W ramach trwającej od jakiegoś czasu inicjatywy mającej na celu szerzenie informacji na temat wirusa H1N1, omańscy blogerzy zorganizowali akcję rozdawania ulotek oraz środków do dezynfekcji klientom centrum handlowego Jawharat Al Shatti w Maskacie. Imprezie towarzyszył pokaz tańca freestyle zaprezentowany przez lokalną grupę SNK.

Nagranie z wydarzenia można obejrzeć TUTAJ.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat kampanii omańskich blogerów przeciwko wirusowi H1N1 odwiedź ich stronę Omani Bloggers Wall

Blogi coraz częściej stają się narzędziem, przy pomocy którego młodzi Filipińczycy żyjący z wirusem HIV opowiadają o swoich osobistych zmaganiach. Zwiększają one świadomość realnego zagrożenia HIV/AIDS i stają się początkiem dyskusji na ten temat wśród młodych ludzi.

Założenie anonimowego blogu może pomóc osobie, która nie jest gotowa na to, by powiedzieć innym o swojej chorobie. To właśnie zrobił Positibo007:

Piszę ten blog dla was, drodzy przyjaciele. Przeczytacie go, kiedy nadejdzie odpowiedni czas, ale na razie nie jestem gotów, by powiedzieć wam, że mam „to”.

Zacznijmy od tego, że ciężko mi pisać o tym, co mi się przytrafiło… Zakładam to konto na drugi dzień, od kiedy mam „to”.

Nie chcę, żebyście się martwili. Wszystko gra, jestem w idealnym stanie zdrowia i ciągle prowadzę normalne życie.

Life after PUSIT cierpiał, kiedy jego bliscy nie potrafili pogodzić się z prawdą

Potrafię znieść fakt, że przyznałem się do bycia nosicielem. To prawda. Ale nie mogę znieść tego, że ludzie, którzy są dla mnie naprawdę szczególni, nie są w stanie zaakceptować całej prawdy o mnie.

Chciałem jego odpowiedzi. Chciałem usłyszeć jego głos. Chciałem wiedzieć, czy zostanie ze mną, czy ułoży sobie życie na nowo.

Back in the Closet tak się przedstawia:

Tak, jestem gejem. Prawdopodobnie od dnia narodzin. W 21 urodziny, w pewnym sensie, miałem swój debiut. Przyznałem się rodzicom. Lekkie przerażenie u mamy, obojętność u taty. Ujawnienie się na 4+. Prawie idealne.

Teraz, po dziewięciu latach, na dwa tygodnie przed moimi trzydziestymi urodzinami, dowiedziałem się… MAM HIV.

I tak historia się powtarza… Znowu SIĘ UKRYWAM.

Jego ostatnie badania pokazały wzrost liczby komórek CD4 o dziewięć punktów:

Ponieważ żyję z HIV, normą jest badanie poziomu cd4 co pół roku.

U mnie cd4 wyniosło 493. W górę o dziewięć punktów. Hmm. Mam mieszane uczucia. Dziewięć punktów? Dziewięć żałosnych punkcików? W porównaniu z 156. sprzed sześciu miesięcy? Hmm. To nie powala na kolana.

Jednak biorąc pod uwagę, że w ciągu tych sześciu miesięcy miałem na koncie nieudane manewry miłosne, kłótnie z przyjaciółmi, opuszczenie przytulnego miejsca pracy, zagłębianie się w nowy zawód, pogodzenie się z dłuższymi dojazdami, przedawkowanie leków przez paskudną pomyłkę, i tyle innych smutnych zdarzeń… w jednej chwili, dziewięć punktów to nie tak źle. Przynajmniej nie w dół, prawda? A więc tak. Jestem szczęśliwy.

Charlie założył Manila Gay Guy, blog o swoich zmaganiach z HIV:

Już od przeszło roku wiem o swojej chorobie i ciągle staram się żyć normalnie. Moje spojrzenie na życie gwałtownie się zmieniło: z optymisty stałem się wiecznym paranoikiem i pesymistą. Kiedyś wychodziłem z przyjaciółmi i udzielałem się towarzysko, ale porzuciłem życie i teraz określiłbym siebie jako „żywego trupa”. W obawie przed odrzuceniem i krytyką z powodu mojej choroby nie buduję związków.

Na list Charliego przyszło wiele odpowiedzi. Oto rada od Jamesa:

Charlie, mam HIV, kiedy się o tym dowiedziałem, miałem takie same myśli co ty, wydawało mi się, że świat się kończy i że moje życie będzie polegało na czekaniu na śmierć. Zdaje sobie jednak sprawę, że życie to nie tylko rozmyślanie o chorobie. Umrzemy prędzej, jeśli będziemy ciągle o tym myśleć. Tak więc sumiennie zażywajmy nasze leki i badajmy poziom CD4. Dbanie o zdrowie to nasz największy priorytet. Na razie, Charlie.

