Blogerzy na Bermudach walczą z kontrowersyjną decyzją o przyznaniu prawa do osiedlenia się na wyspie czterem więźniom z Guantanamo Bay.

Jedną z kości niezgody jest fakt, jak łatwo przyznano byłym więźniom status pełnego obywatela wysp. Vexed Bermoothes mówi:

Właśnie. Wszyscy ci obcokrajowcy, którzy dokładają się latami do gospodarki Bermudów, wasz okres pobytu się kończy, więc nie dajcie sobie przytrzasnąc tyłka drzwiami gdy wyjeżdżacie.

Ale zapraszamy terrorystów podejrzanych o Xinjiang Uigher… Ci tu pasują!

Breeezeblog popiera tę opinię:

Tak szczerze i egoistycznie, chciałbym dowiedziec się jak to jest, że ‘Czwóka Ujguró” uzyskuje status obywateli Bermudów,  a komuś takiemu jak ja, który mieszkał i pracował tu ponad 26 lat, odmawia się tego przywileju?

To nie znaczy, że blogerzy nie dzielą współczucia w stosunku do byłych więźniów. Catch a fire zaznacza:

Popieram sprawę autonomii Ujgurów i ich prawa. Pracowałem i mieszkałem w Demokratycznej Republice Chin, w Nanjing, nieco na północ od Szanghaju przez około sześć miesięcy. Podczas pobytu tam zaprzyjaźniłem się z niektórymi żyjącymi tam Ujgurami - nie są oni dopuszczeni do opuszczenia Chin, ale mogą mniej lub bardziej swobodnie podróżowac na terenie kraju.

Od dawna sprzeciwiam się również amerykańskiej polityce więźniów z Gitmo, którą widzę jako sprzeczną z prawem międzynarodowym i de facto obozem koncentracyjnym. Sprzeciwiałem się także amerykańskiej polityce ułatwiania lotów, i wskazywałem na fakt, że nasze lotnisko było najwyraźniej do takich lotów wykorzystywane.

Breezeblog dodaje:

Czwórka od dawna uznana została za niegroźną dla Zachodu i niesprawiedliwie uwięzioną przez paranoidalny i zbyt zagorzały system amerykański i najprawdopodobnie mogą oni być poddawani torturom lub co gorsza zostać wysłanymi z powrotem do Chin.

Nie są jeszcze jednak sprzedani.. Catch a fire kontynuuje:

Sprawa wygląda tak, że rząd USA zapewnił Bermudy, w słowach Dr Brown'a, że te cztery Ujgurowie uważani są za niewinnych. Zgadzam się. Nie mam zamiaru się spierać. Ale problem więźniów jest amerykańskim problemem. Spowodowany został przez Stany Zjednoczone, więc to one powinny znaleźć rozwiązanie.Przekazywanie problemu mniejszym krajom jest obarczaniem woła. Jeśli więźniowie śa neiwinni, a USA nie chce odesłać ich do Chin z wiadomego powodu - w obawie przed prześladowaniami, to Stany powinny się nimi zająć.

Blogger nawet neguje opcję tego ruchu jako akcji humanitarnej:

Są ludzie, którzy będą bronić tego działania jako akcję humanitarną. Co jest kłamstwem. Zgodnie z prawem międzynarodowym (zastrzegam - nie jestem prawnikiem)moim zdaniem, więźniowie są problemem Stanów Zjednoczonych i to oni są odpowiedzialni za ich przyjęcie, jeśli nie chcą odesłania ich do Chin.

W rzeczywistości, wielu blogerów czuje podstęp:

Coś tu ewidentnie źle pachnie, jak to zawsze w okolicach Premiera Ewarta Browna. Fakt, że rząd Wielkiej Brytanii oraz guwernator nic nie wiedzieli o tej sprawie jest niepokojący a przekonania premiera, że nie było to coś za coś po prostu nie brzmi prawdziwie. Służący tylko sobie Dr Brown nie wydaje się być typem polityka, który dokonywałby akcji humanitarnych bez czegoś w zamian.Jeśli nie, to dlaczego USA miałoby poprosić malutkie Bermudy do przyjęcia więźniów, kiedy istnieją większe kraje, które mogą znacznie łatwiej zaopiekować się grupą mężczyzn? Opinia publiczna na Bermudach ma prawo wiedzieć, jaki został zawarty układ.

