Według ostatnich raportów w Indonezji zginęło 1,100 osób a służby ratunkowe mają problemy z tysiącami innych ludzi nadal uwięzionymi pod gruzami.

Prawie 24 godziny po trzęsieniu ziemi miasto nadal doświadcza przerw w dostawach prądu oraz zły sygnał na telefonach komórkowych:

andrepramana @luckytriakbar belum dapet kabar luk..padang gelap gulita..jringan hp masi eror

andrepramana: Nie mam zadnych wiadomości…Padang jest całkiem ciemny.. Problemy z siecią komórkową.

Wielu użytkowników Twittera jak nenglita, polega na tweetach w odnalezieniu zaginonych członków rodziny:

nenglita: Tlg carikan sepupu saya, Muhammad Septian Pradana,15th & Muhammad Yuniardi,13th. Almt Jl Cendana mata air no2 padang. Please

nenglita: Znajdźcie proszę mojego 15 letniego kuzyna Muhammada Septiana Pradana i 13-sto letniego Muhammada Yuniardi. Mieszkają na ulicy Cendana mata nr2 padang. Proszę

Prezydent Yudhoyono i sześciu ministrów znajduje się w tej chwili w Padang, aby ocenić sytuację i koordynować siły akcji ratunkowej:

dedimasputra Indonezja znów doświadczyła trzęsienia ziemi. Prezydent Susilo Bambang Yudhoyono zostaje w zwiazku z wypadkami na 2 mesiące we wschodniej Sumatrze.

Lotnisko Minangkabau zostało otworzone w czwartek w okolicach południa czasu lokalnego. Jednak z racji dużej ilości przylotów ceny skoczyły w górę sięgając 3 milionów IDR (około 311 USD) za miejsce w klasie ekonomicznej.

dinanyadonald: @sitita bandara padang udah dibuka ta,tapi sepertinya ticket jadi susah..kk sepupu g udah jalan kesana td pagi

dinanyadonald: lotnisko w Padang otworzone ale ceny biletów straszne. Mój kuzyn podróżuje tam dziś rano.

W odpowiedzi na tę sytuację pracownik Ministerstwa Transportu powiedział [id]  lokalnemu portalowi informacyjnemu Detik, że rząd poprosił ekonomiczne i czarterowe linie lotnicze o ustalenie normalnych opłat ze względów humanitarnych, które nie będą przekraczać 960,000 IDR (około 100 USD).

Transport wsparcia i wolontariuszy do dotkniętego katastrofą terenu jest dużym wyzwaniem w krajach archipelagu jak Indonezja i sąsiadujące z nią Filipiny.

Tysiące indonezyjskich oddziałów biorą udział w poszukiwaniu zaginionych ofiar.

Uzytkownicy Twittera jednoczą się w zbieraniu specjalistycznych wolontariuszy do pomocy w Padang:

@chairanijk : Tweeps, Jika berminat menjadi relawan di Padang, hub saya ya, bsk brgkt jam 8 pagi. Di utamakan dokter dan paramedis thx.

Ludzie, jeśli chcecie zglosić się do volontariatu w Padang, proszę o kontakt, startuję jutro rano o ósmej. Preferowani są lekarze i pielęgniarki. Dzięki.

RisyadRusdi: Ada yg mau jd relawan ke padang? Yg berminat hub gw, bsk pagi jam 8 naik pesawat carteran pak JK dr halim. makasih. http://myloc.me/QKHT

RisyadRusdi: Czy ktoś chcę być wolontariuszem w Padang? Jeśli tak, prosze o kontakt, wybieramy się tam o ósmej rano jutro specjalnie wyczarteroanym samolotem z Halim (od autora: lotnisko wojskowe)

Według  raportu Palang Merah Indonesia (PMI- Indonesian Red Cross - Indonezyjski Czerwony Krzyż), który ukazał się na Facebooku, znaleziono 529 zmarłych i 80% zniszczonych domów oraz budynków publicznych, i nadal potrzeba namiotów dla ofiar.

Dwa nowe trzęsienia odczuwalne w czwartek

W tym samym raporcie PMI mówi również, że dodatkowe trzęsienie o sile 7.0 w skali Richtera odczuwalne było w prowincji  Jambi w czwartek rano.