Kolejna odpowiedź, od Arta:

HIV to już nie wyrok śmierci. Wiem, że jest ci z tym teraz ciężko. Poszukaj pomocy, znajdź grupę wsparcia dla osób z HIV, zajmij się czymś! Wiem, że to trudne, ale nie musisz użalać się nad sobą. Potrzebujesz leków i właściwego nastawienia. Korzystaj z życia.

Dowiedziawszy się, że jest seropozytywny, dr El Roi oddał się propagowaniu zapobiegania oraz szerzenia świadomości o HIV/AIDS przez życie zgodnie z zasadami wiary chrześcijańskiej.

Od dwóch miesięcy od tych koszmarnych wyników, czuję się jak chodzący trup, ponieważ zdecydowałem się na dalszą pracę i życie jakby nic się nie stało. Po czasie żalu do Boga pogodziłem się z faktem, że jestem chory i umrę za 12-18 lat. Zdałem sobie sprawę, że muszę ponieść konsekwencje swoich czynów.

Teraz mam wiele czasu na rozmyslania. Zdecydowałem się zacząć wszystko od nowa i dokonać wielkiej zmiany w moim życiu… pójść za głosem Pana Naszego Jezusa Chrystusa.

Pinoy HIV Plus opowiada o tym, jak wyznała siostrze, że jest chora:

Wtedy myślałam, że może to znak, żebym powiedziała „rodzinie” o mojej sytuacji. Więc powiedziałam jej. Z początku nie brała moich słów poważnie, ale powiedziałam jej, że to prawda i zaczęłam opowiadać jak dowiedziałam się o tym, że mam wirusa. Bardzo mnie wspierała, poprosiłam, żeby zadzwoniła do moich pozostałych sióstr, żebym mogła im powiedzieć, i one też były dla mnie wsparciem. Oczywiście martwią się czy sobie radzę, czy u mnie wszystko OK, teraz kiedy to mam. Powiedziałam im, że nic, z wyjątkiem stylu życia, się we mnie nie zmieniło. Jeśli chodzi o nie, powiedziały, że nic się nie zmieniło, ciągle jestem tą samą siostrą, którą znają, którą bardzo kochają, i będą ze mną zawsze kiedy zacznę świrować.

I Have HIV został skierowany do państwowego szpitala, podobnie jak inni chorzy z HIV.

Powiedziałem o tym moim rodzicom, i razem zdecydowaliśmy o poinformowaniu mojego piątego brata o chorobie. Płakał, kiedy się dowiedział, ale w końcu pogodził się z tym. Moim współpracownikom powiedziałem, że wyjeżdżam na dwutygodniowe wakacje, żeby nie dopytywali się gdzie się podziewam.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, moja lekarka przyśpieszyła moją rejestrację i kazała mi się przygotować. Przedstawiła mnie reszcie grupy przyjmującej leki retrowirusowe. Pierwszego dnia zadzierałem nosa. Rozmawiałem jedynie z bratem. Nie jadłem szpitalnych posiłków. Zawsze prosiłem brata, by przyniósł coś z restauracji.

Dwa tygodnie to jednak sporo czasu, więc zaprzyjaźniłem się z innymi pacjentami (tak na marginesie — większość z nich to też geje). Ja i inni na lekach antywirusowych z każdym dniem stajemy się sobie bliżsi.

Jego nowy cel w życiu to

pomaganie innym z tą samą chorobą i edukowanie innych ludzi o efektach tej nowej tykającej bomby o nazwie HIV/AIDS. Rząd nie ma czasu tym się zajmować, ponieważ jest wiele innych problemów, ale myślę, że HIV przybiera na sile z każdą sekundą i minutą.

The Chronicles of E podkreśla jak ważne jest szerzenie wiedzy o HIV:

Kiedy się zaraziłem, myślałem, że to koniec. Byłem przerażony, bo myślałem, że niedługo umrę. I te wszystkie leki! HIV drogo kosztuje… Nie mam na to pieniędzy! I nie, nie powiem o tym rodzicom! Nie teraz! Dopiero po kilku dniach odkryłem, że istnieją organizacje i szpitale, które pomagają ludziom z HIV.

Dlaczego dopiero teraz? — pytam. Dlaczego nie wiedziałem o tym przed zarażeniem się? Czy koniecznie muszę być seropozytywny, żeby zdobyć tą wiedzę? Zacząłem rozmyślać o świadomości ludzi.

Kablog! potwierdza, że na Filipinach HIV ciągle pociąga za sobą piętno:

Wiele razy o tym mówiłam. Wiele razy to odczułam. Wiele razy się tym martwiłam. Wydaje mi się, że mogę śmiało powiedzieć, że wszyscy zdają sobie sprawę ze stygmatyzacji, którą na Filipinach pociąga za sobą HIV.

Wystarczy zrobić test, cholera, wystarczy pomyśleć o zrobieniu testu, i już dosięga cię piętno, chociaż możesz nawet nie zdawać sobie z tego sprawy. Co ludzie o mnie pomyślą? Czy nie będą mnie osądzać? Czy wezmą mnie za geja? Czy nie pomyślą, że jestem rozwiązła? I tak dalej. To smutne, że trzeba martwić się takimi rzeczami, zamiast po prostu przyjąć do wiadomości jak ważne jest zbadanie się.

