Od dawna już egipscy blogerzy nie byli zgodni.  Ale nowa  zbrodnia na tle nienawiści religijnej i rasowej w Niemczech, której ofiarą stała się muzułmańska Egipcjanka, Marwa El Sherbini, zjednoczyła ich w zbiorowym potępieniu międzynarodowych mediów ignorujących przestępstwa wymierzone w muzułmanów na Zachodzie. Historia sięga sierpnia 2008 roku, kiedy Marwa złożyła w sądzie pozew o zniesławienie przeciwko swojemu przyszłemu zabójcy, Axelowi. Powód? 28-letni bezrobotny Niemiec nazywał ją “terrorystką”, ponieważ nosi w hidżab – zasłaniającą głowę chustkę. Jednak w ostatnią  środę w niemieckiej sali rozpraw Alex ranił ją śmiertelnie 18 razy, tuż po tym, jak sędziowie ogłosili, że kobieta wygrała sprawę przeciwko niemu i że będzie musiał zapłacić 2800 Euro grzywny za swoje obelgi. Marwa, 32-letnia Egipcjanka, była żoną egipskiego naukowca, który w Niemczech przebywał na stypendium naukowym. On też został ranny podczas incydentu w sądzie i w stanie krytycznym przebywa teraz w szpitalu, balansując na granicy życia i śmierci.

Blogerka Zeinobia wyraziła swoją złość w poście zatytułowanym: “A co gdyby była lesbijką“, gdzie pisze:

W dniu kiedy została zasztyletowana, ta kobieta, 32-letnia Marwa El-Sherbini, była w ciąży ze swoim drugim dzieckiem. […] To bardzo oczywisty przykład zbrodni na tle nienawiści, ale w odróżnieniu od innych zbrodni tego rodzaju – homofobicznych oraz antysemickich – ta wiadomość nie znalazła się na pierwszych stronach gazet na całym świecie, i naprawdę nie rozumiem dlaczego!! To przestępstwo rasistowskie, kobieta została po prostu zadźgana na sali sądowej, na miłość Boską. I to ma nie być wystarczająco ważne, żeby się znaleźć w mediach, tak jak powinno!! To była matka w ciąży, na miłość Boską. Niech Allah błogosławi jej duszy, stała się męczennikiem w obliczu rasizmu i nienawiści.

Ahmen esmat zadawał podobne pytania na Twitterze.

Ta sama myśl przebrzmiewała na blogu  Hishama Mageda który postanowił udać spekulacje:

Zagrajmy w grę CO JEŚLI, po prostu wyobraźmy sobie, że sytuacja ulega odwróceniu i ofiara jest człowiekiem z Zachodu i zostaje zadźgana przez muzułmańskich ekstremistów, albo przez ludzi, których media zwykły nazywać „mniejszościami” w Egipcie i dzieje się to w dowolnym miejscu na świecie – albo – Boże Broń – w którymś kraju na Bliskim Wschodzie! Na pewno usłyszelibyście szum globalnej opinii publicznej, a także świata Internetu!

Blogger Bikya Masr, który śledził wydarzenia związane z tą sprawą, pytał się, czy Marwa może być symbolem łączącym ludzi. Zażądał też natychmiastowego działania na dyplomatycznych i krajowych szczeblach:

„Na całym Bliskim Wschodzie, gniew osiągnął wysoki poziom. Ten gniew nie powinien jednak stać się tylko przypadkowym aktem krytyki przeciwko Niemcom czy Niemczech. W każdej kampanii, która tworzona jest, aby odnieść sukces, należy zachować pewne pozory spójności. I odniesie sukces, jeśli Sherbini naprawdę jest symbolem, który może zjednoczyć ludzi,  tak jak w Iranie jest nim Neda.
[…]
Czy ludzie wierzą, że Sherbini to symbol? […] Egipcjanie powinni być przed wszystkim oburzeni, że kobieta została znieważona za to, że nosi hidżab oraz że jest Egipcjanką. Rząd powinien wysłać silny sygnał do krajów europejskich, że takie zachowanie jest niedopuszczalne, ale wybrał milczenie. Dlatego to społeczeństwo egipskie musi podjąć działanie.
[…]
Pozwócie nam maszerować ulicami przed Ambasada Niemiec i domagać się pełnego dochodzenia i sprawozdania na temat sprawy Marwy. Bo jeśli Niemcy nie mogą tego zrobić, to okazuje się po raz kolejny, że europejska nienawiść do muzułmanów i Arabów jest silniejsza niż ich tzw. „wolność”. Tak, Marwa jest symbolem, ale powinien być symbolem, który łączy, a nie dzieli.”