Vexed Bermoothes zgadza się:

Zasadnicze pytanie brzmi: Co to za handel? Jakie umowy zostały zawarte? Jak to się ma do priorytetów Bermudów?

Catch a fire ma swoje podejrzenia::

Trudno nie zauważyć, że Bermudy były albo zagrożone (być może w odniesieniu do naszego stanu “podatkowego”) lub “zachęcone” (co oznaczałoby przekupione) do przyjęcia tych ludzi. To nie jest przekonujące.

Vexed Bermoothes także spekuluje:

Czy mamy pieniądze, aby wypełnić niektóre z dużych dziur w budżecie Bermudów? (Aktualności donoszą, że Palau ma dostać 200 milionów dolarów za przyjęcie 17-stu Ujgurów).

Czy zaliczamy ich do przyjezdnych turystów?

Czy uważacie że to tani marketing - zapewnienie Bermudom rozgłosu w mediach na całym świecie? Amerykanie, chodźcie na Bermudy na drinka i zabawę! I na bum!

Hej, a może USA przestanie nas dręczyć o podatek? W takim wypadku można oczekiwać, że Kajman przyjmie w każdej chwili kilku obywateli Afganistanu.

Później mówi poważne, pisząc szereg postów na temat prawdopodobnych  konsekwencji dla branży turystycznej wysp,związku pomiędzy decyzją do przyjęcia więźniów i złymi rządami na wyspach oraz reakcji partii opozycji na wiadomości, dodając:

Decyzja ta musi jeszczę być zatwierdzona przez Wielką Brytanię za pośrednictwem gubernatora Bermudów. Muszą się drapać po głowach. A może to kolejny ruch premiera aby zaatakować i spowodować kryzys konstytucyjny jeśli Zjednoczone Królestwo nie wyda zgody.Widzicie - Doc ma prawo do podejmowania decyzji mających wpływ na politykę zagraniczną i politykę bezpieczeństwa, w porozumieniu z rządem. Technicznie rzecz biorąc, nie miał prawa tego robić bez konsultacji.

Catch a fire, który publikuje drugi wpis po tym, jak “miał trochę czasu, aby usiąść i pomyśleć o sytuacji”, podsumowuje:

Myślę, że jej coraz bardziej oczywiste, że nie będzie tu ogromnego negatywnego stosunku opinii publicznej do takiego postępowania. Trudno w tej chwili przwidzieć pełny rozmiar wydarzenia, i czy będzie to prowadzić do braku pewności w rządzie prowadzącym do rosnącego uczucia gniewu i oburzenia wobec Browna - nie mogę powiedzieć.

Gniew powinien być publicznie wyrażany w stosunku do Browna oraz konsula USA, a także rządu gdyż postanawia on w Wielkiej Brytanii. A Ujgurom należy się nasze współczucie, że są tu ofiarami. Zachowajcie swój gniew na tych, którzy podejmują decyzje, nie tych, którzy są ich ofiarami.

CIVICUS World Alliance for Citizen Participation (siec pozarządowych organizacji działająca na rzecz rozwoju działań obywatelskich) opublikowała na sieci film zatytułowany Time 2 Act (”Czas działac”). Przedstawia on wypowiedzi mieszkańców Zimbabwe traktujące o różnych aspektach panującego w kraju kryzysu, który dziesiątkuje ludnośc i boleśnie uderza w jakośc życia. W przedstawionym poniżej, trzyczęściowym filmie usłyszec można o tym, jak dewaluacja obniża jakośc życia, o przemocy oraz o prośbach o pomoc mediatorów, takich jak, na przykład, Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej (South African Development Community).

W pierwszej częsci filmu jeden ze studentów z Zimbabwe opowiada o braku wolności: wolności odżywiania się, ubierania, uczenia od nauczycieli pracujących za godziwe wynagrodzenie czy pobytu w szpitalu w wypadku choroby. Z powodu zmiany waluty (randy zamiast dolarów zimbabwe) nie mogą sobie pozwolic na zwykłe zakupy. Sytuacja pogorszyła się do tego stopnia, że pojawiło się wiele opinii, według których system kraju załamał się na wielu poziomach: zdrowia publicznego, bezpieczeństwa, ekonomii oraz rządu. Problemy na polu zdrowotnym mają się tak źle, że chorzy przybywający do szpitali po prostu umierają z powodu braku pomocy. Ale nawet i wtedy zmarłym nie okazuje się szacunku, a ich rodziny muszą słono płacic kostnicom, żeby te zabrały ciała.

