Podczas gdy wysiłki na arenie międzynarodowej skupiają sie na utrzymaniu pokoju i stabilizacji na Półwyspie Koreańskim, Korea Północna przeprowadza 25 maja,  już po raz drugi,  próby nuklearne (a w ciagu kolejnych kilku dni również rakietowe). Biorąc pod uwagę dobre stosunki Korei Północnej z Chinami warto przyjrzec się bliżej reakcji Chińczyków na tę prowokację.

Według Yide, bloggera z Chin  (kontynentalnych), wymienić można 3 powody dla których Chiny nie poprą już działań Korei Połnocnej tak, jak zrobiły to w czasie wojny:

1）與美國再度軍事對抗不符合大陸的核心利益，大陸早就步入了以經濟建設為中心的軌道，實行的是市場經濟，並實現著與世界經濟之融合。大陸的經濟已與美國的經濟密不可分，兩相依賴；其政治權威之的合法性很大程度上依賴于持續繁榮，而繁榮能否保持則在於能否進入美國市場。

2） 自中韓建交之後，北韓便認為中國背離了傳統的社會主義軌道，兩國在意識形態領域出現著巨大分歧，諸多大陸資深評論家已對北韓持嚴厲批評的態度。如張璉瑰 說：“相對於穩定而言，我更關心的是朝鮮半島的無核化。我們的鄰國進行核子試驗不符合中國的利益。”、張玉山則說：“北韓已成為中國的一大問題。它已成為 世界上一個危險的角色。”

3）中韓兩國高層領導多次互訪，並在國際多邊活動中會晤，增進了相互理解和信任，推動了兩國關係的發展。…相比之下，大陸與北韓2008年經濟貿易額僅20多億美元，不足中韓數字的半個零頭。 金正日政權抱著“會哭多鬧得奶吃”的邏輯行事，不顧大陸之感受，逼奧巴馬讓步，這次大約再也不靈。如今的現實是：朝核問題已經成為中國身邊的火藥桶。

Inna blogerka,  z chińskiej prowincji Shangdong,  nie kryła swojego oburzenia:

正当国际社会最近一在努力争取恢复朝核六方会谈的时候，朝鲜忽然反其道而行之，于5月25 日再次进行地下核试验。到这则新闻时，我真的无语了 。 无赖！ 当前的朝鲜局势看上去是稳定的，但朝鲜拥有了核武装之后，其局势或稳定或动荡，最大的承受方就是中国。当然，朝鲜之所以发展核武器，公开目标是指向美国，日本和韩国，但在客观上，她是中国周边地区的新隐患

W dziale komentarzy dot. prób nuklearnych forum Qiangguo, na oficjalnej stronie The People’s Daily, przeczytać można kolejne oburzone reakcje:

Fengfeng diandian sen pisze:

朝鲜是唯一依靠别国的经济援助试验核武器的国家。也是是唯一在人员密集区进行核爆炸的国家。中国试验地点在新疆罗布泊无人区，而法国是在国外的一个荒岛，由于造成附近土著人患有原子病，要求赔偿的呼声一直缠绕法国政府。而朝鲜试验地点竟在中朝边境地区….

这种以邻为壑的行为实在令人失望！要知道中国几乎是朝新在世界上仅存的朋友，每年向它无偿提供了大量的石油、粮食。只是靠中国不断的输血朝鲜才能勉强维持至今。但是朝鲜未别国宝贵的援助用于民生，却直接威胁援助国的安全。

Według jeszcze innego komentarza:

朝鲜核动作，其出发点是要美国的承认，其宿命是核绑架中国

Sprawdź nasza stronę ze sprawozdaniem specjalnym o walkach o władzę na Madagaskarze.

Przynajmniej 25 osób zginęło dziś w stolicy Madagaskaru Antananarywie, podczas marszu na pałac prezydencki. Marsz został zorganizowany przez Andry’ego Rajoelina po tym jak ogłosił on się głową państwa i przywódcą rządu tymczasowego podczas demonstracji politycznej. Podczas kilku ostatnich tygodni walka o władzę pomiędzy burmistrzem a prezydentem Marco Ravalomananem doprowadziła do brutalnych zamieszek i grabieży.