Wulkaniczne trzęsienie w Jambi zniszczyło około 500 domów w czterech wioskach. Odnotowano jedną ofiarę śmiertelną i innych z obrażeniami.

Kolejne trzęsienie o sile 5.5 w skali Richtera odczuwalne było w stolicy Północnej Sulawesi', w Manado  w czwartek około ósmej rano. Epicentrum tego podwodnego trzesienia znajduje się na Morzu Tahuna w zachodniej części Indonezji.

Do czwartku wieczorem dokładne raporty z Jambi i Północnej Sulawesi były niedostępne.

Dzięki wpieranemu przez rząd programowi “Terra Legal” (”Legalna Ziemia”) brazylijscy rolnicy dostaną ziemie na własność. Program stworzony został, aby usprawnić i przyspieszyć wydawanie ziemi, oraz określić przepisy, dla tych obywateli, którzy zamieszkują i uprawiają grunty nie będące ich formalną własnością.

Ustawa ta została uchwalona w zeszłym miesiącu przez brazylijską Izbę Deputowanych, zatwierdzona 3 czerwca przez senat i oczekuje teraz na decyzję prezydenta. Jeśli zostanie zaakceptowana, to około 600.000kilometrów kwadratowych chronionych lasów amazońskich zostanie rozdzielone między 300.000 nielegalnie założonych własności.

Przepisy zawarte są w akcie prawnym Provisory Measure (MP) nr. 458 podpisanym przez prezydenta Brazylii, Lula da Silvę, w lutym 2009r i skupiają się na tzw. Legalnej Amazonii (Legal Amazon), czyli największym socjo-geograficznym obszarze Brazylii. Budzi to oczywiście zarówno duże zaniepokojenie, jak i znaczną krytykę ze strony różnych grup społecznych.

Po jednej stronie stoją członkowie rządu, twierdząc, że ustawa ta pomoże ograniczyć problem wylesiania, a po drugiej obrońcy środowiska, według których na zatwierdzeniu tych przepisów skorzystają jedynie właściciele ziemscy pogrążając przy tym, i tak już kurczące się, lasy amazońskie.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem. Zdjęcia z serii "Początek, środek i koniec."

MP 458 pozwoli władzom rządowym na wydanie bez licytacji obszarów do 1,5 tysiąca hektarów osadnikom na terenie Legalnej Amazonii. Raport, jaki ukazał się na Amazonii, jednej ze stron internetowych poświęconych lasom amazońskim, zwraca uwagę na problemy tego przedsięwzięcia:

Contrariando as últimas declarações polêmicas do Ministro do Meio Ambiente, Carlos Minc, que colocou a Medida Provisória 458 como uma “Vitória Ambientalista”, o especialista em ocupação humana e conflitos agrários na Amazônia e professor do Departamento de Geografia da Universidade de São Paulo (USP), Ariovaldo Umbelino de Oliveira, criticou a medida e afirmou que “A MP fere o princípio constitucional de função social da terra” (…)

Durante sua exposição, que durou cerca de 30 minutos, Oliveira criticou também os projetos fundiários do governo na Amazônia Legal. “O Estado não deveria alimentar assentamentos na Amazônia. Não há esta necessidade. O problema é que o Estado não criou mecanismos para regular suas próprias terras. Estão ao sabor das elites”, afirmou o pesquisador.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Zdaniem analityków głównym problemem jest jednak rządowy brak rozróżnienia między zwykłymi rolnikami (”posseiros”) którzy chcą się po prostu osiedlić na danym terenie ze swoją rodziną, oraz tzw. “grileros”, którzy zajmują się skupem jak największej ilości ziemi, a następnie sprzedawaniem jej z zyskiem, często uciekając się do przemocy aby obejść problem łamania prawa.

Marina Silva, poprzednia Minister Środowiska (2004-2008), oraz senator stanu Acre w PT (brazylijskiej, lewicowej Partii Pracujących, Partido dos Trabalhadores) w artykułach oraz wywiadzie dla Noticas de Amazonia (dziennik amazoński) wyraziła swoje zaniepokojenie:

Primeiro, dificilmente a pessoa vai declarar que a posse é ilegal, que a ocupação não foi mansa e pacífica. Outro aspecto é que, para passar a terra pública para um particular, há dois requisitos constitucionais: quando se trata de altíssima relevância social e quando cumpre com a função social da terra. Os que entraram ilegalmente e usaram violência não cumprem a função social, e quem tem posses e não há nenhum problema social a ser atendido também não cumpre esse preceito.

