Global Voices po polsku » Law

Węgry: Przemoc ‘za drzwiami'

Sylwia Presley — Sun, 29 Nov 2009 13:18:37 +0000

Oryginalnie opublikowane przezMarietta Le · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

“Przynajmniej jedna kobieta tygodniowo umiera na Węgrzech w wyniku przemocy w rodzinie” powiedziała Krisztina Morvai dla Centralnego Wywiadu Europejskiego w 2001, gdy opublikowała swoją książkę“Terror w rodzinie,” pracując jeszcze jako dyrektorka biura Węgierskiej Fundacji Praw Kobiet i Dzieci (w chwili obecnej posłanka parti Jobbik ). Wyżej wspomniany fakt został opublikowany przez węgierskie media kilkakrotnie, jednak wygląda na to, że do 2009 nic się w tej sytuacji nie zmieniło.

W styczniu br, podczas debaty wprowadzającej nowe prawo dotyczące przemocy w rodzinie Hungarian Spectrum bloggowało:

Prezydent Sólyom wydaje się być niezbyt przejęty, choć według socjologów przynajmniej jedna kobieta tygodniowo ginie w wyniku przemocy w rodzinie. A te statystyki nie zawierają ludzi starszych i dzieci, wobec których dokonuje się przemocy lub zabija. Był plan jakiegoś poradzenia sobie z tym problemem, lecz okazał się całkowicie nieefektywny. Policja nie może interweniować w chwili, gdy dokonuje się przemocy, i moga minąć tygodnie zanim sprawa trafi do sądu. Do tego czasu ofiary moga być już martwe. Co więcej, policja żadko kiedy reaguje. Po prostu nie chce udzielać się w “sporach rodzinnych”. Na przykład wydaje się być bezsensem dzwonienie po policję i zgłaszanie gróźb. Odpowiedzią jest: dopóki nie ma krwii, nie możemy interweniować. Pamiętam jedną sprawę, w której takie groźby były wypowiadane przez chłopaka do swojej dziewczyny. Jej rodzina doniosła policji o sytuacji. Policja nie zareagowała. Kilka dni później dziewczyna była martwa […]

Z powodu odrzucenia ustawy w styczniu przez László Sólyoma, węgierskiego prezydenta, musiała ona zostać zmieniona, i w czerwcu Parlament Węgierski znów nad nią głosował, a w październiku weszła w życie. Prawo zmieniające regulacje ograniczenia wolności osoby oskarżonej o popełnienie aktu przemocy jest nadal krytykowane (HUN) jako niewystarczająco efektywne.

W tym miesiącu węgierskie organizacje pozarządowe przyłączyły się (HUN) do Kampanii 16 Dni Aktywizmu Przeciw Przemocy wobec Kobiet. Amnesty International Węgry założyła wydarzenie na Facebooku, gdzie opublikowano dwa pliki wideo z kampanii w 2005 roku.

Zatytułowując swój post podobnie to tytułu nowej piosenki o przemocy w rodzinie wykonywanej przez węgierską piosenkarkę Zséda(”Za drzwiami”), tegla07 pisze na swoim (HUN) blogu:

[…] Idziesz ulica i nie masz innej opcji: albo jesteś jedną z nich, albo nie. Nic innego nie możesz zrobić. Nie możesz być osoba niezależną - albo jestes z nimi, albo nie. Ale wielu ludzi, i to coraz więcej, stara się żyć tak, jakby to w ogole nie istniało. Dopóki nie okaże się, że ich najlepsza przyjaciółka, przyjaciółka przyjaciela, koleżanka, sprzątaczka czy sekretarka, reżyserka, nauczycielka, właścicielka firmy została pobita w domu…

Dlaczego? Każda sytuacja jest inna, każdy los jest wyjątkowy, ale. Ale są zasady, są granice, których nie można przekraczać. Są sytuacje, w których ‘dlaczego' zanika, i nie można się nad nim zastanawiać - a przede wszystkim osądzać.

Nie można osądzać kogoś z powodu ich 'słabości' (słabość? ona znosi coś, czego ty zapewne nigdy byś nie mógł znieść), z powodu jej ‘bezsilności' (bezsilność? ona odbudowuje się codziennie rano z gruzów)… Jeśli ktoś jest zraniony, to tam już nie ma o czym mówić. Należy pokonać wszelkie odległości. Musisz ją przytulić, powiedzieć jej, że się liczy. Powiedzieć jej, że zasługuje na coś innego. […]

Nikt, nikt nie zasługuje na te uderzenia. Nikt, nikt nie może uważać, że może mieć własny klub prawa w domu. Nikt, nikt nie może pozwolić sobie na bezkarne poniżanie kobiety. Nikt, nigdy nie ma prawa szeptać do drugiego o cierpiącej kobiecie…Kiedy my to w końcu zrozumiemy?

Dania: Imigranci dostaną pieniądze na opuszczenie kraju

Sylwia Presley — Thu, 12 Nov 2009 19:52:36 +0000

Oryginalnie opublikowane przezSolana Larsen · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Dania oferuje imigrantom z krajów “nie-Zachodnich” 100,000 duńskich koron (20,000 USD), jeśli zgłoszą się do zrezygnowania z rezydentury i powrócą do “domu”. To tylko jedna z wielu kreatywnych inicjatyw rozpowszechnionych przez anty-immmigracyjną Duńską Partię Ludu, aby przekonać obcokrajowców, przede wszystkim Muzułmanów, że nie są oni mile widziani w tym małym kraju europejskim liczącym 5.5 milionów mieszkańców.

Wegług Duńskiej Partii Ludu, partnera koalicji dwóch rządzących prawicowych partii parlamentu duńskiego, opłacenie immigrantom wyjazdu z Danii na dłuższą metę oszczędzi pieniędzy budżetu państwa na pomoc socjalną oraz “problemów” [da]. “Dość dużo nasze duńskie społeczeństwo kosztuje posiadanie niedostosowanych immigrantów,” powiedział rzecznik finansowy partii, Kristian Thulesen Dahl. Przeznaczono również specjalne fundusze na kapmanię dla lokalnych samorządów, które zechcą zachecać immigrantów do opuszczenia kraju. Rząd nie oszacował jeszcze jaka ilość imigrantów zaakceptuje tę propozycję.

Około 10% populacji Danii to imigranci lub potomkowie imigrantów z sąsiadujących krajów oraz całego świata. Podstawowym problemem polityków i mediów ostatnich lat była “integracja” Muzułmanów oraz innych nie-zachodnich imigrantów oraz napiecia wywołane zderzeniem kultur. Duńscy politycy stworzyli jedne z najbardziej surowych praw imigracyjnych w całej Europie i nadal są dość wysoko w tym rankingu.

Ile za opuszczenie kraju?

W odpowiedzi, założono sarkastyczną publiczną grupę na Facebooku [da] protestującą przeciw temu, iż prawo to zostało ustanowione w celu zebrania 100,000 koron na opuszczenie kraju przez lidera Duńskiej Partii Ludu, Pia Kjærsgård.

Grupa ma ponad 16,000 członków a tytuł brzmi “100,000 koron, przyjaciele a może ona to zrobi”. Twórcy grupy przyrzekli zaoferować resztę zebranych pieniędzy ministrowi integracji, Birthe Rønn Hornbech z rzadzącej Partii Liberalnej, w razie gdyby sama zechciała opuścić kraj.

Debata na grupie Facebook wrze. Niektórzy oferują dowcipne komentarze odnośnie tego, kto inny powinien zostać wyrzucony z kraju lub co innego powinno się im przytrafić, choć inni przeciwstawiają się uważając, iż propozycja duńskiego rządu jest szczodra i powinna być doceniona przez imigrantów, którzy są nieszczęśliwi w Danii i woleliby wyjechać. Jeden komentator nie zgadza się z tym szumem przypominając wszystkim, iż podobna polityka była prowadzona od kilku lat lecz suma oferowana równała się jednej dziesiątej tej obecnej.

