniec, to dopiero początek”

Dziś na zakonczeniu przesłuchania, Emin powiedział, iż jest dumny i dlatego właśnie zaakceptował wyrok, jaki mu przyznano.  Adnan, zapytany jak podejżani będą mogli spojrzeć w oczy swoim rodzinom - my odsiedzimy swoje wyroki ale jak oni będą żyć życiem zbudowanym na kłamstwach…Oboje pokazali nam siłę, musimy się odwdzięczyć tym samym.

W tym samym czasie, pierwsze do tej pory Światowe Forum Blogowania w Bukareszcie, Ruminii, natychmiast  wydało wstępną opinię.

My, blogerzy, będziemy promować świat, w którym użytkownicy Internetu będą cieszyć się wolnością słowa i wiarą i wolnością od strachu i jakiejkolwiek formy represji.

Blogerzy zjednoczeni w Bukareszcie na Światowym Forum Blogowania są zaniepokojeni sytuacją w Azerbejdżanie i wspierają #EminAdnan jako Wolny Głos Internetu i jako członków Światowej Rodziny Blogerów.

Global Voices spotkało się z Parvaną Persiani, aktywistką młodzieżową OL! i dziewczyną Hajizade, wczoraj na konferencji.

Więcej aktualizacji będziemy publikować jak więcej się dowiemy. W międzyczasie cały opis zatrzymania, procesu i uwięzienia Adnana Hajizade i Emina Milli znajduje się w  sekcji Azerbejdżan Global Voices Online i na blogu OL! (po angielsku i azersku). Na Twitterze używany jest też hashtag #EminAdnan.

Blogi coraz częściej stają się narzędziem, przy pomocy którego młodzi Filipińczycy żyjący z wirusem HIV opowiadają o swoich osobistych zmaganiach. Zwiększają one świadomość realnego zagrożenia HIV/AIDS i stają się początkiem dyskusji na ten temat wśród młodych ludzi.

Założenie anonimowego blogu może pomóc osobie, która nie jest gotowa na to, by powiedzieć innym o swojej chorobie. To właśnie zrobił Positibo007:

Piszę ten blog dla was, drodzy przyjaciele. Przeczytacie go, kiedy nadejdzie odpowiedni czas, ale na razie nie jestem gotów, by powiedzieć wam, że mam „to”.

Zacznijmy od tego, że ciężko mi pisać o tym, co mi się przytrafiło… Zakładam to konto na drugi dzień, od kiedy mam „to”.

Nie chcę, żebyście się martwili. Wszystko gra, jestem w idealnym stanie zdrowia i ciągle prowadzę normalne życie.

Life after PUSIT cierpiał, kiedy jego bliscy nie potrafili pogodzić się z prawdą

Potrafię znieść fakt, że przyznałem się do bycia nosicielem. To prawda. Ale nie mogę znieść tego, że ludzie, którzy są dla mnie naprawdę szczególni, nie są w stanie zaakceptować całej prawdy o mnie.

Chciałem jego odpowiedzi. Chciałem usłyszeć jego głos. Chciałem wiedzieć, czy zostanie ze mną, czy ułoży sobie życie na nowo.

Back in the Closet tak się przedstawia:

Tak, jestem gejem. Prawdopodobnie od dnia narodzin. W 21 urodziny, w pewnym sensie, miałem swój debiut. Przyznałem się rodzicom. Lekkie przerażenie u mamy, obojętność u taty. Ujawnienie się na 4+. Prawie idealne.

Teraz, po dziewięciu latach, na dwa tygodnie przed moimi trzydziestymi urodzinami, dowiedziałem się… MAM HIV.

I tak historia się powtarza… Znowu SIĘ UKRYWAM.

Jego ostatnie badania pokazały wzrost liczby komórek CD4 o dziewięć punktów:

Ponieważ żyję z HIV, normą jest badanie poziomu cd4 co pół roku.

U mnie cd4 wyniosło 493. W górę o dziewięć punktów. Hmm. Mam mieszane uczucia. Dziewięć punktów? Dziewięć żałosnych punkcików? W porównaniu z 156. sprzed sześciu miesięcy? Hmm. To nie powala na kolana.