Do wiecu politycznego doszło w centrum Antananarywy gdzie około południa czasu lokalnego Rajoelina ogłosił utworzenie nowego rządu tymczasowego oraz mianował siebie jego głową pomimo faktu, iż obecny rząd jest oficjalnie wciąż u władzy. Zażądał on od swoich zwolenników, aby przemaszerowali pod sam Pałac Prezydencki w Ambohitsorohitrze.

Gdy tłum dotarł pod pałac, delegacja wkroczyła do środka o 14: 46 czasu lokalnego. Wtedy właśnie padły pierwsze strzały. Lokalne środowiska Twitter oraz inni bloggerzy donieśli:

Wstępne raporty donoszą o dziesiątkach ciał leżących na ulicach. Wśród rannych miał się znajdować kamerzysta ze stacji telewizyjnej RTA (źródła niepotwierdzone)

O 15: 40 wciąż utrzymywano ogień. Rajoelina zwrócił się o interwencję i o ochronę zebranych do jednostek zbrojnych EMMONAT (jednostki stworzone podczas przełomu, zaakceptowane przez obydwie strony konfliktu).

Komunikaty prasowe ( Reuters, Al Jazeera) donoszą o 25 ofiarach śmiertelnych a nagrania są obecnie pokazywane na kanałach telewizji państwowej. BBC oraz AFP doniosły jak dotąd o 5 rannych osobach. Tu znajdziesz doniesienia na żywo w języku francuskim.

Poniżej znajdują się wyniki wyszukiwania frazy # Madagaskar w wyszukiwarce Twittera, który to tag był wykorzystywany w ciągu ostatnich kilku tygodni przez osoby donoszące o ostatnich napięciach politycznych oraz sporadycznych aktach przemocy na Madagaskarze.

Wielu ludzi z terenów Bliskiego Wschodu zdecydowało bojkotować produkty izraelskie i amerykańskie w odpowiedzi na wojnę w Gazie.
Serwis Angry Arab News Service pisze [en]:

Nowa kampania bojkotowania amerykańskich produktów rozpoczęła się w pięciu krajach arabskich, z kawiarniami Starbucks jako pierwszym celem, ale też z Nestlé, Coca-Colą, Johnson & Johnson oraz restauracjami Burger King na liście.

Pośród marek amerykańskich Starbucks była pierwszym celem bojkotu. Zeinobia z Egiptu napisała o tym [en]:

Starbucks, znana sieć Starbucks w Bejrucie została zamknięta na dzień z powodu protestów. W świecie arabskim widzimy wezwania oraz odpowiedzi na nie w celu bojkotowania produktów amerykańskich, głównie tych związanych w jakikolwiek sposób z Izraelem.

Następnie kontynuje:

Oczywiście arabska opinia publiczna uważa, że Starbucks w Ameryce wspiera finansowo IDF z racji tego, że jej założyciel i właściciel jest Żydem. Szczerze mówiąc to nie jest wystarczający powód dla opinii, że sieć dofinansowuje IDF, lecz tego typu wiadomości dają arabskiej społeczności do myślenia.
Plotki o Starbucks-IDF są dośc stare, jeszcze z czasów sprzed otwarcia pierwszych sieci w Egipcie – już wtedy walczono z nimi w świecie arabskim.
Pamiętam, jak któregoś dnia otrzymałam e-mail z logo Starbucks i jego historią, według której jest to hebrajska księżniczka, która uratowałą Żydów w czasach starożytnego Babilonu, choc prawda jest zupełnie inna.

Kampanie bojkotowania nie ograniczyły się jedynie do świata arabskiego, a amerykańsko-palestyński blog grupowy KABOBfest donosi o uczestnikach kampanii z Malazji [en]:

Ponad 2000 restauracji będących własnością Muzułmanów zdjęło Coca-Colę z listy produktów, aby wesprzeć globalny bojkot przeciw Izraelowi. Lokalne organizacje zachęcają pracowników Coca-Coli, Starbucks oraz innych film do zrezygnowania z pracy.