Komentator na Facebooku, Dan Cornali Jørgensen mówi [da]:

Jeg har måske misforstået konceptet?
Drejer det sig ikke om et lovforslag som giver ikke-integrerbare udlændige mulighed for at sige ja-tak, til en check på 100.000 kr. mod tilsagn om frivilligt at rejse hjem til deres oprindelsesland? Umidelbart virker det storsindet og absolut humanistisk, da vi må formode at 100.000… kr. er en anseelig formue i det pågældende land, og nok til at starte en anstændig tilværelse i det land som de tilsyneladende har så stærk tilknytning til…

Czy ja źle zrozumiałem ten pomysł?
Czy tu nie chodzi o to, aby dać niezintegrowanym imigrantom możliwość przytaknięcia na czek wysokości 100,000 koron, aby samodzielnie powrócili do swoich oryginalnych państw? Wydaje mi się to wspaniałomyślne i absolutnie humanitarne zakładając, że 100,000 koron jest fortuną w tym kraju, i wystarcza na rozpoczęcie normalnej egzystencji w kraju, do którego wyraźnie są bardzo przywiązani…

Emeryci muszą zgłaszać podróże dłuższe niż 2 miesiące

Inna inicjatywa wynegocjowana w tym miesącu przez Duńską Partię Ludu to prawo, które wymaga, aby emeryci w Danii [da] zgłaszali do swoich lokalnych samorządów, jeśli planują jednorazowe opuszczenie Danii na dłużej niż dwa miesiące. Rzekomo, ma to na celu powstrzymanie ludzi “na przykład Irakijczyków” przed odbieraniem emerytury w Danii, podczas gdy mogą oni równocześnie dostawać pensję w innym kraju. Najbardziej popularnym przykładem jest polityk iracko - duński, Samia Aziz Mohammad, która odbierała emeryturę podczas gdy dostawała zarobki za pracę w irackim parlamencie. Od tego czasu zawróciła otrzymane pieniądze[da] rządowi duńskiemu. Inny emeryt został przyłapany przez duńską prasę na pracy w kurdyjskim parlamencie.

Członkowie parlamentu tak z Partii Liberalnej, jak i z Duńskiej Partii Ludu, uważają, iż nowe ograniczenia zmniejszą ilość wakacji fałszywych uchodźców w ich ojczyznach oraz przesiedleń rodzin, które spędzają za dużo czasu za granicą.

Fakt, że wszyscy duńscy emeryci staną się podejrzanymi o oszustwo jest czymś na co DaneAge, duńskie stowarzyszenie osób w podeszłym wieku jest otwarcie wściekłe[da]. Wiele komentarzy do artykułów prasowych [da] wspiera rządowe próby obniżenia liczby oszustw, choć inni porównują to do zakazów podróży do Wschodnich Niemiec (GDR) w preszłości.

Duński bloger, Erik Bentzen na stronie Dette og Hint, mówi [da]:

Enhver kan sige sig selv, at meldepligten ikke dæmmer op for noget som helst, da den ikke indebærer nogen form for effektiv kontrol.

Det er ren chikane og tom signalpolitik, som øger kommunernes administrative arbejde til ingen verdens nytte.

Reglen er så amøbeintelligent, at den forhåbentlig giver bagslag, næste gang pensionisterne skal til stemmeurnerne.

Wszyscy widzą, że nowa zasada zgłoszeń nie powstrzyma żadnych oszustw, gdyż nie opiera się na żadnych efektywnych metodach kontroli. To czyste prześladowanie i polityka pustej symboliki, która zupełnie niepotrzebnie zwiększa ilość pracy administracyjnej lokalnych samorządów.
Zasada jest tak inteligentna jak ameba, i mam nadzieję, iż jej rezultatem będzie duży odzew podczas następnego głosowania emerytów.

Białoruś, Rosja: reakcja blogerów na film wideo z wojny w Czeczeni

Sylwia Presley — Mon, 17 Aug 2009 19:57:18 +0000

Oryginalnie opublikowane przezMikola Andrejeu · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Trzeciego lipca, 2009, Tatjana Elawaja, bloger z Białorusi opublikowała prowokujący film wideo pokazujący zabójstwo żołnierzy rosyjskich zatrzymanych przez Czeczenów podczas wojny 1999 w Czeczenii. Film dostępny był w innych miejscach o wiele wcześniej, jednak gdy Tatjana - na platformie Lifejournal znana jako Zmagarka, “Wojowniczka” - opublikowała go na swoim blogu, reakcja blogosfery piszącej cyrylicą była bezprecendensowa. Ponad 2,000 komentarzy wyniosło blog Tatjany na górę strony Yandex, głównej wyszukiwarki w Rosji.

W pewnym sensie Tatjana starała się sprowokować te reakcje. Napisała w opisie w spowim poście na blogu (RUS):

Żołnierze rosyjscy zarzynani przez Czecznów jak świnie. […] Rzeź będzie kontynuowana dopóki Czeczenia nie zostanie zupełnie niezależna […]

Głównie pełne nienawiści, komentarze do postu Tatjany brzmią o wiele gniewniej niż ten tutaj, opublikowany przez użytkownika LifeJournal rassenstolz:

Czeczenii nie da się pozostawić. Nie chodzi o ludzi, a o krwiożerczą grupę uzbrojonych ludzi. Gdyby Czeczenia była niezależna, mielibyśmy chodowlę islamskiej agresji, ujście dla Muzułmanów w ich wędrówce na północ. Nie wspieram też zachowania Kremla. Ale jeśli ktoś twierdzi, iż Kreml uciska Czeczenów, uważam że to dość lekkie postępowanie. [Ojciec-Kadyrov], wcześniej rebeliant, został nominowany do rządzenia nimi wraz z miesięcznymi zastrzykami dotacji. I po co? Musimy tych ludzi wyciąć jak raka. Nie potrafią oni robić nic poza rabunkiem i zabijaniem. Podczas gdy Czeczeni zabijają naszych na swoich terenach, my będziemy zabijać tych drani w naszym kraju. Rosjanie odpowiedzą równie okrutnie.

Absotulna większość komentarzy jest pełna przekleństw i gróźb. Niektórzy blogerzy obiecali znaleźć i zabić Tatjanę. Użytkownik LifeJournal gutnik_real opublikował prośbę w stylu biurokratycznym do Generalnego Prokuratora Białorusi w sprawie aresztowania Tatjany. Komentarze do postu obrażają nie tylko Czeczenów, ale i Baiłorusinów, Ukraińców, Gruzinów oraz Żydów. Tysiące rozgniewanych głosów wykazało się niecałymi 30% poprawnej leksyki. Tego typu pełnie nienawiści komentarze są popularne na blogach LifeJournal.

Niektórzy blogerzy rosyjscy zwrócili sie do strony LiveJournal z prośbą o zablokowanie postu Tatjany, lecz LiveJournal zareagował dodając do postu Zaznaczenie o Treści dla Dorosłych: “Treści, które tu się znajdują mogą zawierac materiały tylko dla dorosłych. Aby kontynuowa, musisz potwierdzic, ze masz ukończonych 18 lat.”

Sensacyjny post wzbudził uwagę Bałorusinów na blogach i w neizależnych mediach. 26-go czerwca Mikola Buhaj opublikował artykuł zatytułowany “Rosyjscy Naziści grożą zabójstwem blogerki z Białorusi”(BEL) w Nasha Niva. Artykuł otrzymał ponad 140 komentarzy, co jeszcze się nie zdarzyło na łamach tej opozycyjnej gazety. Większośc komentarzy potępia nietolerancję Tatjany, ale ksenofobiczne komentarze otrzymują jeszcze większą krytykę. Krywich pisze:

Dziękuję Tatjanie za jej odwagę, jej akt pozwolił zachowac honorową twarz nowoczesnej, pragmatycznej młodzieży.

Wielu Białorusinó blogujących na LifeJournal poparło Tatjanę. W jej późniejszym poście, napisała (BEL, RUS):

Jak na stan dzisiejszy, 1,010 osób dodało mnie do znajomych. Bardzo mnie cieszy fakt, iż jest wśród nich wielu miłych, rozsądnych i interesujących ludzi. Ich odpowiedzi pozwalają im pokazac prawdziwą twarz i zdecydowac, czy nasze ścieżki się zbiegają.

Wsparcie okazali również ukraińscy nacjonaliści. Guzj z LifeJournal, reprezentujący organizację [ultras], pisze:

Sojusz Narodowy wspiera cię! Chłopcy są gotowi cię bronic, powiedz tylko kiedy i gdzie mają byc!

Na jej dostępnej dla wszystkich stronie Facebook, Tatjana napisała (ENG):

Starałam się jak mogłam, aby ten konlikt pozostał na Lifejournalu. Nigdzie nie chciałam o tym pisać. Ale białoruscy niezależni dziennikarze mieli inne plany, to znaczy tu jest link do artykułu z “Nasha Niva” o poście na moim blogu zatytułowanym “Czeczeni zażynają rosyjskich żolnierzy jak świnie”. Zawiera on film, na którym czeczeńscy separatyści zabijają Rosjan + mój komentarz. Komentarz mówi mniej więcej: ” Nie popieram takich brutalnych czynów, lecz będą oni je kontynuowac dopóki rosyjskie wojska okupujące Czeczenię pozostaną tam”Wybuchł wielki skandal. 2000 komentarzy i inne rzeczy. Napisano kilka podań do Biura Prokuratora Czeczenii i Rosji o wszczęcie postępowania o propagowanie nienawiści etnicznej. 2000 osób chciało widziec mnie martwą. Lecz ja nadal żyję i mam zamiar uszczęśliwic was prawdą. Nawet jeśli nie jest ona miła. Jak to się mówi - witamy w prawdziwym świecie. Bez różowych okularów

Jako aktywistka dla białorusińskiej organizacji młodzieżowej Bunt (“Rebelia”), Tatjana znana jest ze swej aktywnej anty-Rosyjskiej pozycji. Otwarcie wspiera kraje po-sowieckie, które mają problemy z Rosją. Jest również bardzo przejęta wynikiem wyborów w Iranie.