Kolejny blogger, Sadafat pisze:

Egipscy blogerzy komentujący i dający ujście swojej frustracji na Twitterze.

Wael: Ś.P. #Marwa, ciężarna Egipcjanka nosząca chustę śmiertelnie raniona 18 razy na oczach 3-letniego syna w Niemczech.
Elmonkez: To kolejny przykład dlaczego nikt nie dba o nasze życie w innych krajach, bo nasz rząd nic nie robi w sprawie takiego gówna. #Marwa
SomeMuslimMan: Świat, który reagował na morderstwo #Nedy zamilkł w przypadku #Marwy. Ś.P.
Waelabbas: Żądam, żeby morderca #Marwy był sądzony tak jak Muzułmanin, który zasztyletował Żyda!!!
Harvarddr: Zabójca #Marwy musi być sądzony jak zbrodniarz pierwszej kategorii. Niemiecki system musi udowodnić, że nie jest uprzedzony do muzułmanów.
Jeśli chodzi o mnie, postanowiłam napisać te oto słowa na moim blogu  Lasto Adri:

Nagła śmierć boliwijskiego artysty hip-hopu Abrahama Bojorqueza była wyjątkowo trudna do przyjęcia przez mieszkańców El Alto, miasta, z którego śpiewał. Bojorquez, ofiara wypadku drogowego z udziałem autobusu, pozostawił po sobie grona fanów na całym świecie, ale również dorobek przepełniony wspomnieniami oraz tekstami dotyczącymi problemów i oczekiwań młodego miasta, które tak wiele przeszło. Wielu blogerów z Boliwii dobrze go znało a w tygodniach po jego śmierci przesyłało kondolencje oraz historie ich szacunku do tego artysty.

Fotografia Abrahama Bojorqueza wykonana przez Wara Vargas / www.lamalapalabra.tk i użyta za zgodą autora.

Bloger z El Alto, Alberto Medrano piszący na Letras Alteñas [es] pamięta pierwszy występ na żywo Bojorqueza w Rio Seco w El Alto oraz to “jak młodym ludziom zaimponował rytm hip-hopu z posmakiem andyjskim oraz treściami dotyczącymi politycznego protestu i rewolucji, wzywającymi o sprawiedliwość za krwawe wydarzenia z “października 2003.”

Wydarzenia z października 2003 odegrały dużą role w tekstach Bojorqueza. Podczas tych trudnych czasów w El Alto około 70-ciu mieszkańców zginęło w potyczkach z wojskiem. Od tego czasu dni te pozostały odezwem ludzi wołających o sprawiedliwość.

We wczesnych latach 90-tych Bojorquez wyemigrował do Brazylii, gdzie pracował w fabryce matriałów odzieżowych, ale też i natknął się na hip-hop. Gdy powrócił do El Alto założył grupę Ukamau y Ké i często rapował w ojczystym języku  Aymara. Według Cristiny Quisbert z Bolivia Indigena [es], Bojorquez miał “wyjątkowy styl łączenia hop-hopu z treściami dotyczącymi porządku społecznego oraz szacunkiem do kultury Aymara, i zajął ważne miejsce wśród młodzieży Alteño w miejscach, do których przychodził ze swoiją muzyką i piosenkami.”

Jednak to artykuł na La Mala Palabra [es] publikuje wiele treści po jego śmierci oraz obrazy kondolencji i wspomnień wielu, którzy znali Bojorqueza. Blog publikuje zdjęcia stypy i pogrzebu, gdzie ukazane są wybuchy sympatii ludzi, którzy go znali, i tych, którzy po prostu podziwiali jego dorobek.  Na stypie wielu przyjaciół i rodzina przybyli wyrazić swój szacunek:

Su familia está destrozada y era obvio: el humilde hijo de migrantes campesinos (su familia es oriunda de Sapahaqui, provincia Loayza de La Paz) había logrado salir adelante pese a haberse criado solito, quedó huérfano muy tierno, cuando apenas tenía 4 años. Le vendría una vida jodida, en la calle, con tragos, con drogas, con pandillas, con cuates, con el trabajo esclavista en Brasil… Sus primos, sus tíos y allegados se sorprendieron el poder de convocatoria de Abraham porque cosechó con ese carisma astral-andina a montón de cuates y cuatas. Y ese fue uno de los valores que todos coincidían en destacar.

(…)

Varios tomaron el micrófono para recordarlo, para despedirlo, para decirle la buena gente que era, que es, que seguirá siendo.