Jednak biorąc pod uwagę, że w ciągu tych sześciu miesięcy miałem na koncie nieudane manewry miłosne, kłótnie z przyjaciółmi, opuszczenie przytulnego miejsca pracy, zagłębianie się w nowy zawód, pogodzenie się z dłuższymi dojazdami, przedawkowanie leków przez paskudną pomyłkę, i tyle innych smutnych zdarzeń… w jednej chwili, dziewięć punktów to nie tak źle. Przynajmniej nie w dół, prawda? A więc tak. Jestem szczęśliwy.

Charlie założył Manila Gay Guy, blog o swoich zmaganiach z HIV:

Już od przeszło roku wiem o swojej chorobie i ciągle staram się żyć normalnie. Moje spojrzenie na życie gwałtownie się zmieniło: z optymisty stałem się wiecznym paranoikiem i pesymistą. Kiedyś wychodziłem z przyjaciółmi i udzielałem się towarzysko, ale porzuciłem życie i teraz określiłbym siebie jako „żywego trupa”. W obawie przed odrzuceniem i krytyką z powodu mojej choroby nie buduję związków.

Na list Charliego przyszło wiele odpowiedzi. Oto rada od Jamesa:

Charlie, mam HIV, kiedy się o tym dowiedziałem, miałem takie same myśli co ty, wydawało mi się, że świat się kończy i że moje życie będzie polegało na czekaniu na śmierć. Zdaje sobie jednak sprawę, że życie to nie tylko rozmyślanie o chorobie. Umrzemy prędzej, jeśli będziemy ciągle o tym myśleć. Tak więc sumiennie zażywajmy nasze leki i badajmy poziom CD4. Dbanie o zdrowie to nasz największy priorytet. Na razie, Charlie.

Kolejna odpowiedź, od Arta:

HIV to już nie wyrok śmierci. Wiem, że jest ci z tym teraz ciężko. Poszukaj pomocy, znajdź grupę wsparcia dla osób z HIV, zajmij się czymś! Wiem, że to trudne, ale nie musisz użalać się nad sobą. Potrzebujesz leków i właściwego nastawienia. Korzystaj z życia.

Dowiedziawszy się, że jest seropozytywny, dr El Roi oddał się propagowaniu zapobiegania oraz szerzenia świadomości o HIV/AIDS przez życie zgodnie z zasadami wiary chrześcijańskiej.

Od dwóch miesięcy od tych koszmarnych wyników, czuję się jak chodzący trup, ponieważ zdecydowałem się na dalszą pracę i życie jakby nic się nie stało. Po czasie żalu do Boga pogodziłem się z faktem, że jestem chory i umrę za 12-18 lat. Zdałem sobie sprawę, że muszę ponieść konsekwencje swoich czynów.

Teraz mam wiele czasu na rozmyslania. Zdecydowałem się zacząć wszystko od nowa i dokonać wielkiej zmiany w moim życiu… pójść za głosem Pana Naszego Jezusa Chrystusa.

Pinoy HIV Plus opowiada o tym, jak wyznała siostrze, że jest chora:

Wtedy myślałam, że może to znak, żebym powiedziała „rodzinie” o mojej sytuacji. Więc powiedziałam jej. Z początku nie brała moich słów poważnie, ale powiedziałam jej, że to prawda i zaczęłam opowiadać jak dowiedziałam się o tym, że mam wirusa. Bardzo mnie wspierała, poprosiłam, żeby zadzwoniła do moich pozostałych sióstr, żebym mogła im powiedzieć, i one też były dla mnie wsparciem. Oczywiście martwią się czy sobie radzę, czy u mnie wszystko OK, teraz kiedy to mam. Powiedziałam im, że nic, z wyjątkiem stylu życia, się we mnie nie zmieniło. Jeśli chodzi o nie, powiedziały, że nic się nie zmieniło, ciągle jestem tą samą siostrą, którą znają, którą bardzo kochają, i będą ze mną zawsze kiedy zacznę świrować.

I Have HIV został skierowany do państwowego szpitala, podobnie jak inni chorzy z HIV.

Powiedziałem o tym moim rodzicom, i razem zdecydowaliśmy o poinformowaniu mojego piątego brata o chorobie. Płakał, kiedy się dowiedział, ale w końcu pogodził się z tym. Moim współpracownikom powiedziałem, że wyjeżdżam na dwutygodniowe wakacje, żeby nie dopytywali się gdzie się podziewam.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, moja lekarka przyśpieszyła moją rejestrację i kazała mi się przygotować. Przedstawiła mnie reszcie grupy przyjmującej leki retrowirusowe. Pierwszego dnia zadzierałem nosa. Rozmawiałem jedynie z bratem. Nie jadłem szpitalnych posiłków. Zawsze prosiłem brata, by przyniósł coś z restauracji.