Prorządowi białoruscy blogerzy również odpowiedzili na post Tatjany. Stas Allov, autor prorządowego portalu “Koło Walki Patriotycznej Białorusi” uważa, że blogerami kieruje Zachód. Oto, co napisał (RUS) na swoim blogu o doniesieniach białoruskich blogerów co do ostatnich wydarzeń w Iranie i Chinach:

Wielu tak zwanych “Białoruskich” “jeansowych” aktywistów oppozycyjnych […], jakby pod dyrekcją batuty dyrygenta, […] wraz z ich rosyjskimi kolegami zaczęło bronic irańskiej opozycji oraz chińskich rebeliantów.

I [robili to w miarę równocześnie]. Gdy doniesienia Zachodu skupiły się na Iranie, oppozycyjni aktywiści równocześnie pisali o Iranie. Gdy ciężar przesunął się na Chiny, […] ci użytkownicy LifeJournal nagle zaczęli pisac o Chinach. Było tam wiele materiałów. Wiele zdjęc ([skąd oni je wzięli?]), historie w połączeniu z perskimi cytatami (tak, jakby nagle wszyscy nauczyli się perskiego…). […]

Japonia: Uprowadzenia dzieci przez rodziców

Aleksandra Kaniewska — Fri, 31 Jul 2009 09:16:16 +0000

Oryginalnie opublikowane przezScilla Alecci · Tłumaczone przez Aleksandra Kaniewska · Przeczytaj oryginalny post

Zważywszy na wzrost przypadków [ang], w których dzieci urodzone z japońskiej matki i ojca-obcokrajowca są porywane przez swoje rodzicielki i przywożone do Japonii bez zgody ojca, Stany Zjednoczone, Francja, Kanada i Wielka Brytania wezwały ostatnio Japonię do podpisania Konwencji Haskiej. Traktat, który mówi o międzynarodowych uprowadzeniach dzieci, wszedł w życie w 1983 roku w celu zapewnienia specjalnych środków prawnych, które umożliwiałyby szybkie odesłanie dzieci w miejsce ich pierwotnego zamieszkania.

By flickr user id: ajari.

Jak do tej pory, Japonia jest jedynym krajem z Wielkiej Siódemki (G7), który nie podpisał traktatu. Oznacza to, że japoński rząd nie ma obowiązku podawać żadnych informacji na temat dziecka lub matki, którzy wrócili do Japonii, nie może też prosić rodzica, żeby oddał dziecko.

Ponadto, wśród obywateli poziom wiedzy na ten temat jest bardzo niewielki, a główne media nie pomagają zmienić tej sytuacji. Blogger i działacz Debito komentuje oraz krytykuje [ang] sposób przedstawiania uprowadzeń dzieci przez NHK (Nippon Hōsō Kyōkai, japoński publiczny nadawca radiowo-telewizyjny), w których podawane przypadki i informacje były nastawione tendencyjnie wobec ojców z zagranicy.

Obejrzałam dzisiaj rano sprawozdanie NHK i muszę uczciwie przyznać, że było głęboko rozczarowujące. Po podaniu kilku statystyk na temat rozwodów na świecie (około 20 tys. przypadków w zeszłym roku, blisko dwa razy więcej niż 10 lat temu), NHK przedstawiło w wielkim skrócie trzy sprawy: […]

Wszystkie kończyły się typowymi porównaniami (w stylu: skoro wszyscy tak robią, to dlaczego nie Japończycy), wspominając mimochodem o rzekomych przypadkach, w których matki nie-Japonki porywały japońskie dzieci za ocean (co oznaczało, że teraz nagle to japońscy ojcowie byli kawaisou [biedactwa]; w rezultacie wynikało z tego, że to Japończycy są poszkodowani). Japońskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych (MOFA) zostało zacytowane jako niezdolne do skomentowania faktu, czy Japonia będzie w stanie podpisać haską konwencję.

NHK nie wspomniało także ani słowem, że nie zdarzyła się nawet jedna sprawa, w której dziecko zostałoby oddane zagranicznemu rodzicowi przez japoński sąd (odwrotne twierdzenie jest nieprawdą) oraz że to Japończycy są sprawcami przestępstw (oraz że nie honorują zagranicznych orzeczeń sądowych dotyczących opieki rodzicielskiej, jak było np. w sprawie Murray Wood'a), a także (i tu mówię z własnego doświadczenia, nie mając możliwości zobaczenia moich dzieci przez ponad 5 lat) że system Koseki [japoński system rejestracji rodzin] po rozwodzie odmawia obcokrajowcom wszelkich tytułów rodzicielskich oraz dostępu do japońskich rodziców.
NHK zbyt mocno próbował okazywać współczucie japońskim matkom porywającym dzieci oraz ogólnie pozycji Japończyków (ignorując dzieci oraz to jak wpływa na ich życie brak obydwojga rodziców). Co za bzdety.

Prawnik Kawahara wzywa do bardziej aktywnego i odpowiedzialnego działania polityków różnych partii.

国際離婚して、日本に子どもを連れ帰る日本人妻が多く、現に、カナダやアメリカから、条約を批准していない日本が批判を浴びています。[…]
都議会議員選挙の後、国会審議が止まっています。
国会議員は、法律の制定改廃が仕事でしょう。
いくら、総理大臣の問責決議が参議院で可決され、衆議院議員選挙が近いからといって、国会議員たるもの、国会審議を放置するのは、無責任すぎます。
多くの大事な法案が、廃案になりそうです。
馬鹿げています。
日本は、ますます国際社会から取り残されそうです。
野党の民主党も、いくら政権交代の可能性が大だとしても、国の政治は、与野党が協力して、粛々と動かすべきでしょう。

Liczne są przypadki japońskich kobiet, które rozwodzą się ze swoimi zagranicznymi mężami i wracają do Japonii z dziećmi, a brak podpisania traktatu przez Japonię daje krajom takim jak Kanada i Stany Zjednoczone podstawy do krytyki takich działań. […]
Po wyborze członków Tokyo Metropolitan Assembly (Tokijskiego Zgromadzenie Miejskiego), nie było dalszych dyskusji w Sejmie na temat traktatu, ale czyż obowiązkiem członków Parlamentu nie powinna być poprawa funkcjonowania naszych praw i traktatów?
Nawet jeśli izba wyższa przegłosowałaby wniosek krytyki wobec Premiera Aso, to nieodpowiedzialne, żeby członkowie Sejmu pozostawili dyskusję na ten temat w obecnym stanie pod pretekstem, że wybory są blisko. Wiele ustaw mogłoby być w ten sposób odrzuconych.
Jest to tym głupsze, że w ten sposób Japonia prędzej czy później zostanie w tyle za społecznością międzynarodową.

I chociaż jest wysokie prawodpodobieństwo, że partia opozycyjna, DPJ, będzie tworzyć przyszły rząd, teraz powinni współpracować z partią rządzącą przez wzgląd na politykę międzynarodową. Powinni działać z godnością.

Inny prawnik, Mori, również wyraża swoją opinię na temat porwań dzieci, ale ma dużo więcej wątpliwości co do ‘międzynarodowości’ tego problemu.

日本人女性が外国人と結婚し、子供を産んだ。しかし、夫婦仲がうまくいかず、子供を連れて日本に帰国した。
我々日本人からすると、「フーン」と思うだけである。
ま、「夫婦仲が悪い夫が、ある日、会社から帰ると、妻は子供連れて実家に帰り、家の中はもぬけのからだった」、というのは、日本では日常的で、これが離婚訴訟で問題になることもない。

Pewna Japonka wychodzi za mąż za obcokrajowca i ma z nim dziecko. Jednakże mężowi i żonie nie układa się, więc ona przywozi dziecko spowrotem do Japonii. My, Japończycy, reagujemy na to zaledwie burknięciem “Uhm”.
Tutaj historie w stylu: ” ‘zły' mąż wraca pewnego dnia do domu po pracy i nie znajduje w mieszkaniu nikogo, bo żona wróciła do rodziców” są normą i nie stają się powodem do żądania rozwodu.