Z Jordanu, Khobbeizeh również pisze o bojkocie Starbucks:

Howard Schultz jest aktywnym zyjonistą, wielkim stronnikiem armi Izraelskiej. Wspiera on ich rocznie setkami milionów z dochodów Starbucks co czyni go jednym z czołowych sponsorów ich wyposażenia.

Z pewnością produkty izraelskie bojkotowane były przez wielu a oto co Body on the Line napisała na jej blogu [en]:

Rolnicy mówią, że większośc ich produktów pozostała w magazynach z powodu odwołanych zamówień, oraz obawiają się nagłego spadku zapotrzebowania na eksport owoców do krajów takich jak Jordan, Zjednoczone Królestwo oraz kraje Skandynawii…Ilan Eshel, dyrektor Organizacji Upraw Owoców w Izraelu również potwierdził, iż Skandynawowie odwołali zamówienia.

Amerykański bloger żyjący w Palestynie pisze o tym, jak naukowcy w Zjednoczonym Królestwie reagują na izraelskie ataki w Gazie:

Brytyjscy naukowcy napisali list otwarty opublikowany w the Guardian, w którym wzywają do bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji:
“Musimy robic wszystko co w naszej mocy, aby zapobiec zwycięstwu Izraela. Izrael musi zaakceptowac fakt, że jego bezpieczeństwo zależy od sprawiedliwości I pokojowej koegzystencji z jego sąsiadami, a nie na bezprawnym użyciu siły.”
“Uważamy, że Izrael powinien natychmiast I bezwarunkowo zakończyc atak na gazę, zakończyc okupację Strefy Zachodniej, oraz porzucic starania o władzę nad czy kontrolę terytorium sprzed 1967 roku. Wzywamy rząd brytyjski oraz brytyjskich obywateli do podjęcia wszelkich możliwych kroków w celu zmuszenia Izraela do wykonania tych zobowiązań, rozpoczynając program bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji.”

W Londynie studenci również solidaryzują się z Gazą na prestiżowym Uniwersytecie Ekonomii:
Ponad czterdziestu studentów kontynuowało dziś protest na londyńskiem Uniwersytecie Ekonomii przeciwko konfliktowi w Gazie.

Są też organizacje oraz strony poświęcone szerzeniu wiadomości o kampanii, jak np ta, ta albo ta tutaj.
Lecz z drugiej strony inni, jak Crossroads Arabia nie byli tak bardzo zainteresowani bojkotem:

Saudi Gazette donosi, że bojkot produktów amerykańskich w celu wyrażenia wsparcia dla ludności Gazy zaczyna się również w Arabii Saudyjskiej. Tak jak i w przypadku poprzednich bojkotów i ten najprawdopodobniej a) podnosi saudyjskie uczucie ważności i b) uderza w firmy i ich pracowników w tym kraju, bez wielkiego ubytku w ekonomii amerykańskiej, a wręcz przeciwnie, jak twierdzi professor  Uniwersytetu Króla Abdulaziza.

Jednak widac wyraźnie, że pomysł bojkotu ma wielu zwolenników.
Jewlicious napisał odpowiedź do postu Khobbeizeh’a:

Nie jestem wielkim fanem Starbucks, czy też w ogóle kawy, lecz fakt, że Starbucks wspiera finansowo IDF do wielkości “setek milionów rocznie” jest po prostu absurdalny. Khobbeizeh przyjacielu, poza Twoimi umiejętnościami obróbki Photoshopem, jesteś idiotą.

Podczas wojny w Gazie, wiadomości z początku miesiąca o wyjątkowo powolnej dostawie broni ze Stanów Zjednoczonych do Izraela przez prywatny post grecki Astakos wywołały ostre reakcje blogerów greckich. Korzystając z platformy Twitter zbadali oni sprawę i wywołali presję na rząd w celu zatrzymania transferu.
Dostawę amunicji zatrzymano dokładnie w momencie, gdy rząd grecki był atakowany przez partie opozycji a Amnesty International wzywała do embargo.
Początkowo źródła oficjalne doweidziały się o historii 9-go stycznia od międzynarodowej agencji Reuters. Użytkownicy Twitter przejęli wiadomości i rozpoczęli śledztwo zaraz po tym jak Indy.gr – częśc grupy Indymedia Athens – opublikowała tłumaczenie artykułu po grecku.
Pomysł embargo na broń został wsparty oraz masowo przesyłany:

itsomp: http://is.gd/f8Wa Czy możemy zorganizowac embargo w porcie Astakos? Tylko statki amerykańskie i izraelskie…