Dwa tygodnie to jednak sporo czasu, więc zaprzyjaźniłem się z innymi pacjentami (tak na marginesie — większość z nich to też geje). Ja i inni na lekach antywirusowych z każdym dniem stajemy się sobie bliżsi.

Jego nowy cel w życiu to

pomaganie innym z tą samą chorobą i edukowanie innych ludzi o efektach tej nowej tykającej bomby o nazwie HIV/AIDS. Rząd nie ma czasu tym się zajmować, ponieważ jest wiele innych problemów, ale myślę, że HIV przybiera na sile z każdą sekundą i minutą.

The Chronicles of E podkreśla jak ważne jest szerzenie wiedzy o HIV:

Kiedy się zaraziłem, myślałem, że to koniec. Byłem przerażony, bo myślałem, że niedługo umrę. I te wszystkie leki! HIV drogo kosztuje… Nie mam na to pieniędzy! I nie, nie powiem o tym rodzicom! Nie teraz! Dopiero po kilku dniach odkryłem, że istnieją organizacje i szpitale, które pomagają ludziom z HIV.

Dlaczego dopiero teraz? — pytam. Dlaczego nie wiedziałem o tym przed zarażeniem się? Czy koniecznie muszę być seropozytywny, żeby zdobyć tą wiedzę? Zacząłem rozmyślać o świadomości ludzi.

Kablog! potwierdza, że na Filipinach HIV ciągle pociąga za sobą piętno:

Wiele razy o tym mówiłam. Wiele razy to odczułam. Wiele razy się tym martwiłam. Wydaje mi się, że mogę śmiało powiedzieć, że wszyscy zdają sobie sprawę ze stygmatyzacji, którą na Filipinach pociąga za sobą HIV.

Wystarczy zrobić test, cholera, wystarczy pomyśleć o zrobieniu testu, i już dosięga cię piętno, chociaż możesz nawet nie zdawać sobie z tego sprawy. Co ludzie o mnie pomyślą? Czy nie będą mnie osądzać? Czy wezmą mnie za geja? Czy nie pomyślą, że jestem rozwiązła? I tak dalej. To smutne, że trzeba martwić się takimi rzeczami, zamiast po prostu przyjąć do wiadomości jak ważne jest zbadanie się.

Teraz zdaję już sobie sprawę, że piętno odczuwane przez ludzi żyjących z HIV nie jest dla każdego takie samo. Niektórzy mają źle, niektórzy jeszcze gorzej. Te różnice mogą mieć podłoże w różnych rzeczach. Powszechne przekonanie o tym, że HIV to choroba homoseksualistów to jeden przykład.

Według lekarzy liczba osób zarażonych HIV Ab na Filipinach wrasta od kilku lat:

Między styczniem 1984 r. a lipcem 2009 r. odnotowano 4.021 przypadków zarażenia wirusem HIV Ab, z czego 3.204 (80 procent) chorób było w stadium bezobjawowym, a 817 (20 procent) to przypadki AIDS. Zarażeni to ludzie w wieku od 1 do 72 lat (średnia: 32 lata). Najwięcej zarażeń odnotowano w grumach wiekowych 25-29 lat (22 procent), 30-34 lat (20 procent) oraz 35-39 lat (16 procent). 72 procent chorych (2.873 osób) to mężczyźni.

Pracujące dzieci są smutną rzeczywistością w Ameryce Łacińskiej, a nierzadko wielu mieszkańców tego regionu przywyczaja się do ich widoku tak bardzo, że w ogóle już tego zjawiska nie zauważa. Kto nie korzystał z usług chłopca czyszczącego buty lub pilnującego samochodów? Podejmuje się jednak kroki ku zwiększeniu świadomości i zmianie tego zjawiska. Z obserwacji  Światowego Dnia przeciw Pracy Dzieci 2009 planowanego na 12-go czerwca, członkowie Global Voices Ameryka Łacińska pomogli znaleźc posty na blogach i linki związane z tym tematem  dla drugiej części tej serii.