しかし、外国では、こういう行為は子供を奪い取る「犯罪行為」と考えているところがかなりある。
特に、日本人女性の場合、日本に帰ると「聞く耳を持たない」という感じで、夫から手紙が来ても無視し、あるいは居場所さえ知らせない、というケースがある。
[…] そこで、米英仏などが、日本に、このハーグ条約への加盟を強く迫っている。しかし、取引法の分野と異なり、家事法の分野は、なんでもかんでもグローバル化すれば良いというものではない。やはり、各国の文化にあわせた処理を行うべきで、ハーグ条約への加盟すべきか、安易に結論をだすべきではない。

Z kolei za granicą, coś takiego zostaje nazwane ‘uprowadzeniem dziecka' i jest uznawane za przestępstwo.
Zwłaszcza że, w przypadku japońskich kobiet, często w grę wchodzą okoliczności, że one nie słuchają [swoich mężów], ignorują ich listy i nie pozwalają im nawet dowiedzieć się, gdzie teraz mieszkają.
[…] To z tego powodu Ameryka, Wielka Brytania i Francja wzywają Japonię do dołączenia do Konwencji Haskiej.
Tutaj zaś podobne sprawy nie są uznawane za część prawa międzynarodowego, ale za wewnętrzne prawo domowe, stąd uważa się, że nie jest dobrze umiędzynaradawiać każdego przypadku. Każdy kraj powinien mieć wolność załatwiania takich spraw zgodnie ze swoją kulturą i nie jest łatwo bez wahania stwierdzić, czy dany kraj powinien czy nie powinien ratyfikować traktatu.

Ale porwania dzieci nie dotykają tylko rodziców z Zachodu, jak wskazuje menadżer bloga/agencji, która zajmuje się aranżowaniem małżeństw zagranicznych.

このハーグ条約、欧米ではおよそ80カ国が調印しているが、日本や韓国、中国、フィリピンなどアジア諸国はほとんど調印していないらしい。
また、日本国内でも中国人と結婚した日本人男性から「妻が無断で子を連れて中国へ帰ってしまった。子を連れ戻したい」という多数の相談が外務省などに寄せられているらしい。
その一方、日本人男性と中国人女性の夫婦が日本国内で離婚し、裁判で親権を争うと、今後、中国人女性側は子供と会ってはいけないという結果がでている話を数件聞いている。
どちらにしろ罪の無い子供たちが一番苦しんでいるはずだ。
はやく、日本国内での法律の整備が必要と感じる。

Około 80 krajów zachodnich ratyfikowało Konwencję Haską, ale Japonia, Korea, Chiny, Filipiny i inne kraje azjatyckie nie - jak na razie.
Słyszałem, że japoński Premier spotkał się z wieloma przypadkami, kiedy to japońscy mężczyźni związani z chińskimi kobietami narzekali opowiadając historie w stylu: “Moja żona wróciła do Chin zabierając ze sobą dziecko bez żadnego uprzedzenia. Chcę je odzyskać!”
Z drugiej strony, są także przypadki, kiedy to japoński mężczyzna, którego żoną jest Chinka rozwodzi się w Japonii i wtedy walczą o opiekę nad dzieckiem przed sądem, wtedy to często chińska matka jest tą osobą, której odmawia się dostępu do własnego dziecka.
W każdym z takich przypadków to niewinne dzieci cierpią najbardziej.
Wydaje mi się, że Japonia powinna postarać się ustanowienie wewnętrznego prawa, żeby naprawić tę sytuację tak szybko, jak to możliwe.

Arabia: historie w obrazkach

Izabela Jedrasiak — Wed, 29 Jul 2009 21:07:47 +0000

Oryginalnie opublikowane przezAmira Al Hussaini · Tłumaczone przez Izabela Jedrasiak · Przeczytaj oryginalny post

Dwóch bloggerów, uzbrojonych w aparaty, postanowiło sfotografować i skomentować różne ciekawostki i zwyczaje swojego regionu.

Beshr094, z Syrii, tak komentuje zrobione przez siebie zdjęcie:

Brzydka ściana

الحقيقة هي أني أغار على وطني وأريد له الصورة الأبهى و الأحلى بعكس اولئك …. الذين لايتمتعون بلمحة من التفكير , واتسائل ألا يوجد ضوابط على أصحاب المطابع في سوريا ؟ فمن المعروف عندما تريد طباعة إعلان أو أي شيئ آخر يرسل صاحب المطبعة ” الصبي ” لـ لصق الإعلانات وكأن الشوارع ( مطوبة أسمه ) فيجوب الصبي شوارعة المدينة وأينما وجد حائطا ً صافيا ً كالسماء يذهب ويضع الإعلان المحترم لصاحب المطبعة المحترم وللمُعلن القدير .

هذا مايحدث فما هو رأيك ؟

Mnie naprawdę zależy na moim kraju, i, w przeciwieństwie do tych bez krzty rozumu, chcę widziec go od jak najlepszej strony.
Tak więc pytam: czy są jakies przepisy i regulacje dotyczące drukarni? No bo jak chcesz wydrukowac reklamę czy coś podobnego, to, oczywiście, drukarna wyśle jednego ze swoich pracowników, żeby te wydrukowane materiały nalepiał na wszystkie ściany, zupełnie jakby one do nich należały. Taki pracownik idzie sobie przez miasto i przykleja te ulotki wszędzie, gdzie tylko widzi kawałek miejsca.

No i takie oto są tego efekty, jak sądzicie?

Frankom, z Kuwejtu, sfotografował metalicznego, złotego Lexusa, który przyciągną jego uwagę:

Złoty Lexus

أقرأ عن تلك السيارت التي يتم تعديلها وصبغها بالوان وحركات غريبة !! ولكنني لم اتخيل أنني شأشاهد أي من تلك السيارات أمامي .. هذه صورة التقطها مساء أمس أثناء خروجنا من مجمع الافنيوز .. سيارة ليكزس أل أس 460 تحمل لوحات أبو ظبي – الامارات وهي مصبوغة بالكامل باللون الذهبي

Czytałem o takich samochodach, zmodyfikowanych i przedziwnie pomalowanych, ale nigdy nie sądziłem, że zobaczę takiego stojącego sobie na przeciw mnie!! Zdjęcie to zrobiłem wczoraj wieczorem, gdy wychodziłem z The Avenues Mall. Przedstawia ono Luxusa 460, z numerem rejestracyjnym Abu Dhabi, całkowicie pomalowanego na złoto.

Bermudy, Stany Zjednoczone: Kontrowesje wokół Guantanamo

Sylwia Presley — Mon, 13 Jul 2009 22:21:04 +0000

Oryginalnie opublikowane przezJanine Mendes-Franco · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

Blogerzy na Bermudach walczą z kontrowersyjną decyzją o przyznaniu prawa do osiedlenia się na wyspie czterem więźniom z Guantanamo Bay.

Jedną z kości niezgody jest fakt, jak łatwo przyznano byłym więźniom status pełnego obywatela wysp. Vexed Bermoothes mówi:

Właśnie. Wszyscy ci obcokrajowcy, którzy dokładają się latami do gospodarki Bermudów, wasz okres pobytu się kończy, więc nie dajcie sobie przytrzasnąc tyłka drzwiami gdy wyjeżdżacie.

Ale zapraszamy terrorystów podejrzanych o Xinjiang Uigher… Ci tu pasują!

Breeezeblog popiera tę opinię:

Tak szczerze i egoistycznie, chciałbym dowiedziec się jak to jest, że ‘Czwóka Ujguró” uzyskuje status obywateli Bermudów, a komuś takiemu jak ja, który mieszkał i pracował tu ponad 26 lat, odmawia się tego przywileju?

To nie znaczy, że blogerzy nie dzielą współczucia w stosunku do byłych więźniów. Catch a fire zaznacza:

Popieram sprawę autonomii Ujgurów i ich prawa. Pracowałem i mieszkałem w Demokratycznej Republice Chin, w Nanjing, nieco na północ od Szanghaju przez około sześć miesięcy. Podczas pobytu tam zaprzyjaźniłem się z niektórymi żyjącymi tam Ujgurami - nie są oni dopuszczeni do opuszczenia Chin, ale mogą mniej lub bardziej swobodnie podróżowac na terenie kraju.

Od dawna sprzeciwiam się również amerykańskiej polityce więźniów z Gitmo, którą widzę jako sprzeczną z prawem międzynarodowym i de facto obozem koncentracyjnym. Sprzeciwiałem się także amerykańskiej polityce ułatwiania lotów, i wskazywałem na fakt, że nasze lotnisko było najwyraźniej do takich lotów wykorzystywane.

Breezeblog dodaje:

Czwórka od dawna uznana została za niegroźną dla Zachodu i niesprawiedliwie uwięzioną przez paranoidalny i zbyt zagorzały system amerykański i najprawdopodobnie mogą oni być poddawani torturom lub co gorsza zostać wysłanymi z powrotem do Chin.

Nie są jeszcze jednak sprzedani.. Catch a fire kontynuuje:

Sprawa wygląda tak, że rząd USA zapewnił Bermudy, w słowach Dr Brown'a, że te cztery Ujgurowie uważani są za niewinnych. Zgadzam się. Nie mam zamiaru się spierać. Ale problem więźniów jest amerykańskim problemem. Spowodowany został przez Stany Zjednoczone, więc to one powinny znaleźć rozwiązanie.Przekazywanie problemu mniejszym krajom jest obarczaniem woła. Jeśli więźniowie śa neiwinni, a USA nie chce odesłać ich do Chin z wiadomego powodu - w obawie przed prześladowaniami, to Stany powinny się nimi zająć.