Teraz zdaję już sobie sprawę, że piętno odczuwane przez ludzi żyjących z HIV nie jest dla każdego takie samo. Niektórzy mają źle, niektórzy jeszcze gorzej. Te różnice mogą mieć podłoże w różnych rzeczach. Powszechne przekonanie o tym, że HIV to choroba homoseksualistów to jeden przykład.

Według lekarzy liczba osób zarażonych HIV Ab na Filipinach wrasta od kilku lat:

Między styczniem 1984 r. a lipcem 2009 r. odnotowano 4.021 przypadków zarażenia wirusem HIV Ab, z czego 3.204 (80 procent) chorób było w stadium bezobjawowym, a 817 (20 procent) to przypadki AIDS. Zarażeni to ludzie w wieku od 1 do 72 lat (średnia: 32 lata). Najwięcej zarażeń odnotowano w grumach wiekowych 25-29 lat (22 procent), 30-34 lat (20 procent) oraz 35-39 lat (16 procent). 72 procent chorych (2.873 osób) to mężczyźni.

HIV/AIDS to tematy tabu w większości krajów świata arabskiego, choc programy takie jak  HARPAS organizowane przez UNDP strają się zwiększyc świadomośc w tym temacie. Podczas gdy niektórzy blogerzy z rejonu donoszą o doświadczeniach ignorancji o  HIV/AIDS, inni są pod wrażeniem jakiego postępu dokonano w zniesieniu stygmatów związanych z chorobą.

Maroko

Duncan jest  wolontariuszem dla Korpusu Pokoju pracującym w projekcie związanym z infrastrukturą wodną w Maroko, i opisuje osobiste refleksje o nastawieniu do  HIV/AIDS w obszarze rolniczym, w którym przebywa. Według niego choc w populacji tej nosicieli wirusa HIV w Maroko jest niewielu, HIV/AIDS może okazac się zdrowotnym zagrożeniem dla  całego kraju:

Jest wiele przyczyn prowadzących do osłabienia kraju pod względem rozprzestrzeniania się choroby.

Przede wszystkim ignorancja w stosunku do choroby. Ogólnie rzecz biorąc ludzie nic o niej nie wiedzą. Jeśli ktoś o niej słyszał nie zna konkretów, a ogólna wiedza może byc błędna. Ludzie nie wiedzą jaką drogą jest przenoszony wirus.  Ludzie mówią, iż wirus przenoszony jest na wspólnych szczoteczkach do zębó, chodzeniu do  hammam (publicznych łaźni), oraz drogą kropelkową. Nigdy nie słyszałem, aby ktoś wspomniał, że chorobą można się zarazic przez uprawianie seksu.

Po drugie bariery kulturowe, któe zniechecają szczerą dyskusję na ten temat. To bardzo religijne społeczeństwo, w którym wizerunek czystości jest bardzo ważny w przynależności do społeczności. Trudno więc rozmawiac o tak ważnych sprawach jak używanie prezerwatyw.

Po trzecie (na pierwszy rzut oka zaprzecznie poprzedniego problemu) powszechonośc prostytucji. Taka jest sytuacja w mojej prowincji, Khenifra, słynnej z prostytucji. Słyszałem, że znajdują się  tutaj trzy z czterech największych miast prostytucji w kraju. Jedno z tych miast jest dośc blisko mnie i wiem, że mężczyźni z mojej wioski odwiedzają prostytutki w tym mieście. Powiedzieli mi to. Dodatkowo większośc prostytutek w tych centrach pochodzi spoza miast. Uważam, że te miejsca mogłyby dośc łatwo stac się certami rozprzestrzeniania się choroby.

W sumie to temat, o którym ludzie wstydzą się rozmawiac i o którym nikt nic nie wie.

Więcej o nastawieniu do HIV/AIDS w Maroko w tym poście.

Sudan

W zeszłym roku bahrajska blogerka Suad brała udział w  wawsztatach w Kairze w celu zwiększenia świadomości o  AIDS, a później opisywała historię Aishy, kobiety z Sudanu, która zaraziła się wirusem na drodze transfuzji krwii. Aisha opisuje proces zachorowania, i to, jak odkryła co się z nią  dzieje:

بعد عدة شهور نقص وزني كثيرا ورافق ذلك أعراض أخرى مثل الاسهال المتواصل والتعب والحمى وعدم القدرة على النوم. مرة أخرى تم تحويلي لمختبر لتحليل دمي وهذه المرة جاءت النتيجة في ظرف مختوم بالشمع الأحمر. أخبر الطبيب زوجي بحقيقة مرضي ولكن زوجي لم يصارحني بالأمر وكل ما قاله لي أنه مرض كمرض الضغط والسكري وبأنه لن يكون بإستطاعتنا ان نمارس علاقتنا الزوجية.
بعدها أخذني زوجي لطبيب آخر فتح الظرف امامي وقال لي بأني مصابة بالإيدز، صعقت ولم أملك حينها سوى ان أبكي من هول الصدمة، انا مصابة بالإيدز؟؟ منذ متى وكيف؟ فرد الطبيب: اسألى نفسك، تذكري ماذا ارتكبتي بحق نفسك لتنقلى اليك هذا المرض القاتل. هكذا ببساطة وصمني الطبيب بالمومس دون ان يعرف اي شئ عني. قلت له أنا امرأة متزوجة وليست لدي أى علاقات غير شرعية خارج اطار الزواج وهنا دخلت أمي وزوجي إلى غرفة الطبيب الذي صب جام غضبه على زوجي متهما اياه بنقل المرض لي. شعرت بالغضب الشديد من زوجي فبدأت أهاجمه وأوبخه وانا ابكي، حاول ان يدافع عن نفسه ولكني لم أكن أرغب في سماعه وكانت أمي تحضنني في هذه الاثناء. منذ ذلك اليوم ساءت علاقتي وعلاقة أهلي بزوجي الذي وجُهت اليه اصابع الاتهام حتى ظهرت نتائج الفحص التي بينت ان زوجي وأولادي خاليين من المرض. أعتذرت من زوجي وأدركت حينها ان المرض قد أنتقل لي عن طريق الدم الذي نقل لي في المستشفى.

Po kilku miesiącach straciłam dużo na wadze i miałam inne objawy, jak ciągłe rozwolnienie, zmęczenie, gorączka i bezsennośc. Po raz kolejny trafiłam do laboratorium na badania krwii, i tym razem wyniki ptrzymałam w kopercie zaklejonej czerwonym woskiem. Lekarz powiedzaił moejmu mężowi prawdę o mojej chorobie, lecz mój mąż nie powiedział mi nic otwarcie; powiedział tylko, że to choroba podobna do wysokiego ciśnienia lub cukrzycy i że nie możemy miec stosunków. Potem mąż zabrał mnie do innego lekarza, któy otworzył kopertę na moich oczach i powiedział mi, że mam AIDS. Byłam w szoku, i w tym strasznym stanie nie miałam nawet siły płakac. Jestem zakażona AIDS?? Od kiedy, i jak? Doktor odpowiedział,  “Sama siebei zapytaj. Czy pamiętasz co robiłaś, że zaraziłaś się tą śmiertelną chorobą” W ten sposób lekarz po prostu nazwał mnie prostytutką nic o mnie nie wiedząc.  Powiedziałam mu, że jestem mężatką i że nigdy nie miałam stosunków pozamałżeńskich. W tym momencie moja matka i mąż weszli do pokoju a lekarz skierował swoją złośc na męża oskarżając go o zarażenie mnie. Byłam wściekła na męża i zaczęłam atakowac go, jednocześnie płacząc. Starał się bronic, lecz nie chciałam go słuchac. W międzyczasie matka mnie tuliła. Od tego dnia, stosunki moje i mojej rodziny z moim mężem ochłodziły się; wszyscy wytykali męża palcami do momentu, kiedy otrzymaliśmy wyniki badań i okazało się, że mąż i dzieci nie są zarażeni chorobą. Przeprosiłam wtedy męża i zrozumiałam, że zaraziłam się chorobą wraz z krwią otrzymaną w szpitalu.

Jemen

Jemen odpowiedział na HIV/AIDS w swoim  narodowym planie rozwoju, lecz w tegorocznym poście Omar Barsawad napisał, iż wiele pozostaje do zrobienia:

Nawet jeśli Jemen wyprzedza swoich arabskich sąsiadów w odpowiedzi na HIV/AIDS, droga do powszechnego dostępu do sprzętu i leków dla zarażonych jest jeszcze długa. Sprzęt do testów na HIV/AIDS jest dostępny we wszystkich głównych centrach medycznych i laboratoriach. Ale problem zaczyna się gdy ktoś ma pozytywny wynik testu; wtedy pojawiają się wielkie trudności dla zakażonych. W chwili obecnej zakażeni HIV/AIDS muszą podróżować aż do Sany, stolicy Jemenu, aby zrobiono im liczenie komórek CD4 oraz test obciążenia wirusowego; jedynie po zrobieniu tych testów pacjent może zostać poddany odpowiedniemu leczeniu i mieć przepisane odpowiednie lekarstwa […] Pacjenci muszą również podróżować  regularnie (co około 3 miesiące) do Sany aby otrzymać leki na HIV/AIDS; leki te nie są dostępne w innych centrach medycznych czy aptekach. Można sobie wyobrazić jakie to musi być męczące dla tak już mentalnie obciążonych ludzi zakażonych HIV/AIDS oraz dla ludzi ich otaczających. Podróz do Sany jest dość kosztowna; a jedzenie i nocleg kosztują nawet więcej. […] I choć w porównaniu z poprzednimi latami wielu ludzi zdaje sobie sprawę z HIV/AIDS - większość z nich po prostu nie rozumie tej choroby; a niektórzy nadal uważają osobu zarażone HIV/AIDS za bezwstydne i niegodne pomocy.