Niektórzy wysyłali wiadomości z prośbami do greckiego ministra spraw zagranicznych, którego biuro ma konto Twitter:

magicasland: Dora Bakoyannis, co się dzieje z dostawą Astakos? Nie chcemy udziału Grecji w masakrze w Gazie

Łamiąc dotychczasową zasadę nieodpowiadania przez Twitter, grupa ministerstwa odpowiedziała bezpośrednio:

Dora_Bakoyannis: @olrandir, @asteris, @gtzi, @magicasland, odpowiedź ad Astakos, http://tinyurl.com/9ts6xw

Link prowadził do oficjalnego oświadczenia ministerstwa stwierdzającego, iż transport broni przez port Astakos czy inne greckie porty nie jest problemem oraz niejasno zaprzeczając przeciwstawnym raportom prasy.
Jednak bloger Odysseas znalazł dowód transportu amerykańskiego na stronie federalnej:

Pod tym linkiem znajdziecie notkę marynarki USA o transporcie amunicji z portu Astakos do Ashdod w Izraelu. Ładunek istnieje i oczekuje na przetransportowanie przez dostawcę.

Pomimo oficjalnych zaprzeczeń użytkownicy Twittera kontynuowali atak:

magicasland: Dora Bakoyannis, o co więc chodzi z tą stroną?

Następnego dnia media doniosły, że przesyłkę odwołano, co poprzedzone było również postem na Twitter:

myrto_fenek: Transfer amunicji poprzez port Astakos został odwołany z powodu konfliktu w Gazie!

Bloger magicasland.com podsumował efekty:

Dziesiejszy biuletyn APE [greckiej agencji prasowej] mówi, że transfer 325 kontenerów amunicji z Astakos do portu Ashdod został odwołany. [..] To pewne, że zostanie on zakończony; lecz niech nie dzieje się to teraz I stąd.

Bloger coolplatanos bada sprawę dajej odkrywając dodatkowe starania się o przesyłkę oraz sprawdzając, czy faktycznie ją odwołano:

… było też wcześniejsze staranie się o przesyłkę, z datą 6-go grudnia 2008 (pierwsza publikacja 4 grudnia), również przez marynarke Stanów Zjednoczonych. To już kolejna próba przesyłki, tym razem większego ładunku, gdyż poproszono o statek o minimalnej pojemności 989 jednostek odpowiadających kontenerowi dwudziestostopowemu.
W każdym bądź razie, dziś – 13-go stycznia [09:00 EST] prośba o statek o pojemności 325 jednostek została zapisana jako ‘tymczasowo odwołana’.
Obie prośby znalazłem na Google.

Mimo wszystko, nadal pojawiają się posty z Gazy a blogerzy opisują strach, jaki ich przejmuje podczas izraelskich ataków.
Exiled mówi, że nie jest bohaterem [ara]:

Jeszcze żyję, ale nie czuję się dobrze.
I w każdej chwili mogę zginąć i poczuć się lepiej.
W Gazie tylko martwi są bezpieczni.
Zostawiłem mieszkanie I żonę aby iść do domu rodzinnego, lecz nie szukając miejsca bezpiecznego od bombardowań.
W takich warunkach chcę być przy matce.
Nie jestem bohaterem; jak mój młody siostrzeniec drżę słysząc metaliczny odgłos okolicznych wybuchów.
Lecz chowam to drżenie w zawstydzeniu; nie jestem bohaterem.