Blogger nawet neguje opcję tego ruchu jako akcji humanitarnej:

Są ludzie, którzy będą bronić tego działania jako akcję humanitarną. Co jest kłamstwem. Zgodnie z prawem międzynarodowym (zastrzegam - nie jestem prawnikiem)moim zdaniem, więźniowie są problemem Stanów Zjednoczonych i to oni są odpowiedzialni za ich przyjęcie, jeśli nie chcą odesłania ich do Chin.

W rzeczywistości, wielu blogerów czuje podstęp:

Coś tu ewidentnie źle pachnie, jak to zawsze w okolicach Premiera Ewarta Browna. Fakt, że rząd Wielkiej Brytanii oraz guwernator nic nie wiedzieli o tej sprawie jest niepokojący a przekonania premiera, że nie było to coś za coś po prostu nie brzmi prawdziwie. Służący tylko sobie Dr Brown nie wydaje się być typem polityka, który dokonywałby akcji humanitarnych bez czegoś w zamian.Jeśli nie, to dlaczego USA miałoby poprosić malutkie Bermudy do przyjęcia więźniów, kiedy istnieją większe kraje, które mogą znacznie łatwiej zaopiekować się grupą mężczyzn? Opinia publiczna na Bermudach ma prawo wiedzieć, jaki został zawarty układ.

Vexed Bermoothes zgadza się:

Zasadnicze pytanie brzmi: Co to za handel? Jakie umowy zostały zawarte? Jak to się ma do priorytetów Bermudów?

Catch a fire ma swoje podejrzenia::

Trudno nie zauważyć, że Bermudy były albo zagrożone (być może w odniesieniu do naszego stanu “podatkowego”) lub “zachęcone” (co oznaczałoby przekupione) do przyjęcia tych ludzi. To nie jest przekonujące.

Vexed Bermoothes także spekuluje:

Czy mamy pieniądze, aby wypełnić niektóre z dużych dziur w budżecie Bermudów? (Aktualności donoszą, że Palau ma dostać 200 milionów dolarów za przyjęcie 17-stu Ujgurów).

Czy zaliczamy ich do przyjezdnych turystów?

Czy uważacie że to tani marketing - zapewnienie Bermudom rozgłosu w mediach na całym świecie? Amerykanie, chodźcie na Bermudy na drinka i zabawę! I na bum!

Hej, a może USA przestanie nas dręczyć o podatek? W takim wypadku można oczekiwać, że Kajman przyjmie w każdej chwili kilku obywateli Afganistanu.

Później mówi poważne, pisząc szereg postów na temat prawdopodobnych konsekwencji dla branży turystycznej wysp,związku pomiędzy decyzją do przyjęcia więźniów i złymi rządami na wyspach oraz reakcji partii opozycji na wiadomości, dodając:

Decyzja ta musi jeszczę być zatwierdzona przez Wielką Brytanię za pośrednictwem gubernatora Bermudów. Muszą się drapać po głowach. A może to kolejny ruch premiera aby zaatakować i spowodować kryzys konstytucyjny jeśli Zjednoczone Królestwo nie wyda zgody.Widzicie - Doc ma prawo do podejmowania decyzji mających wpływ na politykę zagraniczną i politykę bezpieczeństwa, w porozumieniu z rządem. Technicznie rzecz biorąc, nie miał prawa tego robić bez konsultacji.

Catch a fire, który publikuje drugi wpis po tym, jak “miał trochę czasu, aby usiąść i pomyśleć o sytuacji”, podsumowuje:

Myślę, że jej coraz bardziej oczywiste, że nie będzie tu ogromnego negatywnego stosunku opinii publicznej do takiego postępowania. Trudno w tej chwili przwidzieć pełny rozmiar wydarzenia, i czy będzie to prowadzić do braku pewności w rządzie prowadzącym do rosnącego uczucia gniewu i oburzenia wobec Browna - nie mogę powiedzieć.

Gniew powinien być publicznie wyrażany w stosunku do Browna oraz konsula USA, a także rządu gdyż postanawia on w Wielkiej Brytanii. A Ujgurom należy się nasze współczucie, że są tu ofiarami. Zachowajcie swój gniew na tych, którzy podejmują decyzje, nie tych, którzy są ich ofiarami.

Brazylia: reforma rolna czy (kolejny) gwóźdź do trumny dla Amazonii?

Izabela Jedrasiak — Wed, 10 Jun 2009 20:58:30 +0000

Oryginalnie opublikowane przezThiana Biondo · Tłumaczone przez Izabela Jedrasiak · Przeczytaj oryginalny post

Dzięki wpieranemu przez rząd programowi “Terra Legal” (”Legalna Ziemia”) brazylijscy rolnicy dostaną ziemie na własność. Program stworzony został, aby usprawnić i przyspieszyć wydawanie ziemi, oraz określić przepisy, dla tych obywateli, którzy zamieszkują i uprawiają grunty nie będące ich formalną własnością.

Ustawa ta została uchwalona w zeszłym miesiącu przez brazylijską Izbę Deputowanych, zatwierdzona 3 czerwca przez senat i oczekuje teraz na decyzję prezydenta. Jeśli zostanie zaakceptowana, to około 600.000kilometrów kwadratowych chronionych lasów amazońskich zostanie rozdzielone między 300.000 nielegalnie założonych własności.

Przepisy zawarte są w akcie prawnym Provisory Measure (MP) nr. 458 podpisanym przez prezydenta Brazylii, Lula da Silvę, w lutym 2009r i skupiają się na tzw. Legalnej Amazonii (Legal Amazon), czyli największym socjo-geograficznym obszarze Brazylii. Budzi to oczywiście zarówno duże zaniepokojenie, jak i znaczną krytykę ze strony różnych grup społecznych.

Po jednej stronie stoją członkowie rządu, twierdząc, że ustawa ta pomoże ograniczyć problem wylesiania, a po drugiej obrońcy środowiska, według których na zatwierdzeniu tych przepisów skorzystają jedynie właściciele ziemscy pogrążając przy tym, i tak już kurczące się, lasy amazońskie.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem. Zdjęcia z serii "Początek, środek i koniec."

MP 458 pozwoli władzom rządowym na wydanie bez licytacji obszarów do 1,5 tysiąca hektarów osadnikom na terenie Legalnej Amazonii. Raport, jaki ukazał się na Amazonii, jednej ze stron internetowych poświęconych lasom amazońskim, zwraca uwagę na problemy tego przedsięwzięcia:

Contrariando as últimas declarações polêmicas do Ministro do Meio Ambiente, Carlos Minc, que colocou a Medida Provisória 458 como uma “Vitória Ambientalista”, o especialista em ocupação humana e conflitos agrários na Amazônia e professor do Departamento de Geografia da Universidade de São Paulo (USP), Ariovaldo Umbelino de Oliveira, criticou a medida e afirmou que “A MP fere o princípio constitucional de função social da terra” (…)

Durante sua exposição, que durou cerca de 30 minutos, Oliveira criticou também os projetos fundiários do governo na Amazônia Legal. “O Estado não deveria alimentar assentamentos na Amazônia. Não há esta necessidade. O problema é que o Estado não criou mecanismos para regular suas próprias terras. Estão ao sabor das elites”, afirmou o pesquisador.

Kontrowersyjne oświadczenie Ministra Środowiska Caslosa Minca, według którego ustawa PM 458 to “wygrana dla środowiska” skrytykowane zostało przez badacza problemów zasiedlania Amazonii i walki rolnej, prof.Arivaldo Umbelino de Oliveira z Wydziału Geografii Uniwersytetu San Paulo. Zdaniem Umbeliniego “Ustawa ta łamie uznaną konstytucyjnie społeczną funkcję ziemi”. […]

Podczas swojej 30minutowej prezentacji Oliveira poddał krytyce również rządowy program Legalnej Amazonii stwierdzając, że “Państwo nie powinno zachęcac obywateli do osadzania się w Amazonii, sczególnie, że nie ma takiej potrzeby. Problem polega na tym, że państwo nie opracowało przepisów dotyczących zarządzania własną ziemią, decyzje te leżą w rękach elity”.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Zdaniem analityków głównym problemem jest jednak rządowy brak rozróżnienia między zwykłymi rolnikami (”posseiros”) którzy chcą się po prostu osiedlić na danym terenie ze swoją rodziną, oraz tzw. “grileros”, którzy zajmują się skupem jak największej ilości ziemi, a następnie sprzedawaniem jej z zyskiem, często uciekając się do przemocy aby obejść problem łamania prawa.

Marina Silva, poprzednia Minister Środowiska (2004-2008), oraz senator stanu Acre w PT (brazylijskiej, lewicowej Partii Pracujących, Partido dos Trabalhadores) w artykułach oraz wywiadzie dla Noticas de Amazonia (dziennik amazoński) wyraziła swoje zaniepokojenie:

Primeiro, dificilmente a pessoa vai declarar que a posse é ilegal, que a ocupação não foi mansa e pacífica. Outro aspecto é que, para passar a terra pública para um particular, há dois requisitos constitucionais: quando se trata de altíssima relevância social e quando cumpre com a função social da terra. Os que entraram ilegalmente e usaram violência não cumprem a função social, e quem tem posses e não há nenhum problema social a ser atendido também não cumpre esse preceito.

