Co byś powiedział liderom świata, gdybyś miał na to szansę? Powiedz im w filmie wideo nie dłuższym niż 3 minuty co według ciebie powinno być zrobione, aby uczynić świat bezpieczniejszym i lepszym miejscem za szansę wygrania wuzyty w Głownej Kwaterze ONZ z okazji 64-tego Dnia ONZ

Aktor George Clooney jest Wysłannikiem Pokoju ONZ, a w tym oto wideo dodanym w Telewizji ONZ wyjaśnia on, jak można brać udział i być jednym w pięciu zwycięzców, którzy będą mieli szanse udziału w wydarzeniu VIP w Nowym Jorku.

Zasady są raczej proste:

1. Zrób własny film wideo, nie dłuższy niż 3 min.
2. Dodaj go na swoje konto YouTube.
3. Dodaj go jako ODPOWIEDŹ WIDEO do tego filmu, który właśnie oglądasz.
4. Termin dodawania filmów: 10 października 2009.

Proces selekcji:
1. Najlepsze 5 filmów wybrane będzie przez komisję na podstawie ciekawych treści, oryginalności i kreatywności.
2. Finaliści zostaną Ambasadorami Obywatelskimi, i zostaną zaproszeni do Kwatery Głównej ONZ w Nowym Jorku z okazji 64-go Dnia ONZ.
3. Wezmą oni udział w specjalnej wycieczce po Kwaterze Głównej ONZ, zrobią sobie zdjęcie z Sekretarzem Generalnym Ban Ki-moon oraz otrzymają miejsce VIP na koncercie z okazji Dnia ONZ, który odbędzie się w piątek, 23-go października 2009.

Jak na razie dodano tylko kilka plików wideo, dwa ze Stanów Zjednoczonych (1 i 2 ), jeden z Kanady i jeden ze  Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Termin upływa 10-go paźdxiernika, więc weź kamerę i nagraj swój oryginalny, interesujący i kreatywny punkt widzenia!

HIV/AIDS to tematy tabu w większości krajów świata arabskiego, choc programy takie jak  HARPAS organizowane przez UNDP strają się zwiększyc świadomośc w tym temacie. Podczas gdy niektórzy blogerzy z rejonu donoszą o doświadczeniach ignorancji o  HIV/AIDS, inni są pod wrażeniem jakiego postępu dokonano w zniesieniu stygmatów związanych z chorobą.

Maroko

Duncan jest  wolontariuszem dla Korpusu Pokoju pracującym w projekcie związanym z infrastrukturą wodną w Maroko, i opisuje osobiste refleksje o nastawieniu do  HIV/AIDS w obszarze rolniczym, w którym przebywa. Według niego choc w populacji tej nosicieli wirusa HIV w Maroko jest niewielu, HIV/AIDS może okazac się zdrowotnym zagrożeniem dla  całego kraju:

Jest wiele przyczyn prowadzących do osłabienia kraju pod względem rozprzestrzeniania się choroby.

Przede wszystkim ignorancja w stosunku do choroby. Ogólnie rzecz biorąc ludzie nic o niej nie wiedzą. Jeśli ktoś o niej słyszał nie zna konkretów, a ogólna wiedza może byc błędna. Ludzie nie wiedzą jaką drogą jest przenoszony wirus.  Ludzie mówią, iż wirus przenoszony jest na wspólnych szczoteczkach do zębó, chodzeniu do  hammam (publicznych łaźni), oraz drogą kropelkową. Nigdy nie słyszałem, aby ktoś wspomniał, że chorobą można się zarazic przez uprawianie seksu.

Po drugie bariery kulturowe, któe zniechecają szczerą dyskusję na ten temat. To bardzo religijne społeczeństwo, w którym wizerunek czystości jest bardzo ważny w przynależności do społeczności. Trudno więc rozmawiac o tak ważnych sprawach jak używanie prezerwatyw.