La Mala Palabra [es] również pisze o pogrzebue, który odbył się na cmentarzu publicznym w La Paz, a który przyciągnął dużą ilość fanów, przyjaciół i kolegów muzyków. W tym zróznicowanym środowisku pojawiły się rozbieżne opinie co do sposobu złożenia ostanich wyrazów szacunku:

Palabras póstumas, voces quebradas, cuates que alentaban a cambiar la actitud porque el Abraham hubiera deseado buena onda en su entierro. Lo despidieron sus cuates hiphoperos que escupieron su flow jodidas por las lágrimas. Un charango y una quena hicieron de coro y también los de la Saya Afroboliviana pusieron su canto, uno muy lastimero mezclado con resignación.

(…)

Antes de que el féretro ingrese al nicho hubo una singular disputa. Mientras uno de los familiares se puso a rezar, fue recriminado el hecho de que Bojorquez no era católico y que con el silencio debería respetar la memoria del finado. Sin embargo, otros presentes dijeron que el Abraham hubiera respetado la forma de pensar distinta y diversa a la suya, pues creía en la integración de todos. Todo un dilema.

Wideo dla kampanii przeciwko zatruciu środowiska. Zagrane przez grupę  Bojorqueza  Ukamau y Ké w Aymara z hiszpańskimi podpisami

Mimo to z całej Boliwii nadchodzą wyrazy sympatii od muzyków takich jak  Ronaldo z Animal de Ciudad [es] z Santa Cruz. Bojorquez grał na terenie Ameryki Łacińskiej dzieląc scenę z tak znanymi artystami jak Manu Chao i Bersuit Vergarabat. W końcu bloger Pez Fumador [es] podsumowuje swoje uczucia po tym, jak dowiedział się o jego śmierci:

No suelo ser muy expresivo en los momentos de dolor, pero la súbita partida de Abraham Bohórquez ha rajado algo en mi alma. Un joven trovador con muchas propuestas, con una lectura justa y visionaria de muchas cosas en nuestro país, el Ukamau y Ké me permitió conocer las vetas políticas y estéticas del hip hop en nuestro país. Además, me ayudó a tender puentes urgentes con mi hija… para poder seguir avanzando en este mundo cruel. Realmente una pérdida jodida para muchos… escuchando las canciones de Abraham, aprendimos sobre la realidad de los jóvenes, de la lucha contra el racismo y de muchas contradicciones nuestras y tuyas también.

Dzięki A wholehearteldy Sudaniya zostałam zaproszona na blog Cairo Refugee Film Festival blog [blog festiwalu filmów o uchodźcach w Kairze] gdzie dowiedziałam się ciekawych informacji o uchodźcach w Egipcie [en]:

W ostatnich trzech dekadach Egipt stał się godpodarzem dla uchodźców uciekających z Afryki, Azji i Środkowego Wschodu. Wielu ochodźców osiedliło się w Egipcie i wiele z tych grup żyje pośród Egipcjan przyczyniając się do ich społeczności.  Mimo, iż to Sudańczycy uważani są za największą populację napływową, jest tu też liczna grupa z Somalii, Etiopii, Afryki Północnej a nawet z centralnej i zachodniej oraz z Iraku. Uchodźcy z Bliskiego i Dalekiego Wschodu również starają się o azyl w Egipcie. Dodatkowo mieszka tutaj około 70,000 Palestyńczyków. Uchodźcy ci bardzo często są omylnie uważani za imigrantów zarobkowych a nie zagrożoną ludność, która uciekła z własnej ojczyzny z powodu politycznych przęsladowań i przemocy.

Festiwal Filmów o Uchodźcach w Kairze stara się zintegrować ich w ich nowym kraju [en]:

Ponieważ większość uchodźców nigdy nie powróci do swojego kraju integracja w Egipcie jest koniecznym i kluczowym zjawiskiem. Jest to możliwe jedynie wtedy, gdy błędne pojęcie tak o kraju , jak i o uchodźcach zaginie a pojawi się wdziędzność i zrozumienie dla sytuacji innych.

Właśnie przeciwko temu problemowi oraz w perspektywie zbliżenia uchodźców z Egipcjanami narodził się pomysł tego festiwalu.

Odbywający się od 16-go do 20-go czerwca z okazji Światowego Dnia uchodźców w teatrze Rawabet w centrum Kairu festiwal ma na celu:

udokumentować życie, wyzwania oraz osiągnięcia grup uchodźców z całego świata od lat 30-tych po dziś dzień. Chcemy przełamać egipski mit, iż ruch uchodźców jest problemem afro-centrycznym i że uchodźcami są zawsze mieszkańcy Afryki. Poprzez formę filmową chcemy uczulić społeczeństwo egipskie na historie uchodźców, ich potyczki i wytrwałość.

Blog zawiera też listę  sponsorów, współpracowników oraz organizatorów, plan, oraz warshtaty zaplanowane na czas festiwalu.