Kolejna, druga częśc filmu pokazuje w jaki sposób kryzys ekonomiczny dotyka spłeczeństwo. Zarobki, wczesniej w dolarach zwimbabwe, teraz wypłacane są w stabilniejszej walucie, południowoafrykańskich randach i nie starczają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Inne poruszane w tej części tematy to problem naruszania praw człowieka oraz wolności słowa:

Ostatnia częśc filmu to wołanie o pomoc i wsparcie, skierowane w stronę mediatorów, Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej oraz Rządu Afryki Południowej, to prośba, aby Zimbabwe, byłego, głównego dostawcę żywności w Afryce, potraktowano poważnie:

Dzięki wpieranemu przez rząd programowi “Terra Legal” (”Legalna Ziemia”) brazylijscy rolnicy dostaną ziemie na własność. Program stworzony został, aby usprawnić i przyspieszyć wydawanie ziemi, oraz określić przepisy, dla tych obywateli, którzy zamieszkują i uprawiają grunty nie będące ich formalną własnością.

Ustawa ta została uchwalona w zeszłym miesiącu przez brazylijską Izbę Deputowanych, zatwierdzona 3 czerwca przez senat i oczekuje teraz na decyzję prezydenta. Jeśli zostanie zaakceptowana, to około 600.000kilometrów kwadratowych chronionych lasów amazońskich zostanie rozdzielone między 300.000 nielegalnie założonych własności.

Przepisy zawarte są w akcie prawnym Provisory Measure (MP) nr. 458 podpisanym przez prezydenta Brazylii, Lula da Silvę, w lutym 2009r i skupiają się na tzw. Legalnej Amazonii (Legal Amazon), czyli największym socjo-geograficznym obszarze Brazylii. Budzi to oczywiście zarówno duże zaniepokojenie, jak i znaczną krytykę ze strony różnych grup społecznych.

Po jednej stronie stoją członkowie rządu, twierdząc, że ustawa ta pomoże ograniczyć problem wylesiania, a po drugiej obrońcy środowiska, według których na zatwierdzeniu tych przepisów skorzystają jedynie właściciele ziemscy pogrążając przy tym, i tak już kurczące się, lasy amazońskie.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem. Zdjęcia z serii "Początek, środek i koniec."

MP 458 pozwoli władzom rządowym na wydanie bez licytacji obszarów do 1,5 tysiąca hektarów osadnikom na terenie Legalnej Amazonii. Raport, jaki ukazał się na Amazonii, jednej ze stron internetowych poświęconych lasom amazońskim, zwraca uwagę na problemy tego przedsięwzięcia:

Contrariando as últimas declarações polêmicas do Ministro do Meio Ambiente, Carlos Minc, que colocou a Medida Provisória 458 como uma “Vitória Ambientalista”, o especialista em ocupação humana e conflitos agrários na Amazônia e professor do Departamento de Geografia da Universidade de São Paulo (USP), Ariovaldo Umbelino de Oliveira, criticou a medida e afirmou que “A MP fere o princípio constitucional de função social da terra” (…)

Durante sua exposição, que durou cerca de 30 minutos, Oliveira criticou também os projetos fundiários do governo na Amazônia Legal. “O Estado não deveria alimentar assentamentos na Amazônia. Não há esta necessidade. O problema é que o Estado não criou mecanismos para regular suas próprias terras. Estão ao sabor das elites”, afirmou o pesquisador.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Zdaniem analityków głównym problemem jest jednak rządowy brak rozróżnienia między zwykłymi rolnikami (”posseiros”) którzy chcą się po prostu osiedlić na danym terenie ze swoją rodziną, oraz tzw. “grileros”, którzy zajmują się skupem jak największej ilości ziemi, a następnie sprzedawaniem jej z zyskiem, często uciekając się do przemocy aby obejść problem łamania prawa.