Além disso, foi estabelecido que, após três anos, pode haver a venda da propriedade. Isso cria uma espécie de processo de enxugar gelo. Quem assegura que ele não vai grilar nova terra para, daqui a alguns anos, outra MP legalizar o acesso novamente?

Po pierwsze, nie należy się spodziewać, że ludzie po prostu przyznają, że swoje grunty zdobyli nielegalnie lub z użyciem przemocy. Kolejny problem, to dwa konstytucyjne wymogi, które trzeba spełnić, aby otrzymac ziemię: wydanie danych gruntów stanowi społeczny priorytet lub ofiarowana ziemia spełnia funkcję społeczną. Ziemie, które weszły w posiadanie nielegalnie i z użyciem przemocy, nie spełniają fukncji społecznych. Również właściciele ziemscy, którzy nie borykają się z żadnymi prblemami spełecznymi, nie spełniają wymogów potrzebnych do ubiegania się o ziemię.

Pozwolenie na sprzedaż gruntów po 3 latach to kolejny problem, który pozwala obejś prawo. W końcu jak możemy być pewni, że ci, którzy dostaną teraz ziemie nie sprzedadzą (”grilar”) ich później, a prawo za kilka lat znów to zalegalizuje?

W tym samym artykule Marina Silva pisze:

Quem estuda a situação fundiária sabe que, no caso da Amazônia, em menos de dez anos a terra é novamente concentrada nas mãos de poucos. Há um processo muito grande de concentração, até mesmo em projetos de assentamento. E também sabemos que há a figura do laranja, que divide uma propriedade com o cunhado, com o vaqueiro…

Każdy, kto analizuje problemy związane z ziemiami Amazonii wie, że władza nad nimi, w ciągu niecałych 10 lat, znów wróciła do rąk wybranej grupy. Wiemy o planach zagarniania jak największej ilości ziemi, również wykorzystując do tego projekt zasiedlania Legalniej Amazonii. Wiemy również o “laranjas” (ludzie, którzy w celach prawnych uchodzą za właścicieli danych ziem, podczas, gdy prawdziwym właścicielem jest ktoś inny), którzy dzielą swoje własności z ciotką, szwagrem czy innymi…

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ustawa MP, ustalona i zatwierdzona przez zarówno Izbę Deputowanych jak i Senat, czeka teraz na zielone światło od prezydenta Brazylii. W stanie obecnym, ustawa MP 458 zmienia legislację dla 64,7mln hektarów obszarów rozłożonych między 436 magistratów Legalnej Amazonii i zezwala rządowi wydawać ziemię według następującego, zależnego od wielkości gruntu, podziału: bezpłatnie do 100 hektarów, za symboliczną opłatą 101 do 400 hektarów, zgodnie z ceną rynkową, rozłożoną na maksymalnie 20 lat, 401-1500 hektarów.

Szefem projektu MP 458 przed Kongresem została, jak na ironię, Senator Katia Abreu, która stoi również na czele ugrupowań rolnych reprezentujących interesy właścicieli ziemskich i rolników w Senacie. Abreu, wybrana do Partii Demokratów przez stan Tocantins, chce zwiększenia rozmiarów gruntów ustalonych w ustawie MP 458. Propozycja ta spotkała się z ostrą krytyką bloggerów, na przykład Cândido Neto pisze:

Aliás, a MP é problemática desde a origem. Afinal, a legislação agrária já permitia regularização de áreas até 500 hectares individualmente e outras formas de destinação com áreas maiores para populações tradicionais na Amazônia.

O aumento no tamanho de área visa atender unicamente ao setor ruralista e de grileiros, aliados do governo federal. Aliás, esta tal “regularização fundiária” nasceu com o ministro Mangabeira Unger, foi aplaudida por Carlos Minc e teve no MDA as piores idéias como a dispensa de vistorias, os títulos gratuitos e o fim das licitações em áreas de até 15 módulos. (…)

Agora, Kátia Abreu já fala em estender a área para 2,5 hectares, e ainda tornar a terra no preço “exeqüível”. São todas medidas absurdas, do começo ao fim.

Ustawa MP 458 już od początku boryka się z problemami. W końcu przepisy rolne i tak już pozwalają na indywidualne regulacje obszarów do 500 hektarów oraz na większy wachlarz możliwości w przypadku rodowitych mieszkańców Amazonii.
Zwiększenie określonych w ustawie rozmiarów ziemi przysłuży się jedynie “grileiros” oraz sektorowi rolnemu, czyli sojusznikom Rządu Federalnego. Poza tym, cała ta “reforma rolna”, która wyszła z inicjatywy Roberto Mangabeira Ungera, Ministra ds. Strategicznych i przyjęta została przez Ministra Środowiska Carlosa Minca, zawiera najgorsze ze wszystkich pomysłów Ministerstwa Rozwoju Rolnictwa. Do takich należą zwolnienie z wymogów oficjalnej inspekcji, darowanie ziemi oraz odrzucenie systemu licytacji dla gruntów do 1,5 tyś. hektarów. […]

Do tego Katia Abreu chce jeszcze zmiany górnej granicy na 2,5 tyś hektarów oraz jak najniższych cen gruntów. Propozycje te, co do ostatniej, są absurdalne.

Według jednego z bloggerów z bloga Azul Marinho com Pequi pomysły Senator Abreu są krzywdzące:

A senadora pelo Tocantins: Kátia Abreu do DEM mau assumiu a relatoria da MP 458 no senado é já inicia manobras no sentido de entregar as terras da amazônia ao agronegócio e ao capital internacional, ou seja aos grileiros das terra federais!!

Wkrótce po przyjęciu stanowiska propagatora ustawy MP 458, Senator stanu Tocantins, Katia Abreu (DEM), zaczęła kierować ziemie Amazonii prosto w ręce agrobiznesu i międzynarodowego kapitału, czyli “grileiros” ziem rządowych!!

Brazylijczyków niepokoi jeszcze jedna ustawa MP, numer 452. Znosi ona wymóg wcześniejszej oficjalnej inspekcji i oszacowania wpływu na środowisko planów budowy dróg w Legalnej Amazonii. Obie te ustawy (452 i 458) stanowią część Programu Przyspieszonego Rozwoju (PAC) Luli da Silvy.

Grupa pozarządowych organizacji i artystów stworzyła manifest, Amazônia Para Sempre (Amazonia na zawsze), w którym apelują do Senatorów o odrzucenie obu ustaw. Na swojej stronie internetowej wzywają brazylijczyków do podpisania się pod manifestem, który później elektronicznie wysłany zostanie do Senatorów. 1mln osób, jak narazie, podpisało się pod tą petycją.

Candido Neto podsumowuje jakich efektów można się spodziewać, jeśli nowe przepisy zostają zaakceptowane:

Inverte-se a prioridade de destinação de terras públicas que é pela ordem deve ser terras indígenas, unidades de conservação e assentamentos rurais.

Kompletnie odwrócony system zarządzania ziemią publiczną, który powinien przebiegać według następujących kryteriów: w pierwszej kolejności lokalne ziemie, następnie te pod ochroną i na końcu osady rolne.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Bloger z Tanzanii skazany na karę pozbawienia wolności za publikację manipulowanych zdjęć.

Agnieszka Kwiatkowska — Mon, 08 Jun 2009 08:47:13 +0000

Oryginalnie opublikowane przezJ. Nambiza Tungaraza · Tłumaczone przez Agnieszka Kwiatkowska · Przeczytaj oryginalny post

Jak donosi The Nairobi Chronicle bloger z Tanzanii został skazany na karę pozbawienia wolności, po tym jak opublikował „pikantne” zdjęcia przedstawiające prezydenta Tanzanii Jakaya Kikwetę podczas aktu seksualnego.

Według tanzańskiej gazety Habari Leo, policja liczy na wsparcie Interpolu w celu odnalezienia właścicieli i wydawców bloga

Ze utamu (www.zeutamu.com), prawdopodobnie jeden z najbardziej kontrowersyjnych blogow, znalazł się w centrum uwagi po opublikowaniu plotek odnośnie diaspory tanzańskiej, nagich i nieprzyzwoitych zdjęć znanych osób oraz kompromitujących artykułów. Blog przyciągnął uwagę dużej liczby czytelników jak również wzbudził spora krytykę.

Niektórzy blogerzy uważają, ze władze nie interesowały się postami na ze utamu, gdy dotyczyły one przeciętnych obywateli. A oto komentarz z postu na Watanzania Oslo blog, na którym ukazał się artykuł z Habari Leo o poszukiwaniach właściciela ze utamu prowadzonych przez policję.