Egipt

Wygląda na to, iż podjęto kroki aby pozbyć się stygmatów związanych z tą chorobą w niektórych krajach tego regionu. The Egypt Guy przeszedł ostatnio swój pierwszy test na HIV w rządowym laboratorium:

Ku mojemu zaskoczeniu zostałem przed testem  mile przyjęty przez lekarza. Zauważyłem, że nie pytali mnie o nazwisko ale o pseudonim i datę urodzenia w celu identyfikacji. Później wysłano mnie do doradcy, którego zadaniem jest podanie mi informacji na temat AIDS i HIV. Człowiek ten nie okazywał żadnych znaków braku szacunku w stosunku do faktu, iż chcę sprawdzić czy nie mam HIV, co mnie zszokowało. Słuszałem, iż do niedawna AIDS było tematem tabu nawet dla lekarzy. A po poradach dostałem kilka prezerwatyw i płynów ochronnych oraz trzy książeczki o AIDS i poszedłem na test. W niedziele pójdę po wyniki, mam nadzieję, że negatywne, życzcie mi szczęścia!!:-)

Oh, i nie zapłaciłem za to ani grosza.

Było to miłe doświadczenie, którego nie spodziewałem się po rządowym laboratorium, i ciesze się, że mój kraj ma bardziej liberalne podejście do chorób przenoszonych drogą płciową a nawet promuje walkę ze stygmatami z nimi związanymi, przede wszystkim HIV i AIDS.

O inicjatywie blogerów egipskich do walki ze stygmatami HIV/AIDS przeczytacie tutaj.

CIVICUS World Alliance for Citizen Participation (siec pozarządowych organizacji działająca na rzecz rozwoju działań obywatelskich) opublikowała na sieci film zatytułowany Time 2 Act (”Czas działac”). Przedstawia on wypowiedzi mieszkańców Zimbabwe traktujące o różnych aspektach panującego w kraju kryzysu, który dziesiątkuje ludnośc i boleśnie uderza w jakośc życia. W przedstawionym poniżej, trzyczęściowym filmie usłyszec można o tym, jak dewaluacja obniża jakośc życia, o przemocy oraz o prośbach o pomoc mediatorów, takich jak, na przykład, Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej (South African Development Community).

W pierwszej częsci filmu jeden ze studentów z Zimbabwe opowiada o braku wolności: wolności odżywiania się, ubierania, uczenia od nauczycieli pracujących za godziwe wynagrodzenie czy pobytu w szpitalu w wypadku choroby. Z powodu zmiany waluty (randy zamiast dolarów zimbabwe) nie mogą sobie pozwolic na zwykłe zakupy. Sytuacja pogorszyła się do tego stopnia, że pojawiło się wiele opinii, według których system kraju załamał się na wielu poziomach: zdrowia publicznego, bezpieczeństwa, ekonomii oraz rządu. Problemy na polu zdrowotnym mają się tak źle, że chorzy przybywający do szpitali po prostu umierają z powodu braku pomocy. Ale nawet i wtedy zmarłym nie okazuje się szacunku, a ich rodziny muszą słono płacic kostnicom, żeby te zabrały ciała.

Kolejna, druga częśc filmu pokazuje w jaki sposób kryzys ekonomiczny dotyka spłeczeństwo. Zarobki, wczesniej w dolarach zwimbabwe, teraz wypłacane są w stabilniejszej walucie, południowoafrykańskich randach i nie starczają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Inne poruszane w tej części tematy to problem naruszania praw człowieka oraz wolności słowa:

Ostatnia częśc filmu to wołanie o pomoc i wsparcie, skierowane w stronę mediatorów, Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej oraz Rządu Afryki Południowej, to prośba, aby Zimbabwe, byłego, głównego dostawcę żywności w Afryce, potraktowano poważnie:

Poniżej znajdują się reakcje blogerów z Europy Centralnej i Wschodniej na wiadomości o świńskiej grypie oraz środkach bezpieczeństwa podjętych przez niektóre z rządów celem dalszego nierozprzestrzenianie się wirusa.

Blogging Balkanistan and other Eccentricities odnosi się do źródeł historycznych cytując fragment opisu świadka naocznego epidemii dżumy w Salonikach z 1724 roku, spisanej przez hetmana kozackiego Pylypa Orlyka, a przytoczonej również w powieści Marka Mazovera „Saloniki, miasto duchów”. Post zakończony jest następująco:

[…] W świetle obecnej pandemii niektóre kraje bałkańskie wprowadziły zakaz importu mięsa wieprzowego ze Stanów zjednoczonych oraz Meksyku, jednocześnie badając reakcje na doniesienia o kryzysie.

Poniżej jeden z komentarzy do postu:

Daniel:

Zrezygnujcie z wakacji w Meksyku i zamiast wieprzowiny spróbujcie mięsa pieczonej kozy. Pycha.

bloggingbalkanistan:

Jak smakuje koza?

