25 listopada to Międzynarodowy Dzień Walki z Przemocą Wobec Kobiet, a wielu ludzi i organizacji poprzez format wideo wyraża swoje potrzeby zakończenia przemocy oraz starania, jakie podejmują aby zapewnić kobietom bezpieczniejsze warunki życia.

słowa takie jak przemoc muszą przerwać CISZĘ [SILENCE]

UNIFEM, na kanale You Tube Say No to Violence [powiedz nie przemocy] udokumentował niektóre akcje podjęte dookoła świata w celu zakończenia przemocy. Pierwsze wideo pokazuje żeńską szkołę średnią Ngara w Nairobi, w Kenii, gdzie dziewczętą uczone są jak powiedzieć Nie Przemocy, bronić swoich praw i jak radzić sobie z gwałtem, obrazą, przemocą i innymi przejawami przemocy w stosunku do kobiet:

Równiez w Kenii, w Narodowym Szpitalu Kenyatta National Hospital znajduje się Centru Odnowy z Przemocy w Rodzinie, gdzie kobiety i ich dzieci mogą się udać i otrzymać opiekę w wypadku przemocy. W tym filmie pokazane są historie prowadzenia centrum, kontekst w jakim ono istnieje oraz wypowiedzi kobiet, ktore doświadczyły przemocy:

W Peru, organizacja Flora Tristan protestuje i organizuje masowe zgromadzenia w związu z innym aspektem, jaki uważa za związany z przemocą wobec kobiet: odmową dostępu do bezpłatnych środków regulacji narodzin oraz nowym prawem, według którego tabletka wczesnoporonna  ('dzień po') nie będzie rozdawana za darmo. Organizacja będzie przeprowadzać kampanię edukacyjną w parku w Limie i rozdawać w symbolicznym proteście informacje o regulacji narodzin oraz rozdawać tabletki wczesnoporonne i pakiety kontroli narodzin:

W kontekscie Ameryki Łacińskiej i Karaibów UN-INSTRAW publikuje to wideo jako część kampanii uświadamiającej :

Latinoamérica y el Caribe es un lugar peligroso para las mujeres. Más de 50 por ciento de las mujeres de la región han sido objetos de agresiones. En la República Dominicana, por ejemplo, 1,453 mujeres fueron asesinadas entre los años 2000 y 2008. En el marco del Día Internacional para la Eliminación de la Violencia Contra la Mujer, UN-INSTRAW lanza un nuevo video sobre la seguridad de las mujeres latinas y caribeñas.

W Hiszpanii, kobiety brały udział w 5-tym seminarium samoobrony przeciw przemocy w rodzinie, gdzie uczono je, jak mają się obronić w niebezpiecznych sytuacjach. Trening jest nastawiony na umożliwienie obezwładnienia napastnika natychmiast, aby mogły uciec od niebezpieczeństwa.

W Chile , Artysta Hip Hop  COFLA przygotował piosenkę o tytule Femicide. Choć przeważnie teksty piosenek hip hopowych promują przemoc wobec kobiet, ten artysta pokazuje piosenkę potępiającą jak mężczyźni przechodzą od obietnic miłości i ochrony do przemocy, agresji a nawet morderstwa:

Czy w Waszym mieście,  kraju też są podobne starania i działalność? Dajcie nam znać w komentarzach, jak Wasza społeczność walczy z przemocą wobec kobiet!

“Przynajmniej jedna kobieta tygodniowo umiera na Węgrzech w wyniku przemocy w rodzinie” powiedziała Krisztina Morvai dla Centralnego Wywiadu Europejskiego w 2001, gdy opublikowała swoją książkę“Terror w rodzinie,” pracując jeszcze jako dyrektorka biura Węgierskiej Fundacji Praw Kobiet i Dzieci (w chwili obecnej posłanka parti Jobbik ). Wyżej wspomniany fakt został opublikowany przez węgierskie media kilkakrotnie, jednak wygląda na to, że do 2009 nic się w tej sytuacji nie zmieniło.