Laila El-Haddad, blogująca na Raising Yousuf and Noor, pozostaje w kontakcie z rodzicami z Gazy [en]:

Ojciec właśnie zadzwonił aby powiedzieć, że jest w porządku po bombardowaniu Uniwersytetu Islamskiego, głównego ośrodka akademickiego w okolicy.
Później zadzwoniłam do matki i usłyszałam jej płacz przez telefon. „Samoloty są nad nami.” Zawołała „Samoloty są nad nami”. Próbowałam ją uspokoić – samoloty nad głową oznaczają, że „cel” jest dalej. Lecz w takich chwilach intensywnego strachu nie ma miejsca na racjonalność i logikę.

Inny bloger z Gazy, Dr. Mona El-Farra przebywa obecnie w Zjednoczonym Królestwie, i z przerażeniem ogląda wydarzenia [en]:

Z bólem serca śledzę z odległości Gazę. Nie mogę wyłączyć telewizora, nie mogę oderwać się od tego, co się tam dzieje. Nie w chwilach, gdy moi koledzy medycy pracują w tak niesamowitych okolicznościach. Nie w chwilach, gdy moi przyjaciele, moja rodzina i cała populacja Gazy doświadcza takiego okropnego okrucieństwa i ciągłego strachu. Koszmar jeszcze się nie skończył.

Kanadyjska aktywistka praw człowieka Eva Bartlett, blogująca na  In Gaza, opisuje jak sobie radzi [en]:

Jak opisać to uczucie? Jestem fizycznie zdrętwiała na wybuchy; nie żebym była wardzo odważna, lecz po prostu fizycznie nie reaguję. To dość przydatne, pomaga mi to pisać, fotografować, mówić. Ale to moja racjonalna strona jest za to  odpowiedzialna. Alberto, hiszpański dziennikarz siedzący obok mnie pomaga mi odtworzyć fakt, że wczoraj powiedziałam mu „Jestem tak skupiona na opisaniu realcji naocznych świadków, że nie myślę o niebezpieczeństwie.”
[…]
Zakończenie tego wpisu jest prawie niemożliwe…każdej minuty jest coraz więcej wybuchów: samochód w obozie Al Bureijj z centrum Gazy, inny w części z rezydencjami Gazy Zaytoun, inny na północy…tym razem to nie elektryczność przeszkadza mi w pisaniu, ani nie brak słów czy informacji. To to straszne bombardowanie tak blisko, które Izrael na nas tutaj w Gazie stosuje, od 11 rano 27-go grudnia kontunuowane jest ono nieustannie, z całej mocy, pomimo 300 zmarłych i ponad 800 rannych, wg konserwatywnych oszacowań (1000 według innych), nie wliczając ofiar ostatnich i nieustających ataków. Świat zewnętrzny słusznie chce wiedzieć, co się dzieje w Gazie, i ja też chciałabym wiedzieć, choć tutaj jestem. Gaza zmieniła się w odizolowane regiony, gdzie uwięzieni ludzie boją się wyjść na ulice. I jak się okazuje, nawet domy nie są bezpieczne. Nie ma bezpiecznego miejsca w Gazie. Każde może być celem. Każdy cel może być uzasadniony jako zaplanowany lub sąsiadujący z zaplanowanym.

W późniejszym poście pisze po prostu:

Jak na razie…przygotowuję się na brak elektryczności, internetu i na najgorsze.
Moglę się, że zrobicie swoje na zewnątrz Gazy, aby zakończyć ten horror
7 więcej zabitych, 10 rannych w ostatnim ataku w północnej Gazie

27-go grudnia, po tym jak napięcie wzrosło po zakończeniu sześciomięsiecznego pokoju pomiędzy Izraelem a Hamasem, izraelskie siły obrony rozpoczeły atak lotniczy na Gazę. Reakcje izraelskiej blogosfery udzielały wsparcia obecnej akcji militarnej a wstępne posty na blogach wskazują na to, że Izraelczycy szykują się do długiego i trudnego konfliktu.
Israelity komentuje historię i rozwój konfliktu:

Większość ludzi w tygodniu przed Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem relaksowało się w Puerto Rico, odwiedzało rodzinę nad morzem, lub jechało na narty do Aspen. Izraelczycy wybierali się na wojnę.
Operacja “Płynny ołów” (przypomnienie dla IDF – popracujcie nad terminologią) nie jest śmieszna. Zrodzona z braku alternatywy na ciągłe ataki rakietowe na południowe społeczności, kampania militarna przeciw Hamasowi w Gazie doprowadziła do setek zmarłych i rannych – a teraz więcej rakiet ląduje w Ashkelon, Sderot, Netivot a nawet w Ashdod, jakieś 25 mil od Gazy.
Domyślam się, że zanosiło się na tę operację gdy moja córka wróciła do domu ze swojej zmiany na policji w czwartek mówiąc, że poinformowano ją o mobilizacji na południu, gdy ataki rozpoczeły się w celu zachowania pokoju w społecznościach, gdzie możliwy jest odwet Hamasu.
Jednak w sobotę wieczorem nadal patrolowali swe zwykłe regiony dookoła Jeruzalem.  Wygląda na to, iż odpowiedź na operację “Płynny ołów” pośród Palestyńczyków na brzegu zachodnim oraz we wschodnim Jeruzalem była na tyle poważna, że zajęła się nią policja.
“Jest tam wiele zamieszek” powiedziała przez telefon około północy, “więc nie mogą nas wysłać na południe”

West Bank Mama opisuje mobilizację żołnierzy izraelskich:

Radio IDF ogłosiło, że rezerwiści są zbierani w tak zwanym Tzav Shmoneh. Wiadomość e-amilowa yishuv rozpoczyna się prośbą do osób podróżujących do różnych miejsc o zabranie “pakietów prowiantu” dla żołnierzy. Nie tylko mamy członków yishuv mobilizowanych, ale też synów w regularnej armii.
Instynkt macieżyński przemawia wszędzie.
Właśnie słyszałam w radiu, że rodziny na północy, które neistety musiały się ewakuować z domów podczas drugiej wojny libańskiej, zapraszają teraz ludzi z południa, aby schronili się u nich przed rakietami.

A Aliyah! pisze o tym, jak rozwijał się konflikt:

Do tej pory traktowano to w sam raz. Oczekiwano i pozwalano rakietom spadać bez żadnego odwetu. Siedzieliśmy patrząc jak ponad 300 rakiet spada na ludność cywilną w przeciągu trzech dni, dodając do tego te, które spadły podczas poprzedzających dni oraz ponad 3,000 wystrzelonych w cywilów tylko w tym roku. Rakiety spadały na nas, podczas gdy my leczyliśmy w szpitalach Palestyńczyków przez pomyłkę ranionych przez Hamas. Rakiety spadały na nas, podczas gdy konwoje pomocy humanitarnej, paliwa, lekarstw i jedzenia jechały przez naszą granicę do Gazy.
Z racji tego, że czekaliśmy, osiągnęliśmy dwie rzeczy. Po pierwsze, wytłumaczenie dla o wiele większego uderzenia na terrorystów, którzy to tu to tam atakowali nas rakietami. Ta ostatnia taktyka jest nie tylko nieskuteczna, ale też daje międzynarodowym obserwatorom możliwość zmienienia sytuacji na równy podział odpowiedzialności za obecną sytuację. To jasne, że gdy ataki następują nieustannie z jednego kierunku, nie można tego odwrócić. Nawet Abbas powiedzieli, że Hamas jest odpowiedzialny i sam się tego napytał. Po drugie zyskaliśmy element zaskoczenia.

Będziemy mieć więcej reakcji z izraelskiej blogosfery, włącznie z kontynuacją przedstawiania różnych punktów widzenia na obecny konflikt. Zapraszamy na Global Voices po więcej.