Croatian Crescent tak opisuje relacje związane z domniemanym przypadkiem zachorowania na świńska grypę:

Wirus świńskiej grypy podejrzewano u dwudziestodwuletniej dziewczyny, która wróciła z Chicago do Osijek (wschodnia Chorwacja). Podczas specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej minister zdrowia, Darko Milinovic podkreślił, że dziewczyna przebywa w izolacji pod stałą obserwacją medyczna. W gazecie Večernji List opublikowano zdjęcie dziewczyny na internecie, z prostokątem zakrywającym jej oczy jakby byłą jakąś przestępczynią.

Następnego dnia potwierdzono, że dziewczyna nie była zarażona wirusem świńskiej grypy. Właściwie nie zanotowano u niej objawów nawet „zwykłej” grypy. Choć została wyleczona ze świńskiej grypy w ciągu jednego dnia, zastanawiam się ile czasu będzie potrzebować na wyleczenie nałożonego na nią piętna. […]

O strachu przed świńska grypą oraz ksenofobii Sleeping With Pengovsky pisze tak:

[…] Niemniej jednak, obecny wzrost faszyzmu jest połączony z występowaniem innego zjawiska- kultury strachu.

Czy zauważyliście, że nagle krysys ekonomiczny nie jest już najważniejszym problemem? Teraz po włączeniu jakiegokolwiek kanału z wiadomościami znajdziecie reportaże o świńskiej grypie 24/7. Fakt, że jak dotąd zginęło mniej osób niż ginie co roku z powodu zwykłej grypy, jest nieistotny. Istotne zdaje się natomiast to, co mogłoby się stać. Fakt, że Irak nie był w posiadaniu broni masowego rażenia nie był istotny. Istotne było to, że mógłby ją posiadać. Równie istotne jest też, że pewne korporacje zarabiają grube pieniądze w takich przypadkach. […]

Ari Rusilla z BalkanPerspective/Blogactiv.eu pisze o możliwym wpływie szumu medialnego wokół świńskiej grypy na wybory do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009.

[…] świńska grypa utrzymuje się na pierwszych stronach gazet już ponad dwa tygodnie. Jednak realne zagrożenie nie równa się szumowi wywalonemu przez media, jest raczej rozrywka jak cyrk w starożytnym Rzymie oraz służy skupieniu uwagi opinii publicznej na rzeczach nieistotnych. Jak dotąd wybory do Parlamentu Europejskiego przyciągnęły uwagę sporej liczby osób, obecnie natomiast istnieje szansa, że przebiegną one w cieniu paniki spowodowanej świńską grypą […]

Ukraine Today uważa, że prezydent Ukrainy powinien wzbraniać się od komentarzy dotyczących polityki wewnętrznej kraju w związku z zagrożeniem wirusem świńskiej grypy:

[…] Obecnej sytuacji kryzysowej nie pomaga Prezydent Viktor Yuschenko, który próbuje obarczyć wina swoich przeciwników politycznych. Możliwe, że lepiej by zrobił skupiając swoja energie na nakłonieniu rządu do zabrania się za problem porządków na ulicach kraju, bo wizyta na Ukrainie jest czasem porównywalna z wizytą na śmietniku (dosłownie). […]

The Czech Daily Word opisuje podróż do Republiki Czeskiej oraz “smutny paradoks” stworzony stanem zagrożenia świńską grypą:

[…] W czasach jednostronnego reżimu wizowego pomiędzy USA a Czechami, wielu polityków, turystów oraz dziennikarzy (włącznie ze mną) przyznawało, że ówczesny system był upokarzający (”my musimy a oni nie”).

Teraz, każdy Amerykanin przylatujący do Czech jest poddawany kontroli. „ Na szczęśćcie” nie mamy regularnych kursów pomiędzy Meksykiem i Pragą, więc pasażerowie podróżujący do Meksyku musza się przesiadać w Madrycie, gdzie również stosuje się pewne środki bezpieczeństwa… […]

The Czech Daily Word oraz Czechmatediary piszą na temat ostrzeżenia wydanego przez czeskiego ministra zdrowia; tu znajdziecie cytat z postu Czechmatediadry:

[…] W chwili obecnej Czesi mają zapasy leku antywirusowego dla około 2.2 miliona osób, co odpowiada około 20% populacji Czechów. Minister zdrowia, daniela Filipova ostrzegła mieszkańców przed wykupywaniem wszystkich dostępnych masek ochronnych jak również Tamiflu, który w przypadku przedawkowania może spowodować wzrost odporności wirusa na pożyteczne ciała antywirusowe.