Z Wenezueli, organizacja charytatywna  Muchachos de la Calle [es] (Dzieci z Ulicy) pracuje nad  “rozwojem obywateli poprzez nauczanie umiejętności artystycznych aby zmniejszyć ilość dzieci i dorosłych pracujących i/lub mieszkających na ulicy“ i dzieli się doświadczeniami na ich  blogu [es]. Inna organizacja, Observatorio de Infancia y Juventud [es], również pracuje w celu  “zbudowania organizacji socjalnej i badawczej w celu zebrania danych, które umożliwią napisanie i wprowadzenie w życie praw publicznych; oraz odbierania skarg i zapewniania ochrony przeciwko naruszeniom i zagrożeniu podstawowych praw człowieka i dzieci w Wenezueli'

Blog Periodismo Guayanés [es] opisuje pracujące dzieci, które są “ostatnie w kolejce“:

el hecho de que exista un número significativo de instituciones gubernamentales y no gubernamentales de atención a los niños, así como un ordenamiento jurídico favorable en la materia, no endosa el éxito, es necesario la implementación de los sistemas y el seguimiento de los mismos. Algunos expertos coinciden en que la anulación del trabajo infantil es viable, sólo si diseñan mayores posibilidades laborales para los adultos y sus comunidades, y que las soluciones están en brindar alternativas a las familias para que “rompan el ciclo de pobreza a través de cooperativas, y la adquisición de maquinaria agrícola, por ejemplo, no se sigan estancando los sueños de los más pequeños”. “Los costos de erradicar el trabajo infantil serían de 76 mil millones de dólares y los beneficios económicos netos para 2020 serían $330 mil millones de dólares. Es decir, habría un beneficio neto para la región si se eliminara el trabajo infantil” aseguraba en 2005, María Arteta, directiva del Programa Internacional para la Erradicación del Trabajo Infantil (IPEC) de la Organización Internacional del Trabajo.

Fotografia autorstwa Davida Sasaki wykorzystana pod licencją Creative Commons. http://www.flickr.com/photos/oso/3602948325/

Nowy post meksykańskiego blogera Mario Luis Fonts opisuje  “zbrodnię zatrudniania dzieci”. Zauważa on, iż rodziny o niskich dochodach, niedostatek, brak ochrony prawnej, a nawet emigracja  są jednymi z wielu przyczyn prowadzących do tej sytuacji dzieci[es]. W dodatku,  Maricel Pérez na blogu Sinergia a.m. [es] opisuje wzruszającą historię pracującego dziecka,  Pablo:

Más conocido como “Pablito”, este pequeño se levanta a las 6 a.m. y alista todos sus útiles. Camina muchas cuadras y en la calle de Corregidora, esquina con Universidad, deja todos sus herramientas de trabajo; cierra los ojos, ora y le pide a Dios “que me vaya bien hoy Diosito, no quiero quedarme sin un peso esta noche”. […]

Ya se acerca la noche, y Pablito sólo recibe $20 pesos, que seguramente es muy poco para los lectores; pero él dice que “me sirve para comprar una coca y unos tacos o unas papas de paquete en la tiendita de camino a casa; lo que me sobre se lo doy a mi mamá que trabaja aquí cerca en otra esquina”

Así puede ser la situación de varios niños que trabajan en diferentes calles de las ciudades mexicanas; unos pueden sufrir más que Pablito, otros menos que él. Lo que yo pueda decir sólo es un pedazo de lo que viven los que jamás son escuchados, los que gracias a un poca cantidad de pesos son auxiliados para sobrevivir; pero muchos no nos damos cuenta de su sufrimiento, de la realidad que viven aquellos seres, una realidad que parece ser distante a la nuestra, sin embargo, habrá que darse cuenta de que hasta que no nos preocupemos por escuchar a los demás; y por romper esa indiferencia hacia los otros; la situación de nuestro México no mejorará jamás.