Pomimo nieustannych ataków na Gazę oraz utraty elektryczności w wielu miejscach, są w Gazie blogerzy, którym udaje się napisać o tym, co się tam dzieje. W dodatku znajduje się tam wielu aktywistów praw człowieka, którzy zdają relację z wydarzeń.
Zaczynamy od blogerki z Gazy, która jest obecnie w Stanach Zjednoczoncyh. Laila El-Haddad pisząca Raising Yousuf and Noor, opisuje doświadczenia jej rodziców:

Moi rodzice mieszkają w centrum, a izraelskie samoloty zaatakowały ludzi i tereny dookoła nich. Ponad 50 celów 60 samolotów – podają tytuły Haaretz. I ponad 220 osób zabitych – w biały dzień. Nawet jeśli to powtórzymy nie wystarczy: 50 celów, 60 samolotów, 200 ludzi, 1 dzień.
Wszystko czyste. Bardzo dopracowane. Dobrze zapakowane: wojna w opakowaniu.
“Co minutę mija nas pogrzeb. Stosy tupów rosną.”  Powierze Gazy przepełnione jest zapachem palonego ludzkiego ciała. Króluje panika, tak jak możemy sobie wyobrazić panikę psów zamkniętych w jednej celi z brutalnie zabitymi pobratymcami. Lecz zdechłe psy – w klatce, niczym innym, wywołały by wielki hałas.

Kanadyjska aktywistka z Międzynarodowego Ruchu Solidarności (ISM), Eva Bartlett, pisze na In Gaza, opisując skutki jednego z ataków:

Pośród zabitej ludności cywilnej jest matka moich dobrych przyjaciół z Jabaliya. Każda strata jest okropna, lecz dotyka mocniej gdy widzisz ją lub znasz umarłego. […] Inna aktywistka praw człowieka i ja spędzamy noc z rodziną, nie śpiąc, zebrani w zimnej piwnicy wychłodzonej dodatkowo przez otworzone okna, z nadzieją, że nie powypadają gdy rozpoczną się bombardowania. To właśnie okno frontowe po godzinach bombardowania będzie zniszczone.
Rodzina martwi się, że wojska lądowe Izraelu będą okupować ich dom taj jak to zrobiły w marcu 2008, i pozostały z nimi dla wsparcia, choć sami świetnie sobie radzili w okropnych czasach. Głównie kobiety i dzieci, odpoczywaliśmy niespokojnie, po każdej eksplozji dzwoniąc do innych zamieszkujących inne obszary Gazy, a eksplozje kontynowały się od 11-tej wieczorem przez całą noc.
Helikoptery Apache krążyły nad naszymi głowami całą noc, a brzęczenie bezpilotowych samolotów latających nie ustawało.
O 10.10 wieczorem otrzymałam SMS od innego międzynarodowego aktywisty, z Rafah: „Izraelczycy właśnie dzwonili aby powiedzieć, że każdy dom posiadający bron będzie ich celem.” Skąd Izrael wie, które domy posiadają „broń” to jedna sprawa, ale ważniejsze jest pytanie: kto dał Izraelczykom prawo dobombardowania terenów cywilnych? W naszym domu, 13 kobiet, 3 mężczyzn (w tym staruszek), 6 dzieci poniżej trzeciego roku życia, i czternastoletnia dziewczynka. Gdyby Izrael zdecydował, że w tym domu jest broń, oznaczałoby to 23 ofiary. […] Napiszę więcej gdy czas i elektryczność pozwoli. Na razie chcę iść do domu moich przyjaciół, których matka zginęła, chcę złożyć kondolencje i opłakiwać ją z nimi, gdyż była tak miłą osobą, jak moja własna matka.

W innym poście, Eva Bartlett opisała sytuację w szpitalu Shifa w Gazie (proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Sameh A. Habeeb, bloger i dziennikarz z Gazy, również opisuje sytuację w szpitalach:

Szpitale Gazy ogłosiły, że nie mogą już przyjmować rannych ze względu na brak sprzętu medycznego. Zwłoki Palestyńczyków leżą na korytarzach, w pokojach i na oddziałach szpitali. Tymczasem 2-3 ranne ofiary dzielą łóżko z racji braku sprzętu w wyniku izraelskiego oblężenia sprzed dwóch lat. Minister zdrowia Gazy,  Basim Nai'm, Health Minster powiedział, że sektor medyczny Gazy potrzebuje dziesiątek rodzajó sprzętu. 70 rannych było przyjętych do egipskiego szpitala.