Além disso, foi estabelecido que, após três anos, pode haver a venda da propriedade. Isso cria uma espécie de processo de enxugar gelo. Quem assegura que ele não vai grilar nova terra para, daqui a alguns anos, outra MP legalizar o acesso novamente?

W tym samym artykule Marina Silva pisze:

Quem estuda a situação fundiária sabe que, no caso da Amazônia, em menos de dez anos a terra é novamente concentrada nas mãos de poucos. Há um processo muito grande de concentração, até mesmo em projetos de assentamento. E também sabemos que há a figura do laranja, que divide uma propriedade com o cunhado, com o vaqueiro…

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ustawa MP, ustalona i zatwierdzona przez zarówno Izbę Deputowanych jak i Senat, czeka teraz na zielone światło od prezydenta Brazylii. W stanie obecnym, ustawa MP 458 zmienia legislację dla 64,7mln hektarów obszarów rozłożonych między 436 magistratów Legalnej Amazonii i zezwala rządowi wydawać ziemię według następującego, zależnego od wielkości gruntu, podziału: bezpłatnie do 100 hektarów, za symboliczną opłatą 101 do 400 hektarów, zgodnie z ceną rynkową, rozłożoną na maksymalnie 20 lat, 401-1500 hektarów.

Szefem projektu MP 458 przed Kongresem została, jak na ironię, Senator Katia Abreu, która stoi również na czele ugrupowań rolnych reprezentujących interesy właścicieli ziemskich i rolników w Senacie. Abreu, wybrana do Partii Demokratów przez stan Tocantins, chce zwiększenia rozmiarów gruntów ustalonych w ustawie MP 458. Propozycja ta spotkała się z ostrą krytyką bloggerów, na przykład Cândido Neto pisze:

Aliás, a MP é problemática desde a origem. Afinal, a legislação agrária já permitia regularização de áreas até 500 hectares individualmente e outras formas de destinação com áreas maiores para populações tradicionais na Amazônia.

O aumento no tamanho de área visa atender unicamente ao setor ruralista e de grileiros, aliados do governo federal. Aliás, esta tal “regularização fundiária” nasceu com o ministro Mangabeira Unger, foi aplaudida por Carlos Minc e teve no MDA as piores idéias como a dispensa de vistorias, os títulos gratuitos e o fim das licitações em áreas de até 15 módulos. (…)

Agora, Kátia Abreu já fala em estender a área para 2,5 hectares, e ainda tornar a terra no preço “exeqüível”. São todas medidas absurdas, do começo ao fim.

Według jednego z bloggerów z bloga Azul Marinho com Pequi pomysły Senator Abreu są krzywdzące:

A senadora pelo Tocantins: Kátia Abreu do DEM mau assumiu a relatoria da MP 458 no senado é já inicia manobras no sentido de entregar as terras da amazônia ao agronegócio e ao capital internacional, ou seja aos grileiros das terra federais!!

Brazylijczyków niepokoi jeszcze jedna ustawa MP, numer 452. Znosi ona wymóg wcześniejszej oficjalnej inspekcji i oszacowania wpływu na środowisko planów budowy dróg w Legalnej Amazonii. Obie te ustawy (452 i 458) stanowią część Programu Przyspieszonego Rozwoju (PAC) Luli da Silvy.

Grupa pozarządowych organizacji i artystów stworzyła manifest, Amazônia Para Sempre (Amazonia na zawsze), w którym apelują do Senatorów o odrzucenie obu ustaw. Na swojej stronie internetowej wzywają brazylijczyków do podpisania się pod manifestem, który później elektronicznie wysłany zostanie do Senatorów. 1mln osób, jak narazie, podpisało się pod tą petycją.