Po trzecie (na pierwszy rzut oka zaprzecznie poprzedniego problemu) powszechonośc prostytucji. Taka jest sytuacja w mojej prowincji, Khenifra, słynnej z prostytucji. Słyszałem, że znajdują się  tutaj trzy z czterech największych miast prostytucji w kraju. Jedno z tych miast jest dośc blisko mnie i wiem, że mężczyźni z mojej wioski odwiedzają prostytutki w tym mieście. Powiedzieli mi to. Dodatkowo większośc prostytutek w tych centrach pochodzi spoza miast. Uważam, że te miejsca mogłyby dośc łatwo stac się certami rozprzestrzeniania się choroby.

W sumie to temat, o którym ludzie wstydzą się rozmawiac i o którym nikt nic nie wie.

Więcej o nastawieniu do HIV/AIDS w Maroko w tym poście.

Sudan

W zeszłym roku bahrajska blogerka Suad brała udział w  wawsztatach w Kairze w celu zwiększenia świadomości o  AIDS, a później opisywała historię Aishy, kobiety z Sudanu, która zaraziła się wirusem na drodze transfuzji krwii. Aisha opisuje proces zachorowania, i to, jak odkryła co się z nią  dzieje:

بعد عدة شهور نقص وزني كثيرا ورافق ذلك أعراض أخرى مثل الاسهال المتواصل والتعب والحمى وعدم القدرة على النوم. مرة أخرى تم تحويلي لمختبر لتحليل دمي وهذه المرة جاءت النتيجة في ظرف مختوم بالشمع الأحمر. أخبر الطبيب زوجي بحقيقة مرضي ولكن زوجي لم يصارحني بالأمر وكل ما قاله لي أنه مرض كمرض الضغط والسكري وبأنه لن يكون بإستطاعتنا ان نمارس علاقتنا الزوجية.
بعدها أخذني زوجي لطبيب آخر فتح الظرف امامي وقال لي بأني مصابة بالإيدز، صعقت ولم أملك حينها سوى ان أبكي من هول الصدمة، انا مصابة بالإيدز؟؟ منذ متى وكيف؟ فرد الطبيب: اسألى نفسك، تذكري ماذا ارتكبتي بحق نفسك لتنقلى اليك هذا المرض القاتل. هكذا ببساطة وصمني الطبيب بالمومس دون ان يعرف اي شئ عني. قلت له أنا امرأة متزوجة وليست لدي أى علاقات غير شرعية خارج اطار الزواج وهنا دخلت أمي وزوجي إلى غرفة الطبيب الذي صب جام غضبه على زوجي متهما اياه بنقل المرض لي. شعرت بالغضب الشديد من زوجي فبدأت أهاجمه وأوبخه وانا ابكي، حاول ان يدافع عن نفسه ولكني لم أكن أرغب في سماعه وكانت أمي تحضنني في هذه الاثناء. منذ ذلك اليوم ساءت علاقتي وعلاقة أهلي بزوجي الذي وجُهت اليه اصابع الاتهام حتى ظهرت نتائج الفحص التي بينت ان زوجي وأولادي خاليين من المرض. أعتذرت من زوجي وأدركت حينها ان المرض قد أنتقل لي عن طريق الدم الذي نقل لي في المستشفى.