W styczniu br, podczas debaty wprowadzającej nowe prawo dotyczące przemocy w rodzinie Hungarian Spectrum bloggowało:

Prezydent Sólyom wydaje się być niezbyt przejęty, choć według socjologów przynajmniej jedna kobieta tygodniowo ginie w wyniku przemocy w rodzinie. A te statystyki nie zawierają ludzi starszych i dzieci, wobec których dokonuje się przemocy lub zabija. Był plan jakiegoś poradzenia sobie z tym problemem, lecz okazał się całkowicie nieefektywny. Policja nie może interweniować w chwili, gdy dokonuje się przemocy, i moga minąć tygodnie zanim sprawa trafi do sądu. Do tego czasu ofiary moga być już martwe. Co więcej, policja żadko kiedy reaguje. Po prostu nie chce udzielać się w “sporach rodzinnych”.  Na przykład wydaje się być bezsensem dzwonienie po policję i zgłaszanie gróźb. Odpowiedzią jest: dopóki nie ma krwii, nie możemy interweniować. Pamiętam jedną sprawę, w której takie groźby były wypowiadane przez chłopaka do swojej dziewczyny. Jej rodzina doniosła policji o sytuacji. Policja nie zareagowała. Kilka dni później dziewczyna była martwa […]

Z powodu odrzucenia ustawy w styczniu przez László Sólyoma, węgierskiego prezydenta, musiała ona zostać zmieniona, i w czerwcu Parlament Węgierski znów nad nią głosował, a w październiku weszła w życie. Prawo zmieniające regulacje ograniczenia wolności osoby oskarżonej o popełnienie aktu przemocy jest nadal krytykowane (HUN) jako niewystarczająco efektywne.

W tym miesiącu węgierskie organizacje pozarządowe przyłączyły się (HUN) do Kampanii 16 Dni Aktywizmu Przeciw Przemocy wobec Kobiet. Amnesty International Węgry założyła wydarzenie na Facebooku, gdzie opublikowano dwa pliki wideo z kampanii w 2005 roku.

Zatytułowując swój post podobnie to tytułu nowej piosenki o przemocy w rodzinie wykonywanej przez węgierską piosenkarkę Zséda(”Za drzwiami”), tegla07 pisze na swoim (HUN) blogu:

[…] Idziesz ulica i nie masz innej opcji: albo jesteś jedną z nich, albo nie. Nic innego nie możesz zrobić. Nie możesz być osoba niezależną - albo jestes z nimi, albo nie. Ale wielu ludzi, i to coraz więcej, stara się żyć tak, jakby to w ogole nie istniało. Dopóki nie okaże się, że ich najlepsza przyjaciółka, przyjaciółka przyjaciela, koleżanka, sprzątaczka czy sekretarka, reżyserka, nauczycielka, właścicielka firmy została pobita w domu…

Dlaczego? Każda sytuacja jest inna, każdy los jest wyjątkowy, ale. Ale są zasady, są granice, których nie można przekraczać. Są sytuacje, w których ‘dlaczego' zanika, i nie można się nad nim zastanawiać - a przede wszystkim osądzać.

Nie można osądzać kogoś z powodu ich 'słabości'  (słabość? ona znosi coś, czego ty zapewne nigdy byś nie mógł znieść), z powodu jej ‘bezsilności' (bezsilność? ona odbudowuje się codziennie rano z gruzów)… Jeśli ktoś jest zraniony, to tam już nie ma o czym mówić. Należy pokonać wszelkie odległości. Musisz ją przytulić, powiedzieć jej, że się liczy. Powiedzieć jej, że zasługuje na coś innego. […]

Nikt, nikt nie zasługuje na te uderzenia. Nikt, nikt nie może uważać, że może mieć własny klub prawa w domu. Nikt, nikt nie może pozwolić sobie na bezkarne poniżanie kobiety. Nikt, nigdy nie ma prawa szeptać do drugiego o cierpiącej kobiecie…Kiedy my to w końcu zrozumiemy?