Candido Neto podsumowuje jakich efektów można się spodziewać, jeśli nowe przepisy zostają zaakceptowane:

Inverte-se a prioridade de destinação de terras públicas que é pela ordem deve ser terras indígenas, unidades de conservação e assentamentos rurais.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Mimo wszystko, nadal pojawiają się posty z Gazy a blogerzy opisują strach, jaki ich przejmuje podczas izraelskich ataków.
Exiled mówi, że nie jest bohaterem [ara]:

Jeszcze żyję, ale nie czuję się dobrze.
I w każdej chwili mogę zginąć i poczuć się lepiej.
W Gazie tylko martwi są bezpieczni.
Zostawiłem mieszkanie I żonę aby iść do domu rodzinnego, lecz nie szukając miejsca bezpiecznego od bombardowań.
W takich warunkach chcę być przy matce.
Nie jestem bohaterem; jak mój młody siostrzeniec drżę słysząc metaliczny odgłos okolicznych wybuchów.
Lecz chowam to drżenie w zawstydzeniu; nie jestem bohaterem.

Laila El-Haddad, blogująca na Raising Yousuf and Noor, pozostaje w kontakcie z rodzicami z Gazy [en]:

Ojciec właśnie zadzwonił aby powiedzieć, że jest w porządku po bombardowaniu Uniwersytetu Islamskiego, głównego ośrodka akademickiego w okolicy.
Później zadzwoniłam do matki i usłyszałam jej płacz przez telefon. „Samoloty są nad nami.” Zawołała „Samoloty są nad nami”. Próbowałam ją uspokoić – samoloty nad głową oznaczają, że „cel” jest dalej. Lecz w takich chwilach intensywnego strachu nie ma miejsca na racjonalność i logikę.

Inny bloger z Gazy, Dr. Mona El-Farra przebywa obecnie w Zjednoczonym Królestwie, i z przerażeniem ogląda wydarzenia [en]:

Z bólem serca śledzę z odległości Gazę. Nie mogę wyłączyć telewizora, nie mogę oderwać się od tego, co się tam dzieje. Nie w chwilach, gdy moi koledzy medycy pracują w tak niesamowitych okolicznościach. Nie w chwilach, gdy moi przyjaciele, moja rodzina i cała populacja Gazy doświadcza takiego okropnego okrucieństwa i ciągłego strachu. Koszmar jeszcze się nie skończył.

Kanadyjska aktywistka praw człowieka Eva Bartlett, blogująca na  In Gaza, opisuje jak sobie radzi [en]:

Jak opisać to uczucie? Jestem fizycznie zdrętwiała na wybuchy; nie żebym była wardzo odważna, lecz po prostu fizycznie nie reaguję. To dość przydatne, pomaga mi to pisać, fotografować, mówić. Ale to moja racjonalna strona jest za to  odpowiedzialna. Alberto, hiszpański dziennikarz siedzący obok mnie pomaga mi odtworzyć fakt, że wczoraj powiedziałam mu „Jestem tak skupiona na opisaniu realcji naocznych świadków, że nie myślę o niebezpieczeństwie.”
[…]
Zakończenie tego wpisu jest prawie niemożliwe…każdej minuty jest coraz więcej wybuchów: samochód w obozie Al Bureijj z centrum Gazy, inny w części z rezydencjami Gazy Zaytoun, inny na północy…tym razem to nie elektryczność przeszkadza mi w pisaniu, ani nie brak słów czy informacji. To to straszne bombardowanie tak blisko, które Izrael na nas tutaj w Gazie stosuje, od 11 rano 27-go grudnia kontunuowane jest ono nieustannie, z całej mocy, pomimo 300 zmarłych i ponad 800 rannych, wg konserwatywnych oszacowań (1000 według innych), nie wliczając ofiar ostatnich i nieustających ataków. Świat zewnętrzny słusznie chce wiedzieć, co się dzieje w Gazie, i ja też chciałabym wiedzieć, choć tutaj jestem. Gaza zmieniła się w odizolowane regiony, gdzie uwięzieni ludzie boją się wyjść na ulice. I jak się okazuje, nawet domy nie są bezpieczne. Nie ma bezpiecznego miejsca w Gazie. Każde może być celem. Każdy cel może być uzasadniony jako zaplanowany lub sąsiadujący z zaplanowanym.