Po kilku miesiącach straciłam dużo na wadze i miałam inne objawy, jak ciągłe rozwolnienie, zmęczenie, gorączka i bezsennośc. Po raz kolejny trafiłam do laboratorium na badania krwii, i tym razem wyniki ptrzymałam w kopercie zaklejonej czerwonym woskiem. Lekarz powiedzaił moejmu mężowi prawdę o mojej chorobie, lecz mój mąż nie powiedział mi nic otwarcie; powiedział tylko, że to choroba podobna do wysokiego ciśnienia lub cukrzycy i że nie możemy miec stosunków. Potem mąż zabrał mnie do innego lekarza, któy otworzył kopertę na moich oczach i powiedział mi, że mam AIDS. Byłam w szoku, i w tym strasznym stanie nie miałam nawet siły płakac. Jestem zakażona AIDS?? Od kiedy, i jak? Doktor odpowiedział,  “Sama siebei zapytaj. Czy pamiętasz co robiłaś, że zaraziłaś się tą śmiertelną chorobą” W ten sposób lekarz po prostu nazwał mnie prostytutką nic o mnie nie wiedząc.  Powiedziałam mu, że jestem mężatką i że nigdy nie miałam stosunków pozamałżeńskich. W tym momencie moja matka i mąż weszli do pokoju a lekarz skierował swoją złośc na męża oskarżając go o zarażenie mnie. Byłam wściekła na męża i zaczęłam atakowac go, jednocześnie płacząc. Starał się bronic, lecz nie chciałam go słuchac. W międzyczasie matka mnie tuliła. Od tego dnia, stosunki moje i mojej rodziny z moim mężem ochłodziły się; wszyscy wytykali męża palcami do momentu, kiedy otrzymaliśmy wyniki badań i okazało się, że mąż i dzieci nie są zarażeni chorobą. Przeprosiłam wtedy męża i zrozumiałam, że zaraziłam się chorobą wraz z krwią otrzymaną w szpitalu.

Jemen

Jemen odpowiedział na HIV/AIDS w swoim  narodowym planie rozwoju, lecz w tegorocznym poście Omar Barsawad napisał, iż wiele pozostaje do zrobienia:

Nawet jeśli Jemen wyprzedza swoich arabskich sąsiadów w odpowiedzi na HIV/AIDS, droga do powszechnego dostępu do sprzętu i leków dla zarażonych jest jeszcze długa. Sprzęt do testów na HIV/AIDS jest dostępny we wszystkich głównych centrach medycznych i laboratoriach. Ale problem zaczyna się gdy ktoś ma pozytywny wynik testu; wtedy pojawiają się wielkie trudności dla zakażonych. W chwili obecnej zakażeni HIV/AIDS muszą podróżować aż do Sany, stolicy Jemenu, aby zrobiono im liczenie komórek CD4 oraz test obciążenia wirusowego; jedynie po zrobieniu tych testów pacjent może zostać poddany odpowiedniemu leczeniu i mieć przepisane odpowiednie lekarstwa […] Pacjenci muszą również podróżować  regularnie (co około 3 miesiące) do Sany aby otrzymać leki na HIV/AIDS; leki te nie są dostępne w innych centrach medycznych czy aptekach. Można sobie wyobrazić jakie to musi być męczące dla tak już mentalnie obciążonych ludzi zakażonych HIV/AIDS oraz dla ludzi ich otaczających. Podróz do Sany jest dość kosztowna; a jedzenie i nocleg kosztują nawet więcej. […] I choć w porównaniu z poprzednimi latami wielu ludzi zdaje sobie sprawę z HIV/AIDS - większość z nich po prostu nie rozumie tej choroby; a niektórzy nadal uważają osobu zarażone HIV/AIDS za bezwstydne i niegodne pomocy.

Egipt

Wygląda na to, iż podjęto kroki aby pozbyć się stygmatów związanych z tą chorobą w niektórych krajach tego regionu. The Egypt Guy przeszedł ostatnio swój pierwszy test na HIV w rządowym laboratorium:

Ku mojemu zaskoczeniu zostałem przed testem  mile przyjęty przez lekarza. Zauważyłem, że nie pytali mnie o nazwisko ale o pseudonim i datę urodzenia w celu identyfikacji. Później wysłano mnie do doradcy, którego zadaniem jest podanie mi informacji na temat AIDS i HIV. Człowiek ten nie okazywał żadnych znaków braku szacunku w stosunku do faktu, iż chcę sprawdzić czy nie mam HIV, co mnie zszokowało. Słuszałem, iż do niedawna AIDS było tematem tabu nawet dla lekarzy. A po poradach dostałem kilka prezerwatyw i płynów ochronnych oraz trzy książeczki o AIDS i poszedłem na test. W niedziele pójdę po wyniki, mam nadzieję, że negatywne, życzcie mi szczęścia!!:-)

Oh, i nie zapłaciłem za to ani grosza.