Lituanica opisuje coś w rodzaju farmaceutycznej paniki związanej z grypa:

Jak donosi dziennik Lietuvos Ryta, zapasy lekarstw antywirusowych kosztujących ponad 100 litas ( EUR 29) zniknęły z polek Wileńskich aptek, pomimo że lekarstwo jest dostępne wyłącznie na receptę. Firmy farmaceutyczne uważają, że ma to związek z zagrożeniem pandemii świńskiej grypy. […]

Streetwise Professor opisuje decyzję rządu rosyjskiego, żeby „ wszystkich pasażerów przylatujących do Rosji ze Stanów Zjednoczonych bądź Meksyku” przeprowadzać przez „bezkontaktowy sensor ciepła” w celu zmierzenia temperatury ciała:

[…] Uff. Cieszy mnie, że istnieje metoda “ bezkontaktowa”. Kiedy przeczytałem pierwszy akapit przed oczami stanęła mi wizja rosyjskiej siostry Ratched stojącej na końcu przejścia w Sheremetyevie z termometrem, i to nie z malutkim elektronicznym, który wkłada się do buzi, jeśli wiecie co mam na mysli.

Temperatura może być ważnym wskaźnikiem w przypadku zachorowania, ale nie jest też wystarczającym objawem. Moje 15-letnie dziecko miało gorączkę w zeszłym tygodniu. Jestem całkowicie pewien, że nie była to świńska grypa. Mówimy tu o specjalnie opracowywanych testach dających fałszywe rezultaty. Innymi słowy, kompletne marnotrawstwo zasobów bez praktycznie żadnych korzyści. Chyba, że cały ten pomysł ma na celu zniechęcić zagranicznych turystów oraz powstrzymać Rosjan od podróżowania za granicę. […]

Streetwise Professor pisze również o zakazie sprowadzania „surowej wieprzowiny z Meksyku, Kalifornii, Teksasu i Kansas” narzuconym przez rosyjskie władze:

[…] Rosja rutynowo używa uzasadnień zdrowotnych celem zakazu importu produktów rolnych, które konkurują z producentami krajowymi. To po prostu kolejny oportunistyczna próba na wykorzystanie obaw związanych ze zdrowiem do angażowania się w protekcjonizm. […]

W komentarzach do tego postu reakcje rosyjskie są porównywane do działań podjętych w innych krajach:

Leopolis pisze, że „przystąpienie Rosji do WTO może być pierwszą ofiarą” świńskiej grypy:

[ …] W ciągu ostatnich kilku lat Rosja nie była w stanie nawiązać współpracy z 34 amerykańskimi magazynami oraz zakładami przetwórstwa mięsnego produkującymi około połowę amerykańskiej wieprzowiny, uznając te placówki za niespełniające wymagań dla eksportu mięsa do Rosji. 8 Kwietnia Narodowa Rada Producentów Wieprzowiny (NPPC) zwróciła się do rządu Obamy, aby opóźnić proces przyjęcia Rosji do WTO dopóki Rosja nie zacznie „grać zgodnie z zasadami i zaprzestanie rażących działań w celu ograniczenia importu amerykańskiej wieprzowiny”.

Aż do tego tygodnia, Rosja nie była w stanie zidentyfikować żadnych powodów ani sanitarnych ani zdrowotnych, dla których amerykańskie mięso nie może być sprowadzane - wymóg celem wyjaśnienia zakazu, wynikający z obustronnych zobowiązań WTO z 2006. Niefortunnie nazwana świńska, grypa stanowi powód, dla którego Rosja może zatwierdzać pojedyncze obiekty przetwórstwa mięsnego- działając niezgodnie z przepisami sanitarnymi i fitosanitarnymi (SPS) WTO, według których członkowie objęci umowa zobowiązani sa do równego traktowania norm w innych krajach. […]

Sean's Russia Blog donosi o domniemanych pierwszych dwóch przypadkach grypy w Rosji- obydwa u pasażerów wracających z Nowego Yorku oraz opisuje inne implikacje kryzysu w skali geopolitycznej:

[…] Interesujący jest fakt, ze w Rosji wirus, który zszargał dobre imię świni na całym świecie został nazwany „Kalifornia 0409″. To może pozwoli świniom poczuć się lepiej, ale co z nasza wrażliwością Kalifornijczyków?

[…]

Meksyk, jako epicentrum zainspirował oczywiście Amerykańskich ksenofobów do fali nienawiści wobec imigrantów. Podsycaniu anty-emigracyjnych nastrojów przewodzi Fox News, próbując dowieść, że choroba jest swojego rodzaju wirusowa konspiracja skierowana przeciwko Ameryce. To tylko kwestia czasu, jak zaczną podążać śladem Izraelczyków w adopcji „ Meksykańskiej grypy” […]

Ta historia (RUS) o biurokracji, ludzkim cierpieniu i on-line aktywizmie  w Piotrogrodzie rozpoczęła się zaraz po tym, gdy matka użytkownika Lifejournal o nazwie lassi_ zraniła nogę w lutym 2006 roku.

[…] Zabrano ją karetką do Szpitala Miejskiego nr.26 na ulicy Kościuszki, gdzie pozostała na korytarzu. W tamtych czasach pokój kosztował 2,500 rubli dziennie [ok. $100]. Na prawie wszystkich korytarzach tłoczyli się chorzy. […]

Do marca 2008 matka lassi_ była przykuta do łóżka i potrzebowała drogiej operacji.