W późniejszym poście pisze po prostu:

Jak na razie…przygotowuję się na brak elektryczności, internetu i na najgorsze.
Moglę się, że zrobicie swoje na zewnątrz Gazy, aby zakończyć ten horror
7 więcej zabitych, 10 rannych w ostatnim ataku w północnej Gazie

Pomimo nieustannych ataków na Gazę oraz utraty elektryczności w wielu miejscach, są w Gazie blogerzy, którym udaje się napisać o tym, co się tam dzieje. W dodatku znajduje się tam wielu aktywistów praw człowieka, którzy zdają relację z wydarzeń.
Zaczynamy od blogerki z Gazy, która jest obecnie w Stanach Zjednoczoncyh. Laila El-Haddad pisząca Raising Yousuf and Noor, opisuje doświadczenia jej rodziców:

Moi rodzice mieszkają w centrum, a izraelskie samoloty zaatakowały ludzi i tereny dookoła nich. Ponad 50 celów 60 samolotów – podają tytuły Haaretz. I ponad 220 osób zabitych – w biały dzień. Nawet jeśli to powtórzymy nie wystarczy: 50 celów, 60 samolotów, 200 ludzi, 1 dzień.
Wszystko czyste. Bardzo dopracowane. Dobrze zapakowane: wojna w opakowaniu.
“Co minutę mija nas pogrzeb. Stosy tupów rosną.”  Powierze Gazy przepełnione jest zapachem palonego ludzkiego ciała. Króluje panika, tak jak możemy sobie wyobrazić panikę psów zamkniętych w jednej celi z brutalnie zabitymi pobratymcami. Lecz zdechłe psy – w klatce, niczym innym, wywołały by wielki hałas.

Kanadyjska aktywistka z Międzynarodowego Ruchu Solidarności (ISM), Eva Bartlett, pisze na In Gaza, opisując skutki jednego z ataków:

Pośród zabitej ludności cywilnej jest matka moich dobrych przyjaciół z Jabaliya. Każda strata jest okropna, lecz dotyka mocniej gdy widzisz ją lub znasz umarłego. […] Inna aktywistka praw człowieka i ja spędzamy noc z rodziną, nie śpiąc, zebrani w zimnej piwnicy wychłodzonej dodatkowo przez otworzone okna, z nadzieją, że nie powypadają gdy rozpoczną się bombardowania. To właśnie okno frontowe po godzinach bombardowania będzie zniszczone.
Rodzina martwi się, że wojska lądowe Izraelu będą okupować ich dom taj jak to zrobiły w marcu 2008, i pozostały z nimi dla wsparcia, choć sami świetnie sobie radzili w okropnych czasach. Głównie kobiety i dzieci, odpoczywaliśmy niespokojnie, po każdej eksplozji dzwoniąc do innych zamieszkujących inne obszary Gazy, a eksplozje kontynowały się od 11-tej wieczorem przez całą noc.
Helikoptery Apache krążyły nad naszymi głowami całą noc, a brzęczenie bezpilotowych samolotów latających nie ustawało.
O 10.10 wieczorem otrzymałam SMS od innego międzynarodowego aktywisty, z Rafah: „Izraelczycy właśnie dzwonili aby powiedzieć, że każdy dom posiadający bron będzie ich celem.” Skąd Izrael wie, które domy posiadają „broń” to jedna sprawa, ale ważniejsze jest pytanie: kto dał Izraelczykom prawo dobombardowania terenów cywilnych? W naszym domu, 13 kobiet, 3 mężczyzn (w tym staruszek), 6 dzieci poniżej trzeciego roku życia, i czternastoletnia dziewczynka. Gdyby Izrael zdecydował, że w tym domu jest broń, oznaczałoby to 23 ofiary. […] Napiszę więcej gdy czas i elektryczność pozwoli. Na razie chcę iść do domu moich przyjaciół, których matka zginęła, chcę złożyć kondolencje i opłakiwać ją z nimi, gdyż była tak miłą osobą, jak moja własna matka.

W innym poście, Eva Bartlett opisała sytuację w szpitalu Shifa w Gazie (proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Sameh A. Habeeb, bloger i dziennikarz z Gazy, również opisuje sytuację w szpitalach:

Szpitale Gazy ogłosiły, że nie mogą już przyjmować rannych ze względu na brak sprzętu medycznego. Zwłoki Palestyńczyków leżą na korytarzach, w pokojach i na oddziałach szpitali. Tymczasem 2-3 ranne ofiary dzielą łóżko z racji braku sprzętu w wyniku izraelskiego oblężenia sprzed dwóch lat. Minister zdrowia Gazy,  Basim Nai'm, Health Minster powiedział, że sektor medyczny Gazy potrzebuje dziesiątek rodzajó sprzętu. 70 rannych było przyjętych do egipskiego szpitala.