Ponad 80 lat po pierwszej publikacji, Mein Kampf Adolfa Hitlera doczekała się publikacji w formie komiksu manga.
190-cio stronicowy tom, który sprzedany został w 45,000 kopiach w pierwszym wydaniu, opowiada w bardzo niespomplikowany sposób historię Adolfa Hitlera od dzieciństwa po początek bycia liderem Narodowej Partii Socjalistycznej.

Okładka mangi  我が闘争 (Mein Kampf)

Tom ten jest częścią serii wydawnictwa East Press, ktore wydało w przeszłości dość ciężkie prace literackie jak ‘Bracia Karamazow‘ Dostojewskiego czy ‘Kapitał‘ Marksa.
A ponieważ wydawanie  Mein Kampf jest zabronione w wielu krajach, w tym w Niemczech i Austrii, manga Waga Toso (我が闘争), bo tak brzmi tytuł po japońsku, wywołała mieszane reakcje za granicą i w Japonii podsumowane przez blogera zoffy:

注目されている背景には、
・本書の著者がナチスドイツの独裁者アドルフ・ヒトラーであること。
・そして、ドイツでは今なお本著作の出版が禁止されていること。
・さらに、内容がネオ・ナチの思想を助長するのではないかといった懸念が世間にあること。
などの事情がある。
これに対し出版社側は、
「有名な本だが、読んだ人は少ない。どんな思想があれほどの悲劇を生んだのか、『悪魔』で片付けられるヒトラーの人間の部分を知る材料になると思った」
と企画の理由を話している。

Dwie sceny z mangi 我が闘争 (Mein Kampf)

Komentując na temat tej właśnie mangi wielu blogerów cytuje artykuł opublikowany w dzienniku Asahi Shimbun 20-go września zatytułowany Wersja manga ‘Mein Kampf' jest hitem. Reakcje począwszy od krytycznych po nazwanie jej “źródłem historycznym” (売れる「わが闘争」漫画版　苦言も「歴史資料」の声も) [ja].
Ten sam artykuł, przetłumaczonyna język angielski przes tę samą gazetę, opisuje powód zakazu druku mówiąc, że “Ministerstwo Finansów Bawarii, które posiada prawa autorskie do książki, odmówiło pozwolenia przedrukowywania jej ze względu na delikatność co do ofiar okrucieństw nazistowskich”

Jednak dziennikarz Yoshio Kisa (木佐芳男), uprzednio korespondent na Niemcy dla dziennika Yomiuri Shimbun i autor essejów, w tym Problem Odpowiedzianlności Wojennej - Niemcy nie odpowiedziały za przeszłość (戦争責任”とは何か―清算されなかったドイツの過去) nie zgadza się z wyjasnieniami Asahi.

だが、発禁となっている本当の理由は、そんなきれいごとではない。出版すれば、ドイツをはじめヨーロッパ各国にいるネオナ チ組織の聖典となって、政治的な大問題となりかねないからだ。バイエルン州の州都ミュンヘンのキオスクに立ち寄れば、いくつかの極右新聞が売られているこ とに気づく。ドイツには、それぞれ数千人の動員力を持つ極右・ネオナチ組織が複数ある。当局は、彼らを刺激しないように細心の注意を払っている。

Kisa, uważając obecność i praktyczne zagrożenie ze strony grup prawicowych w Japonii za nieważne w porównaniu do tych w Niemczech i innych krajach Europejskich, równiez wypowiada się na temat publikacji takiej książki w Japonii.

日本で今、漫画版の『わが闘争』がどんな意味を持つか、どれだけの影響力があるかはよくわからない。しかし、４０年近く前の訳者の意図と漫画版刊行の意図とはそうちがわないだろう。
平野氏はこんな言葉も書いている。 　「戦争経験なき世代こそ、この書を読むべきではないだろうか。この書をくもりなき目で読み、客観的に判断することが、この世代にとって必要であり、戦後の教育を受けたものなら、十分な判断力をもって読むことができるのではないか」

Manga ukazuje Hitlera jako człowieka z obsesją oskarżającego Żydów o źródło wszelkiego zła, jakie spotkało Niemców. Główna myśl utworu jest antysemicka i jest mało prawdopodobne, że tak niedoskonała postać może prowadzić do fascynacji jego osobą.