Fida Qishta, blogująca dla Sunshine, jest palestyńską aktywistką ISM w Rafah w południowej cześci Gazy:

Zaraz przed 7:00 rano czasu lokalnego, kolejne uderzenie izraelskie trafiło w rejon rezydencji Hi Alijnina w mieście Rafah w południowej części Gazy. Tym razem trafiono w aptekę, zupełnie niszcząc ją i uszkadzając okoliczne budynki. Podczas uderzenia uszkodzona została linia elektryczna a ulice pokryły lekarstwa…zszokowani mieszkańcy wyszli z domów, niektórzy jeszcze w piżamach.

Obecnie w Gazie znajdują się aktywiści praw człowieka z Libanu, UK, Polski, Kanady, Hiszpanii, Włoch oraz Australii; wielu z nich przybyło tutaj na łodziach ruchu Free Gaza. Nie wszyscy mają blogi, lecz ich sprawozdania możemy przeczytać na stronie Free Gaza, oraz na stronie Międzynarodowego Ruchu Solidarności. Na stronie Rafah Today znajdują się zdjęcia skutków ataku na Rafah (raz jeszcze proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Twitter jest nową platformą blogowania, a przynajmniej tak się twierdzi. Wydaje sie to być prawdą głównie w sytuacjach kryzysowych:  podczas ataków w Mumbaju użytkownicy Twitter donosili o wydarzeniach co do minuty a dziś, gdy ataki lotnicze na Gazę nie ustaja, Twittersfera ostro dyskutuje.
Użytkownicy Twittera używają hasztagów aby agregować swoje treści; użytkownicy mogą iść do wyszukiwarki Twitter (Twitter search) i szukać treści pod podanym tytułem. W tym wypadku najważniejszym hasztagiem jest #gaza, a #gazawarofwords [gazawojnasłów] śledzi media. W wyszukiwarce innych hasztagów odnoszących się do dyskusji o Gazie znajdziemy między innymi #israel, #syria, #baghdad, #2states, oraz #rafah, among others. Użytkownicy podają dalej informacje (“re-tweet”) innych użytkowników aby szybko je rozpowszechnić; na przykład:

“Masowe protesty w #Damaskus przeciw masakrze w #Gaza [link]”

Użytkownik Twittera z Kaliforni, shelisrael, zauważył wczoraj rano, iż Twitter jest jedną z pierwszych platform umożliwiających taką dyskusję:

“z przykrością stwierdzam, że porzucam grupę #gaza. to niesamowite, że ludzie z Gazy i Izraela rozmawiają w miasteczku Twitter”

On tego momentu świat bierze udział w normalnych debatach, kiedy indziej wyrażając gniew, a przede wszystkim donosząc o informacjach; następujący przykład odnosi się do uczestników z Palestyny, Maurytanii oraz San Francisco (US):

Rodzaj dyskusji prowokuje ostre pytania i argumentacje. skinner, z Oxfordu, UK przez Amman, Jordan, pyta:

“Ludzie w Gazie nie mogą nawet pomóc chorym bo karetkom brak paliwa. Brak lekarstw. Brak jedzenia. Gdzie do cholery są ludzie z ochrony praw człowieka?”

YaelBeeri, izraelska użytkowniczka Twittera, wspomina różnorodność opinii na Twittersferze:

“Są w Izraelu ludzie, którzy wierzą, że są alternatywy dla operacji “wymuszonego posłuchu” w #gaza”

Inną fascynującą cechą dyskusjina Twitterze jest analiza pracy mediów. #gazawarofwords [gazawojnasłów] to hasztag rozpoczęty przez użytkownika weddady a dający możliwość agregowania takich relacji:

“#Gazawarofwords jak na razie brak anty-hamaskiej analizy w mediach arabskich. wszyscy winią Izrael za wydarzenia w #gaza
#Gazawarofwords francuski L'Express używa określenia ‘Stan Żydowski' w programie o #gaza [link]
#Gazawarofwords brak analizy militarnej operacji, wszystko polityczne i geopolityczne”

Najlepszym sposobem na śledzenie takich dyskusji jest sprawdzanie w źródle; Twitter search oraz RSS dla wszystkich hasztagów (np. #gaza) a sam udział jest już prosty.