Było to miłe doświadczenie, którego nie spodziewałem się po rządowym laboratorium, i ciesze się, że mój kraj ma bardziej liberalne podejście do chorób przenoszonych drogą płciową a nawet promuje walkę ze stygmatami z nimi związanymi, przede wszystkim HIV i AIDS.

O inicjatywie blogerów egipskich do walki ze stygmatami HIV/AIDS przeczytacie tutaj.

Walentynki (14 lutego) to dzień miłości, przyjaźni i porozumiewania się. Czy nie można lepiej uczcić tego dnia niż na przykład poprzez nauczenie kogoś, kogo kochamy, blogowania albo mikroblogowania?

Jeśli piszecie dla lub czytacie Global Voices, to wiecie, że blogowanie uszczęśliwia i łączy miliony. Blogerzy z naszej grupy podpisali pakt, że nauczą przyjaciół i ukochanych, oraz napiszą o tym w dniu Walentynek. Możecie się również pod tym podpisać…

Ale przede wszystkim zapraszamy Was do tego memu!

Pomyślcie przez chwilkę o Waszych bliskich. Podzielcie się tym prezentem z rodziną, przyjaciółmi, czytelnikami i sympatiami - i dajcie nam znać, jak poszło!

Miłość jest komunikacją

Oto jak w prosty sposób możecie przyłączyc się do nas na Walentynki:

Egipska blogerka Asmaa Yasser - Dawn -  opisuje tutaj jej przygodę w Bibliotece Publicznej Mubarak:
Od dziecka chodzę do Biblioteki Publicznej Mubarak znajdującej się na ulicy Mourad w El Guiza (Gizie). Bardzo ją lubię, gdyż znalezione tutaj książki ukształtowały moją osobowość i sposób myślenia [ara].

…
Jednak podczas ostatniej wizyty zauważyłam kilka nowych półek z nowymi, ładnymi książkami w sali dla dzieci. Także nasi młodsi towarzysze zauważyli je i zachęcili, abyśmy tam podeszli.  Wtedy właśnie zauważyłam, że wszystkie mają logo USAID. I są jak sądzę częścią zagranicznego programu niemilitarnego Stanów Zjednoczonych, tym razem w formie kultury. Chciałabym się podzielić z Wami moją opinią na temat tych książek.

Początkowo zasmuciło mnie to…wielu z nas zgodzi się chyba, iż nie mamy żandych negatywnych uczuć w stosunku do Amerykanów, lecz nienawidzimy politykę zagraniczną rządu amerykańskiego…a  to co mi się bardzo nie podobało to fakt, że książki były podarunkiem w formie darowizny i wsparcia a nie na zasadzie obustronnej wymiany.

Jednak jak tylko rozpoczełam je czytać odnisłam inne wrażenie. Wrażenie dość wszechobecne w wielu zajęciach kulturalnych importowanych z Zachodu, i przez Zachód nadzorowanych.
…

Książki mają wiele poztwnych wartości i zasad, lecz wszystkie one są zupełnie odizolowane od islamskich wartości. Nie ma ani jednego zaznaczenia, że na przykład wartości takie jak przebaczenie mają odnośniki w naszej wierze i naszej własnej kulturze. To normalne, gdyż autorzy nie są Muzułmaninami, lecz co mnie na prawdę tutaj martwi – i proszę zrozumcię moje (teorie konspiracyjne) – to fakt, iż te książki mają za zadanie oddzielić ważne wartości od naszych tradycji Islamskich.

W efekcie tego pozostają nam dwie opcje – albo świadomie reagować na treść książek, albo trzymać dzieci z daleka od tych książek i ograniczyć ich lekturę do książek islamskich. A ja sama wolę pierwszą opcę, gdzie możemy pozwolić naszym dzieciom czytać takie książki lecz włożyć wysiłek w łączenie tych wartości w ich pojęciu z wartościami islamskimi oraz nauczaniem naszego Proroka w przystępny sposób.