Fida Qishta, blogująca dla Sunshine, jest palestyńską aktywistką ISM w Rafah w południowej cześci Gazy:

Zaraz przed 7:00 rano czasu lokalnego, kolejne uderzenie izraelskie trafiło w rejon rezydencji Hi Alijnina w mieście Rafah w południowej części Gazy. Tym razem trafiono w aptekę, zupełnie niszcząc ją i uszkadzając okoliczne budynki. Podczas uderzenia uszkodzona została linia elektryczna a ulice pokryły lekarstwa…zszokowani mieszkańcy wyszli z domów, niektórzy jeszcze w piżamach.

Obecnie w Gazie znajdują się aktywiści praw człowieka z Libanu, UK, Polski, Kanady, Hiszpanii, Włoch oraz Australii; wielu z nich przybyło tutaj na łodziach ruchu Free Gaza. Nie wszyscy mają blogi, lecz ich sprawozdania możemy przeczytać na stronie Free Gaza, oraz na stronie Międzynarodowego Ruchu Solidarności. Na stronie Rafah Today znajdują się zdjęcia skutków ataku na Rafah (raz jeszcze proszę zwrócić uwagę, że zdjęcia mogą być poruszające).

Twitter jest nową platformą blogowania, a przynajmniej tak się twierdzi. Wydaje sie to być prawdą głównie w sytuacjach kryzysowych:  podczas ataków w Mumbaju użytkownicy Twitter donosili o wydarzeniach co do minuty a dziś, gdy ataki lotnicze na Gazę nie ustaja, Twittersfera ostro dyskutuje.
Użytkownicy Twittera używają hasztagów aby agregować swoje treści; użytkownicy mogą iść do wyszukiwarki Twitter (Twitter search) i szukać treści pod podanym tytułem. W tym wypadku najważniejszym hasztagiem jest #gaza, a #gazawarofwords [gazawojnasłów] śledzi media. W wyszukiwarce innych hasztagów odnoszących się do dyskusji o Gazie znajdziemy między innymi #israel, #syria, #baghdad, #2states, oraz #rafah, among others. Użytkownicy podają dalej informacje (“re-tweet”) innych użytkowników aby szybko je rozpowszechnić; na przykład:

“Masowe protesty w #Damaskus przeciw masakrze w #Gaza [link]”

Użytkownik Twittera z Kaliforni, shelisrael, zauważył wczoraj rano, iż Twitter jest jedną z pierwszych platform umożliwiających taką dyskusję:

“z przykrością stwierdzam, że porzucam grupę #gaza. to niesamowite, że ludzie z Gazy i Izraela rozmawiają w miasteczku Twitter”

On tego momentu świat bierze udział w normalnych debatach, kiedy indziej wyrażając gniew, a przede wszystkim donosząc o informacjach; następujący przykład odnosi się do uczestników z Palestyny, Maurytanii oraz San Francisco (US):

Rodzaj dyskusji prowokuje ostre pytania i argumentacje. skinner, z Oxfordu, UK przez Amman, Jordan, pyta:

“Ludzie w Gazie nie mogą nawet pomóc chorym bo karetkom brak paliwa. Brak lekarstw. Brak jedzenia. Gdzie do cholery są ludzie z ochrony praw człowieka?”

YaelBeeri, izraelska użytkowniczka Twittera, wspomina różnorodność opinii na Twittersferze:

“Są w Izraelu ludzie, którzy wierzą, że są alternatywy dla operacji “wymuszonego posłuchu” w #gaza”

Inną fascynującą cechą dyskusjina Twitterze jest analiza pracy mediów. #gazawarofwords [gazawojnasłów] to hasztag rozpoczęty przez użytkownika weddady a dający możliwość agregowania takich relacji:

“#Gazawarofwords jak na razie brak anty-hamaskiej analizy w mediach arabskich. wszyscy winią Izrael za wydarzenia w #gaza
#Gazawarofwords francuski L'Express używa określenia ‘Stan Żydowski' w programie o #gaza [link]
#Gazawarofwords brak analizy militarnej operacji, wszystko polityczne i geopolityczne”

Najlepszym sposobem na śledzenie takich dyskusji jest sprawdzanie w źródle; Twitter search oraz RSS dla wszystkich hasztagów (np. #gaza) a sam udział jest już prosty.