[…] Jak na teraz lista oczekujących na tę operację wystarczy na kolejne dwa lata. Jedyną szansą dla emeryta jest skierowanie od państwa.  […]

Lecz otrzymanie tego niezbędnego papierka od państwa okazało się trudnym zadaniem:

[…] Zaświadczenia wydaje się przeważnie w rejonie Piotrogrodu w środy, w Centrum Medycznym Ortopedii i Traumatologii na ulicy Rudnew 24 od 10 rano do południa. Moja matka zwróciła się do mnie o pomoc dopiero po czterech próbach, gdyż ‘nie chciała mi przeszkadzać'. Chciała sama sobie z tym poradzić. A to dlatego, że ludzie w wózkach i o kulach, wraz z ich rodzinami przychodzili tam już o 2.30 rano aby zapewnić sobie wejście. […]

Oczywiście lassi_ zdecydowała pomóc matce i zdobyć to zaświadzenie konieczne do operacji. A wyglądało to tak:

[…] O piątej rano, ubrana w kurtkę zimową nie dostałam się nawet do pierwszej trzydziestki. Ludzie stali o kulach, na wózkach, w ciemności, wszyscy się znali […]. Wszędzie zaparkowane były samochody. Ludzie pomagali sobie wzajemnie, jakby podczas [oblężenia Leningradu], pozwalając obcym ogrzać się w ich własnym samochodzie […]. Zimno, ciemno, brak toalet, ludzie ledwo mogli stać […]
Mama zastąpiła mnie o 8.30 rano. Umierałam już wtedy z zimna. Jakimś cudem o 11.50, dziesięc minut przed zamknięciem biura, dostała zaświadczenie. Piąta próba okazała się sukcesem. […]

To nieprzyjemne doświadczenie spowodowało, że lassi_ zaangażowała innych, łącznie z mediami, w zwróceniu uwagi na szokujące traktowanie ludzi starszych - poprzez jej własny blog:

[…] Powiedzcie mi - czy są na sieci pracownicy medycyny, którzy moga mi podać odpowiednie linki do napisania o tym, albo dziennikarze, którzy przyłączą się do napisania historii o tym bałaganie w następną środę?.

Tak, mama otrzymała zaświadczenie, którego potrzebowała, ale zdaję sobie świetnie sprawę z sytuacji innych, którzy stali za nami….Akcje na Lifejournal zawsze były dobrym pomysłem, ale może możemy pomóc w rzeczywistości, nie tylko robić to dla zabawy? Pojdę tam z nocy z wtorku na środę i choćby ciepłą herbatę tym ludziom zaniosę.
[…]

UP. 1 Mama powiedziała, że kawa czy herbata nie pomoże. Ludzie boją się pić, gdyż spędzają 8-9 godzin przed otwarciem biura na zimnie, bez toalet, nigdzie nie mogą pójść. […]

Cytowany post pojawił się 10 października. Pięć dni później, 15-go października, użytkownicy Lifejournal nisovsky i lassi_ przygotowali wspólnie fotoreportarz z Centrum Medycznego Ortopedii i Traumatologii w Piotrogrodzie, który opublikowano na blogu nisovsky 19-go października. Post (RUS)- zatytułowany ‘O szacunku do nas samych'  - znalazł się w pierwszej trzydziestce portalu blogowego Yandex; poniżej krótki fragment tekstu opisującego 16 fotografii ludzi czekających przed centrummedycznym:

[…] [zdjęcie starszej kobiety czyszczącej nos chusteczką]
Yershova Tamara Grigorievna. […] Chirurg z 40-sto letnim doświadczeniem, 15-letnim na ostrym dyżurze. Cierpi na reumatyzm kolan i kręgosłupa. To jej trzecia próba czekania w kolejce.  [Mówi]: “Dziś przyszłam 10-15 min przed ósmą. jestem gdzieś w pierwszej czterdziestce [na liście oczekujących]. Gdy byłam tu po raz pierwszy, było juz za późno, więc odeszłam. Po raz drugi przestali przyjmować ludzi, gdy przyszła kolej na mnie - chirurg zatrzasnął mi drzwi przed nosem. Potem musiałam zrobić przerwę, rozchorowałam się. To dla mnie upokażające tak tu stać. Gdy pracowałam w czasach sowieckich nigdy by mi nie przyszło do głowy, że coś takiego jest możliwe. Nawet podczas [oblężenia Leningradu] - a ja je przeżyłam - było nam ciepło, gdy staliśmy po chleb: wtedy przynajmniej wpuszczano nas do wnętrza sklepu. Ale miałam wtedy 14 lat i zycie ogólnie wydawało się zabawą.' […]

Historia ta została zauważona przez lokalne media. Użytkownik Lifejournal anonim_from_rus był jednym z reporterów, którzy pojawili się 15-go października wraz z nisovsky i lassi_, i tak oto opisał efekt kampanii (RUS):

[…]Po serii raportów, administracja Centrum zgodziła się wydłużyć godziny pracy a nawet przyjmować pacjentów dwa razy w tygodniu, zamiast raz, jak dotychczas. […]