Ze utamu działa już od dłuższego czasu i w tym okresie wiele niewinnych osób (przeciętnych obywateli) padło ofiara szykan, gdy ich zdjęcia, bez zezwolenia ukazały się na stronach bloga. Większość z tych zdjęć jest nagich, natomiast również i pozostałe wizerunki zostały opublikowane bez zezwolenia przedstawionych na nich osób. Czy to prawda, że tylko zdjęcie prezydenta wywołało natychmiastowa reakcję instytucji, która uważając się za organ bezpieczeństwa bezzwłocznie wkracza do akcji i stwarza pozory poszukiwań właścicieli strony? […] to czysta hipokryzja; poniżanie ludzi odnosi się zarówno do zwykłych obywateli, jak i przywódców czy nawet prezydenta.

Happy Katabazi rowniez pisze na ten temat:

…strona www.zetamu.com blog, który zyskał swą popularność przez publikowanie nagich zdjęć osób z różnych środowisk, gdzie odwiedzający stronę mogą wyrazić swoja opinie na temat prywatnego życia tych osób…

Podczas gdy popularność strony rosła, władze [zrobiły niewiele] aż do tego tygodnia, kiedy opublikowane zostało poniżające zdjęcie prezydenta. Teraz strona jest pod kontrola i nie jest dostępna.

Podczas okresu rozkwitu ze utamu niektórzy blogerzy jak na przykład Anti-Utamu rozpoczęli kampanię w celu zaprzestaniu działalności bloga.

Poszukiwania policji trwają i pomimo szerokiej grupy czytelników strony, zwolennicy i blogerzy otwarcie wspierający ze utamu jak na razie pozostają nieuchwytni.

Serbia: tortury czy terapia?

Sylwia Presley — Thu, 04 Jun 2009 20:26:29 +0000

Oryginalnie opublikowane przezSinisa Boljanovic · Tłumaczone przez Sylwia Presley · Przeczytaj oryginalny post

21-go maja na stronie the Time (Vreme) - serbskiego tygodnika - pokazano krótki film o torturach w Centrum Rehabilitacji Duchowej“Crna Reka”, usytuowanej w południowo-zachodniej Serbii. Pacjentami tego centrum są osoby uzaleznione od narkotyków a jego dyrektorem jest serbski ksiądz ortodoksyjny Branislav Peranovic.

Prawie wszystkie serbskie media pokazały straszne sceny filmu, w których Peranovic bije brutalnie jednego z pacjentów łopatą i pięściami.

Przedstawiciel do poarlamentu, Sasa Jankovic, jest jednym z tych, którzy natychmiast zareagowali. Według strony Vreme, Jankovic stwierdził, że wniósł oskarżenie o znachorstwo oraz poełnienie obrazy i pobicia przeciwko dziewięciu osobom zidentyfikowanym z Centrum Rehabilitacji Duchowej “Crna Reka” koło Nowego Pazaru. Jankovic stwierdził również, iż według filmu wideo widać, że pacjenci byli poważnie zranieni i że to nie mogło być leczenie, ani terapia.

Serbscy blogerzy zareagowali na raport również szybko, wraz z przedstawicielami Centrum Rehabilitacji Duchowej “Crna Reka” oraz Serbskiego Kościoła Ortodoksyjnego.

Ivan opublikował wideo na swoim blogu. Oto kilka komentarzy:

WarnY, 5/21/2009 [sr]:

Początkowo zrobiło mi się niedobrze.

Potem to przemyślałem i przypomniałem sobie rozmowę z przyjacielem o tym, że nie wszystko jest tym, na co wygląda.

Czyli, że mowa tu o ludziach bez powrotu. Dla nich i ich rodzin wszystko jest dopuszczalne, tylko nie to, w jaki sposób do tej pory żyli. […]

Ivan opowiedział: 5/22/2009 [sr]:

Tak, masz rację, ale jak patrzyłem jak ten hipopotam łamie mu szczęki, zrobiło mi się niedobrze.

Banjac, 5/23/2009 [sr]:

W porównaniu do tortur, jakie przeszli narkomanie z powodu przestępstw i kradziezy, jakich dokonali, to, co pokazane jest na wideo przedstawia mało znaczącą torturę. Jeśli narkoman wybije szybę i ukradnie radio z samochodu to doświadczy o wiele poważniejszego pobicia. A w końcu zapytajmy rodzin narkomanów, ile też one przeszły i czy zgadzają się one z metodami księdza Branislava, a jestem pewien, że im to nie przeszkadza. Podjął one się pracy szczerze i stara się pomóc. Tortura pokazana na wideo jest naturalnym zachowaniem w tym środowisku, gdzie trudno człowiekowi myśleć racjonalnie i po ludzku. W końcu centrum “Crna Reka” nie jest źródłem narkomanów, lecz miejscem zmartwychwstania Chrystusa, który krwawił za nas wszystkich. Z błogosławieństwem boskim, ma pan moje całkowite wsparcie, ojcze Bronislavie.

Foxy Lady, 5/25/2009 [sr]:

Nie oglądałam tego wideo gdyż jestem młodą dziewczyną. Tylko o tym czytałam.

Nie wiem wiele o narkomanach, i nie wiem jakie terapie stosuje się w szpitalach, ale wiem, że jeśli pobije się narkomana, to w efekcie zostanie on pobity, a nie wyleczony z nałogu.

Arnam, 5/27/2009 [sr]:

To straszne, tacy kretyni powinni być aresztowani. To ubliża człowiekowi. Bez względu na to, czy jest się narkomanem, czy tez nie, takie zachowanie jest nienormalne i nie ma nic wspólnego z terapią. To, co się dzieje, jest katastrofą.

Na oficjalnej stronie Centrum Rehabilitacji Duchowej “Crna Reka” opublikowano między innymi [sr]:

[…] Chronologia jest prosta. Biden przyjeżdża do Serbii. Biskup Artemije nie przyjmuje go w klasztorze wyższym Dečani, gdyż reprezentuje on okupujące siły. Wewnętrzne siły postępowe są zgorzkniałe i uzywają tego filmu aby oczernić biskupa Artemije, który pobłogosławił utworzenie tego centrum oraz brata Branislava, który zarządzał centrum przez około dziesięć lat. […]

Czy serbscy narkomani będą wreszcie wdziędzni za to, co Biden dla niego zrobił, tak jak w Serbii i Kosowie oraz Afganistanie? […]

Wypowiedź Peranovica w stacji B92 TV opublikowano na stronie Vreme:

“Czasami używamy siły, oczywiście, za zgodą rodziców. A pacjenci byli ostrzegani, iż nie będziemy tolerować łamania zasad. Ci, którzy mają w domu narkomana, wiedzą, o czym mówię.”

Silja, jeden z pacjentów centrum “Crna Reka”, mówi [sr]:

Mam na imię Silja i jestem pacjentem “Crna Reka” od 29 października 2008. Wydaje mi się, że jestem bardziej kometentną osobą w tym temacie, niż dziennikarze. Mam wiadomość dla wszystkich, którzy wierzą, że ukartowane ataki na Centrum Rehabilitacji i Misji Ortodoksyjnej “Crna Reka” - ataki, w których media z całej Serbii wzięły aktywny udział: przestancie potępiać pracowników centrum za coś, czego sami nie doświadczyliście. To absolutna nieprawda, że tortury używane są jako terapia. Jeśli są tortury, to stosowane na nielicznych pacjentach, którzy nie stosują się do zasad centrum i powstrzymują nas wszystkich, chcących się wyleczyć. Jest ściśle zakazane wnosić narkotyki do centrum, tak jak zabroniony jest każdy fizyczny konflikt, kradzież, obraza, uciekanie z centrum. Każde złamanie tych zasad musi być ukarane. Zdarza się to rzadko i tylko, gdy jest to konieczne. W centrum jest wielu pacjentów i gdyby nie przestrzegano zasad, panowałby tam chaos. Musicie wiedzieć kim jest narkoman, aby cokolwiek zrobić, gdy ma kryzys.

Serbski bloger Markos napisał na swoim blogu o stronie zatytuowanej Trista cuda [sr]:

[…] Niektórzy rodzice, którzy byli wczoraj w centrum mieli opinie odbiegające zupełnie od publicznej jeśli chodzi o brutalne metody resocjalizacji narkomanów. […]

Markos zacytował oświadczenie Very z Nowego Sadu, matki jednego z pacjentów:

“Mój syn jest tam od czterech lat. Gdyby nie poszedł do centrum, nie przeżyłby. Przyniosłam mu sznur i powiedziałam, że ma się powiesić, jeśli nie może żyć bez narkotyków.”

Dodała, że jest przeciwna torturom. Ale leczenie w Instytucie Nadużyć Narkotyków nie pomogli mu. Wyszedł z tamtąd po tym [jak wypróbowano na nim dziewięć różnych lekarstw, a nadal pozostał uzależniony].