Blog Un Boliviano en Argentina [es], pisany przez  Juana Vasqueza, boliwijskiego imigranta żyjącego w Argentynie publikuje kulturowe zapytanie dotyczące problemu odziedziczonego przez kulturę i odrębność:

un tiempo atras en una conversacion con unos compañeros, discutimos por un tema puntual dentro de la colectividad, q es la del trabajo infantil. En medio de la charla una de las participantes dijo algo q me llamo muchisimo la atención….dijo: …”tenés q ver el lado cultural de la cuestión, alla en Bolvia también trabajan en las cosechas, las chacras, y los padres de esa forma les enseñan. Para ellos esa la unica forma de aprender todo lo q se refiere a la siembra y cosecha. En los talleres pasa algo similar, los chicos aprender un oficio y ayudan a sus padres”… Ese comentario me dejó mucho mas preocupado, ya q no solamente es un discurso q “naturalisa” esa forma de trabajo y explotacion sino q tambien ese mismo tema fué argumentado en el fallo de un juez argentino Oyarvide dijo q la forma de explotacion en la q los bolivianos trabajamos aqui se puede explicar como una especie de “Ayllu”.

I na zakończenie z Peru dodam post z własnego bloga  Globalizado [es] mojego autorstwa, który zawiera  fakty i liczby dotyczące pracy dzieci w Peru, gdzie szacuje się, iż obecnie zatrudnionych jest 1.8 milionów dzieci. Są również przybliżone oszacowania, że liczba ta może urosnąć do 2.5 milionów dzieci, wg raportu na  stronie wiadomości RPP [es].

Las causas y consecuencias de esto son muchas, y dada la crisis económica no creo que haya mejoras en la situación. El Fondo de las Naciones Unidas para la Infancia apoya a los niños sin embargo no es suficiente. Basta con recordar desde los casos de los niños esclavizados en las zonas mineras o las niñas que son víctimas de explotación sexual a los niños mendigos o los niños burrier para saber que hay mucho por hacer en este campo.

Co można zrobić aby pozbawić się tego problemu w Amryce Łacińskiej i na całym świecie?

Media Helping Media donosi, że apelacja złożona przez Adnana Hajizade i Emina Milli, dwóch wideo blogerów oraz aktywistów młodzieżowych zatrzymanych obecnie w sprawie procesu w Azerbejdżanie na podstawie, jak wielu twierdzi, politycznych powodów, została wczoraj odrzucona.

Ostatnim aktem sprawiedliwości bylo złożenie apelacji odnośnie naruszenia prawa domyślnej niewinności przez policję bez przeprowadzenia odpowiedniego śledztwa i procesu.

Proces przewidywany jest na okolice ósmego września. Jeśli uznani za winnych, skazani mogą oni być na dwa i pół roku więzienia.

Odrzucona apelacja znalazła się na Twitterze przez Ruch Młodzieżowy OL!  Jeden z dwóch skazanych,  Adnan Hajizadeh, był jej założycielem.

W międzyczasie blog OL! blog mówi, iż albański ruch młodzieżowy  Mjaft! przyłączył się do licznych międzynarodowych organizacji i grup potępiających uwięzienie blogerów - aktywistów.

Mjaft zauważa, że w tym momencie najważniejsza jest już nie tyle krytyka sytuacji, ale oferta bezpośredniego wsparcia dla tych, “którzy bronią wartości, w które wierzą”.  Mjaft wspiera Adnana i Emina mówiąc: “to nie jest odizolowana walka aktywistów z Azerbejdżanu. To nasza wspólna walka aby uwolnic się od naszego politycznego losu”.

Inną organizacją pilnie obserwującą obecną sprawę jest  Reporters without Borders [Reporterzy bez Granic], która również donosi o odrzuceniu apelacji na ich blogu dodając zwątpienie w legalność postępowania wobec obu mężczyzn.

Dwaj blogerzy uwięzieni zostali na dwa miesiące przez procesem pod niejasnymi zarzutami o huligaństwo. Według źródeł dyplomatycznych, prezydent  Ilham Aliyev wspominał ich jako “huliganów” podczas spotkania z oficjalną delegacją z Organizacji Ochrony i Kooperacji w Europie.

Dwaj blogerzy od dnia aresztu, ósmego czerwca,  nie otrzymali pozwolenia na odwiedziny członków rodziny. Dzisiejsze przłuchanie odbywało się za zamkniętymi drzwiami. Prawnik Zadeha, Isakhan Ashurov, powiedział, że złoży apelację do dzisiejszej decyzji.

W niedawnym wywiadzie dla Global Voices Online, Generalny Sekretarz Międzynarodowej Federacji Liberalnej Młodzieży (IFLRY) Bart Woord powiedział, że uważa, iż decyzja na skazanie dwóch blogerów - aktywistów na dwa lub trzy lata więzienia już został podjęta.