Jak niektórzy blogerzy zauważyli, wersja manga Mein Kampf jest skrótem indeologii dyktatora i może być zamiast tego widziana jako inny sposób na zapisanie jej w historii. Musi być uzupełniona innymi źródłami jak sugeruje theternal chwaląc publikację East Press za stworzenie mangi z dzieł literatury.

何かの話題が関心を呼び、より深い議論や理解に進むことはよいことだと思う。漫画では描き切れていないヒトラー本人の『わ が闘争 』原作も読んだ方がよいし、他の関連本を読むのもよいだろう。読書はそのように進んでいくものだ。関連おススメ漫画としては、『マンガで鍛える読書力』で も紹介した水木しげるの『劇画ヒットラー (ちくま文庫) 』もよいし、手塚治虫の『アドルフに告ぐ 』はかなりのおススメだ。

Dania oferuje imigrantom z krajów “nie-Zachodnich”  100,000 duńskich koron (20,000 USD), jeśli zgłoszą się do zrezygnowania z rezydentury i powrócą do “domu”. To tylko jedna z wielu kreatywnych inicjatyw rozpowszechnionych przez anty-immmigracyjną Duńską Partię Ludu, aby przekonać obcokrajowców, przede wszystkim Muzułmanów, że nie są oni mile widziani w tym  małym kraju europejskim liczącym 5.5 milionów mieszkańców.

Wegług Duńskiej Partii Ludu, partnera koalicji dwóch rządzących prawicowych partii parlamentu duńskiego, opłacenie immigrantom wyjazdu z Danii na dłuższą metę oszczędzi pieniędzy budżetu państwa na pomoc socjalną oraz  “problemów” [da]. “Dość dużo nasze duńskie społeczeństwo kosztuje posiadanie niedostosowanych immigrantów,” powiedział rzecznik finansowy partii,  Kristian Thulesen Dahl. Przeznaczono również specjalne fundusze na kapmanię dla lokalnych samorządów, które zechcą zachecać immigrantów do opuszczenia kraju. Rząd nie oszacował jeszcze jaka ilość imigrantów zaakceptuje tę  propozycję.

Około 10% populacji Danii to imigranci lub potomkowie imigrantów z sąsiadujących krajów oraz całego świata. Podstawowym problemem polityków i mediów ostatnich lat była “integracja” Muzułmanów oraz innych nie-zachodnich imigrantów oraz napiecia wywołane zderzeniem kultur. Duńscy politycy stworzyli jedne z najbardziej surowych praw imigracyjnych w całej Europie i nadal są dość wysoko w tym rankingu.

Ile za opuszczenie kraju?

W odpowiedzi, założono sarkastyczną publiczną grupę na Facebooku [da] protestującą przeciw temu, iż prawo to zostało ustanowione w celu zebrania 100,000 koron na opuszczenie kraju przez lidera Duńskiej Partii Ludu,  Pia Kjærsgård.

Grupa ma ponad 16,000 członków a tytuł brzmi  “100,000 koron, przyjaciele a może ona to zrobi”. Twórcy grupy przyrzekli zaoferować resztę zebranych pieniędzy ministrowi integracji, Birthe Rønn Hornbech z rzadzącej Partii Liberalnej, w razie gdyby sama zechciała opuścić kraj.

Debata na grupie Facebook wrze. Niektórzy oferują dowcipne komentarze odnośnie tego, kto inny powinien zostać wyrzucony z kraju lub co innego powinno się im przytrafić, choć inni przeciwstawiają się uważając, iż propozycja duńskiego rządu jest szczodra i powinna być doceniona przez imigrantów, którzy są nieszczęśliwi w Danii i woleliby wyjechać.  Jeden komentator nie zgadza się z tym szumem przypominając wszystkim, iż podobna polityka była prowadzona od kilku lat lecz suma oferowana równała się jednej dziesiątej tej obecnej.