Bloger Nikola Knezevic cytuje między innymi wypowiedź Świętego Synodu Biskupów Serbskiego Kościoła Ortodoksyjnego. Oto fragment [sr]:

Święty Synod Biskupów Serbskiego Kościoła Ortodoksyjnego przyjął z zaskoczeniem i przykrością wiadomości o brutalnej przemocy wobec pacjentów nadużywających narkotyków w klasztorze w eparchii rasko-prizneńskiej. Wskazane dowody oraz przyznanie się księży są jednoznacznym dowodem przemocy zupełnie nieznanej duchowi ewangielizacji i misji kościoła.

Z tego powodu Synod wzywa biskupa Artemije do oddania nielegalnego sprzętu oraz wytoczenia postępowania kościelno-legalnego wobec księży, którzy dopuścili się przemocy. […]

Knezevic zakończył post tymi słowami:

Byłem zaskoczony i zszokowany tak samym incydentem, jak i poziomem masochizmu rodziców. Na zasadzie ‘cel uświęca środki' pozostali w ogóle nieczuli i popierali sposoby, na jakie traktowano ich dzieci w centrum “Crna Reka” center. To zdecydowanie przejmujący znak, że przemoc jest akceptowana przez nasze społeczeństwo.

Meksyk: Młodzi artyści graffiti aresztowani w Monterrey

Magda Pilat — Wed, 03 Jun 2009 15:21:48 +0000

Oryginalnie opublikowane przezIssa Villarreal · Tłumaczone przez Magda Pilat · Przeczytaj oryginalny post

Trzynaścioro młodych ludzi z Monterrey, miasta w północno-wschodnim Meksyku trafiło do więzienia za graffiti namalowane na murze wzdłuż jednej z najruchliwszych ulic miasta. Artyści należą do 300-osobowej grupy malarzy graffiti, którzy zorganizowali happening przez Fotolog (podobny do Flickr serwis umożliwiający udostępnianie zdjęć) oraz inne strony internetowe. Po południu 17. maja malarze weszli na Aleję Konstytucji i pokryli mury biegnące po obu stronach drogi kilometrowym graffiti, które nazwali ‘macropinta' [macro-obraz].

Według meksykańskiej gazety Milenio [es], siedmiu z trzynastu aresztowanych chłopców zapłaciło już kaucję i kary (20,000 pesos [ok. $1,520] każdy). Pozostali nadal przebywają w więzieniu i, jak informuje gazeta El Porvenir [es], za zniszczenie cudzej własności mogą oczekiwać nawet ponad 10-letnich wyroków. Sprawę pogarsza fakt, że ich działania traktowane są jako ‘działalność gangu'. Łącznie kary i kaucje mogą wynieść nawet 200,000 pesos [ok. $15,200], co dla młodych chłopców z niższych klas społecznych jest bardzo wysoką kwotą.

Wydarzenie zainteresowało media ponieważ 300 młodych artystów w wieku od 11 do 21 lat (pełnoletniość w Meksyku zaczyna się od 18. roku życia) zaplanowało ‘atak' aby go sfilmować. Film miał być częścią serii zatytułowanej “Destrucción visual” [es]. W ramach promocji wydarzenia chłopcy opublikowali ulotki oraz zaproszenia w komentarzach do profili swoich przyjaciół na serwisie Fotolog. Artyści ustalili miejsce spotkania i postanowili dokonać ‘ataku' w niedzielne popołudnie. Jeden z uczestników filmował wydarzenie (film jest dostępny tutaj).

Media porównały to zdarzenie do protestów ‘los tapados' ['blokujących'], grupy która zablokowała ulice miasta kilka miesięcy wcześniej, oraz do działań zorganizowanych grup przestępczych i handlarzy narkotyków. Tydzień po wydarzeniu kanał 12 lokalnej telewizji zorganizował debatę na temat ‘ataku' w programie Cambios [Zmiany] gdzie przedstawiciele administracji lokalnej, nauczyciele, aktywiści a także artyści graffiti potępili sankcje nałożone na młodych chłopców określając je niestosownymi. W programie wspomniano, że dwóch najmłodszych uczestników ‘ataku' aresztowano na ponad 2 dni pogwałcając tym samym Konwencję Praw Dziecka [en].

Alejandra Rangel, stojąca na czele Wydziału Rozwoju Społecznego w radzie okręgowej stanu Nuevo León, skomentowała sprawę następująco [es]:

Jesteśmy bardzo dyskryminującym społeczeństwem, szczególnie tu, w stanie Nuevo León. W porównaniu do standardów międzynarodowych i innych regionów naszego kraju przesadziliśmy w przypadku tych młodych chłopców [zaangażowanych w graffiti], nawet jeśli próbowali oni protestować przeciwko czemuś.

Atak graffiti w Monterrey.

Zdjęcie: La Pola (użyte zgodnie z licencją: www.delapola.com)

Reakcje mieszkańców miasta są mieszane. Niekórzy nawołują do zaostrzenia sankcji za graffiti, podwyższenia kar i wydłużenia okresu zatrzymania. Według innych graffiti nie jest przestępstwem, które zasługiwałoby na areszt.

Użytkownik @paulinoo napisał na serwisie internetowym Twitter w dniu ‘ataku' [es]:

Wczoraj, wyprzedaż płyt na bazarze. W drodze powrotnej natknąłem się na wielkie graffiti. Zawsze tędy przejeżdżam i nigdy nie zauważyłem - pomyślałem.

Z kolei MexMen w bardzo bezpośredni sposób napisa ł na swoim blogu Mexablog [es]:

Tych ludzi nic nie obchodzi. Cholerni mieszańcy, mają wszystko w d****, przyprawiają resztę społeczeństwa o ból głowy. A rodzice płaczą nad swoimi ‘małymi aniołkami' jakby nie wiedzieli co one naprawdę wyprawiają. Więzienie dla wszystkich, nawet tych nieletnich.

W komentarzu do artykułu na temat macro-graffiti autorstwa blogera SinFUL internauta Roxx rozważa nielegalne graffiti i kulturalne projekty z udziałem młodych ludzi [es]:

jeśli wygląda to tak jak teraz, nielegalnie i bez planów, rząd, fundusze dla artystów czy ktokolwiek inny tworzący miejsca dla tego typu sztuki nie będzie nawet rozważał finansowych dotacji dla tych, którym naprawdę zależy, żeby tworzyć coś wartościowego. Jesteśmy społeczeństwem, powinniśmy się szanować. Chwilowo pospólstwo przyzwyczaiło się do brania i niszczenia jakby to było ich oczywiste prawo.

Są też pozytywne głosy. Użytkownik YouTube reggaeesmivida12 w komentarzu do filmu nagranego tamtej niedzieli popiera uczestników ‘ataku' [es]:

Nie jesteśmy kryminalistami. Chcemy tylko wyrazić co czujemy za pomocą sprayu. Pozdrawiam wszystkich, którzy wzięli w tym udział i tych, którzy zostali aresztowani. Wielka szkoda…ale tak jest i zawsze będzie, więc dalej róbmy swoje.

Z kolei użytkownik serwisu Fotolog Noktur_one krytykuje młodszych uczestników ‘ataku', którzy ujawnili szczegóły ‘Destrucción visual‘ mediom [es]:

Ci, którzy poszli wczoraj zostawić swój ślad - dobra robota. To był najlepszy atak dotychczas (…) Pech, że niektórych złapali. To wina dzieciaków bo plotkowały. G**** są warte.

Użytkownik serwisu Twitter @ivanramos uważa, że to co stało się na Alei Konstytucji to część większego ruchu [es]:

to coś więcej niż tylko zabawa młodych ludzi, ci artyści to przykład na to, że mty [Monterrey] żyje, że są tu ludzie, którzy chcą tworzyć i unikać represji

Na blogu Mexablog internauta o pseudonimie LUEGONE zostawił komentarz, w którym twierdzi, że nie ma szansy aby zatrzymać graffiti i że takie akcje przypominają to co dzieje się w polityce: [es]:

Świetne co ci szaleni kolesie zrobili…politycy robią to samo tylko, że z rozgłosem. To oni dają przykład…Na co narzekasz? (…) Graffiti, legalne czy nie, będzie trwać, wszędzie i zawsze.

W wyniku rosnącego zainteresowania mediów na portalu YouTube zaczęto zamieszczać filmy mające na celu wspieranie chłopców aresztowanych za udział w malowaniu murów wzdłuż Alei Konstytucji. Wśród filmów są amatorskie nagrania telefonami komórkowymi nakręcone przez uczestników ‘ataku' oraz zdjęcia pomalowanych murów zanim zostały one wyczyszczone na zlecenie urzędu miasta. Seria ‘Destrucción visual‘ jest również dostępna na YouTube i przedstawia przykłady twórczości chłopców. Lokalna telewizja bierze udział w dyskusji pokazując ‘legalne' przykłady twórczości graffiti, sztuki ulicznej i obrazów na murach stworzonych za zgodą ich właścicieli w nadziei na pozyskanie większej akceptacji społeczeństwa dla tego typu działalności artystycznej.