Komentator na Facebooku, Dan Cornali Jørgensen mówi [da]:

Jeg har måske misforstået konceptet?
Drejer det sig ikke om et lovforslag som giver ikke-integrerbare udlændige mulighed for at sige ja-tak, til en check på 100.000 kr. mod tilsagn om frivilligt at rejse hjem til deres oprindelsesland? Umidelbart virker det storsindet og absolut humanistisk, da vi må formode at 100.000… kr. er en anseelig formue i det pågældende land, og nok til at starte en anstændig tilværelse i det land som de tilsyneladende har så stærk tilknytning til…

Emeryci muszą zgłaszać podróże dłuższe niż 2 miesiące

Inna inicjatywa wynegocjowana w tym miesącu przez Duńską Partię Ludu to prawo, które wymaga, aby emeryci  w Danii [da] zgłaszali do swoich lokalnych samorządów, jeśli planują jednorazowe opuszczenie Danii na dłużej niż dwa miesiące. Rzekomo, ma to na celu powstrzymanie ludzi “na przykład Irakijczyków” przed odbieraniem emerytury w Danii, podczas gdy mogą oni równocześnie dostawać pensję  w innym kraju. Najbardziej popularnym przykładem jest polityk iracko - duński, Samia Aziz Mohammad, która odbierała emeryturę podczas gdy dostawała zarobki za pracę w irackim parlamencie. Od tego czasu zawróciła otrzymane pieniądze[da] rządowi duńskiemu. Inny emeryt został przyłapany przez duńską prasę na pracy w kurdyjskim parlamencie.

Członkowie parlamentu tak z Partii Liberalnej, jak i z Duńskiej Partii Ludu, uważają, iż nowe ograniczenia zmniejszą ilość wakacji fałszywych uchodźców w ich ojczyznach oraz przesiedleń rodzin, które spędzają za dużo czasu za granicą.

Fakt, że wszyscy duńscy emeryci staną się podejrzanymi o oszustwo jest czymś na co DaneAge, duńskie stowarzyszenie osób w podeszłym wieku jest otwarcie wściekłe[da]. Wiele komentarzy do artykułów prasowych [da] wspiera rządowe próby obniżenia liczby oszustw, choć inni porównują to do zakazów podróży do Wschodnich Niemiec (GDR) w preszłości.

Duński bloger, Erik Bentzen na stronie Dette og Hint, mówi [da]:

Enhver kan sige sig selv, at meldepligten ikke dæmmer op for noget som helst, da den ikke indebærer nogen form for effektiv kontrol.

Det er ren chikane og tom signalpolitik, som øger kommunernes administrative arbejde til ingen verdens nytte.

Reglen er så amøbeintelligent, at den forhåbentlig giver bagslag, næste gang pensionisterne skal til stemmeurnerne.

Prezentujemy pięć zwycęskich filmów wideo konkursu ONZ, w którym uczestnicy wypowiadali się w formie wideo na temat tego, co chcieliby powiedzieć liderom świata, gdyby mieli na to szansę. Pięć wideo blogerów miało okazję dostarczyć tę wiadomość osobiście w Dniu ONZ w Nowym Jorku.

W poprzednim poście ogłosiliśmy konkurs na Ambasadora Obywateli ONZ, w którym uczestnicy mieli za zadanie nagrać to, co chcieliby przekazać liderom świata gdyby mieli taką możliwość, aby wygrać okazję na osobiste dostarczenie tej wiadomości  do Sekretrza Generalnego Ban Ki Moon 23-go pażdzienika, w Dniu ONZ. Zwyciezcy zostali wybrani i powiadomieniprzez YouTube, a tutaj jest ogłoszenie konkursu na kanale ONZ:

Emily Troutmanze Stanów Zjednoczonych, o której ostatnio pisaliśmy w związku z jej wideo  Congo Matters [Kongo jest ważne] została jedną ze zwycięzców. W jej odpowiedzi na wideo ONZ, mówi o tym, że liderzy świata powinni pamiętać, że są odpowiedzialni za ponad 6 milionów ludzi, za każdą osobę:

Jeremy Walker z Kaady też wygrał prosząc ONZ o udowodnienie, że potrafi ona nadal rozwiązać problemy światowe, aby przywrócić nadzieję na zmiany:

Breno Coelho z Brazyli opublikował wideo odpowiadając, co trzeba zrobić, aby ten świat był lepszym i bezpieczniejszym miejscem poprzez wiadomość wielu ludzi oferujących rozwiązania: więcej miłości, mniej , mniej nienawiści:

Maricarmen Ortega z Meksyku również zaprezentował głosy wielu osób na swoim filmie,tym razem w wielu językach:

Kirsty Matthews z Kanady przesyła krótką wiadomość, krótko i na temat: potrzebna jest nam równość, samowystarczalność i sprawiedliwość dla wszystkich:

Telewizja OZN opublikowała nowy film pokazujący AMbasadorów Obywatelskich w Dniu ONZ

Gratulujemy wszystkim zwycięzcom!

Telewizyjne zwierzenia w Iranie zdziwiły wiele osób po tym jak grupa znanych reformistów została ustawiona przed kamerami i przyznała się do jednego lub wielu przestępstw, a to wszystko w bardzo podobnym stylu.  Plotki mówią, że wykonano to pod przymusem i najprowdopodobnie  z przygotowanych tekstów. Kilka występujących tam osób założyło stronę  Patrzcie jak się przyznaję, gdzie proszą kogokolwiek i wszystkich o dodanie własnego zwierzenia na filmie wideo:

Zapraszamy ich do oglądania jak wszyscy się zwierzamy. Usiądź przed kamerą i w kilku minutach przyznaj się do czego tylko chcesz. Albo napisz swoje wyznanie w formie tekstowej. Możesz być niepoważny i przyznać się do rzeczy, do jakich rząd Iranu zmusza ludzi do przyznania się podczas tortur (dla przykładu: Jesteś agentem CIA założenej przez Zjednoczone Królestwo aby rozpocząć w Iranie aksamitną rewolucję z zastosowaniem BBC i CNN,  Twittera, Facebook, oraz strony Google Translate, itp.) lub poważny i powiedzięc im, jaka jest twoja opinia.

W True/Slant, zagraniczny korespondent Marc Herman ma swoje ulubione wyznanie :

Trudno powiedzieć, jakie wyznanie się sprzedaje, lecz jej głos, pulsujące zbliżenia kamery, angielski z mocnym akcentem, kat, iż jest z Izraela, oraz niemała ilość aktorstwa sugeruje skrzyżowanie pomiędzy dewotyzmem politycznym i mocną rządzą stania się gwiazdą tleewizyjną. To Meryl Streep wymuszonych wyznań na wideo, a jeśli popatrzymy na grę, to osoba szalona:

W innym wyznaniu, osoba o dziwnej twarzy tłumaczy jak więzienie jest najlepszym sposobem na utratę wagi, a to dzięki delikatnym staraniom i“VIP-owych” usługach, wszystko to w zamian za mówienie prawdy:

To najstępne wyznanie nalezy do osoby, która nazwała się mózgiem wszystkich rewolucji. Jego zjadliwe uwagi sprawiają, że w jego wyznaniu jest coś podejrzanego:

A tutaj jest wyznianie, które zapoczątkowało całą tę akcję i w którym irański komik Ebrahim Nabavi opublikował plik wideo, w którym gra byłego wice prezydenta  Mohammada Ali Abtahi, którego skazano razem z innymi stoma oskarżonymi i podobno zmuszony był do przyznania się do winy. Wideo jest w języku farsi, angielskie tłumaczenie znajduje się tutaj.

Więcej o tej historii w poprzednich artykułach [en]:
Główny reformista  Abtahi on Trial i Twitter i Facebook w sądzie. Fotografia irańskiej flagi w poście wykonana została przez  Skender.