Marina Silva, poprzednia Minister Środowiska (2004-2008), oraz senator stanu Acre w PT (brazylijskiej, lewicowej Partii Pracujących, Partido dos Trabalhadores) w artykułach oraz wywiadzie dla Noticas de Amazonia (dziennik amazoński) wyraziła swoje zaniepokojenie:

Primeiro, dificilmente a pessoa vai declarar que a posse é ilegal, que a ocupação não foi mansa e pacífica. Outro aspecto é que, para passar a terra pública para um particular, há dois requisitos constitucionais: quando se trata de altíssima relevância social e quando cumpre com a função social da terra. Os que entraram ilegalmente e usaram violência não cumprem a função social, e quem tem posses e não há nenhum problema social a ser atendido também não cumpre esse preceito.

Além disso, foi estabelecido que, após três anos, pode haver a venda da propriedade. Isso cria uma espécie de processo de enxugar gelo. Quem assegura que ele não vai grilar nova terra para, daqui a alguns anos, outra MP legalizar o acesso novamente?

W tym samym artykule Marina Silva pisze:

Quem estuda a situação fundiária sabe que, no caso da Amazônia, em menos de dez anos a terra é novamente concentrada nas mãos de poucos. Há um processo muito grande de concentração, até mesmo em projetos de assentamento. E também sabemos que há a figura do laranja, que divide uma propriedade com o cunhado, com o vaqueiro…

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Ustawa MP, ustalona i zatwierdzona przez zarówno Izbę Deputowanych jak i Senat, czeka teraz na zielone światło od prezydenta Brazylii. W stanie obecnym, ustawa MP 458 zmienia legislację dla 64,7mln hektarów obszarów rozłożonych między 436 magistratów Legalnej Amazonii i zezwala rządowi wydawać ziemię według następującego, zależnego od wielkości gruntu, podziału: bezpłatnie do 100 hektarów, za symboliczną opłatą 101 do 400 hektarów, zgodnie z ceną rynkową, rozłożoną na maksymalnie 20 lat, 401-1500 hektarów.

Szefem projektu MP 458 przed Kongresem została, jak na ironię, Senator Katia Abreu, która stoi również na czele ugrupowań rolnych reprezentujących interesy właścicieli ziemskich i rolników w Senacie. Abreu, wybrana do Partii Demokratów przez stan Tocantins, chce zwiększenia rozmiarów gruntów ustalonych w ustawie MP 458. Propozycja ta spotkała się z ostrą krytyką bloggerów, na przykład Cândido Neto pisze:

Aliás, a MP é problemática desde a origem. Afinal, a legislação agrária já permitia regularização de áreas até 500 hectares individualmente e outras formas de destinação com áreas maiores para populações tradicionais na Amazônia.

O aumento no tamanho de área visa atender unicamente ao setor ruralista e de grileiros, aliados do governo federal. Aliás, esta tal “regularização fundiária” nasceu com o ministro Mangabeira Unger, foi aplaudida por Carlos Minc e teve no MDA as piores idéias como a dispensa de vistorias, os títulos gratuitos e o fim das licitações em áreas de até 15 módulos. (…)

Agora, Kátia Abreu já fala em estender a área para 2,5 hectares, e ainda tornar a terra no preço “exeqüível”. São todas medidas absurdas, do começo ao fim.

Według jednego z bloggerów z bloga Azul Marinho com Pequi pomysły Senator Abreu są krzywdzące:

A senadora pelo Tocantins: Kátia Abreu do DEM mau assumiu a relatoria da MP 458 no senado é já inicia manobras no sentido de entregar as terras da amazônia ao agronegócio e ao capital internacional, ou seja aos grileiros das terra federais!!

Brazylijczyków niepokoi jeszcze jedna ustawa MP, numer 452. Znosi ona wymóg wcześniejszej oficjalnej inspekcji i oszacowania wpływu na środowisko planów budowy dróg w Legalnej Amazonii. Obie te ustawy (452 i 458) stanowią część Programu Przyspieszonego Rozwoju (PAC) Luli da Silvy.

Grupa pozarządowych organizacji i artystów stworzyła manifest, Amazônia Para Sempre (Amazonia na zawsze), w którym apelują do Senatorów o odrzucenie obu ustaw. Na swojej stronie internetowej wzywają brazylijczyków do podpisania się pod manifestem, który później elektronicznie wysłany zostanie do Senatorów. 1mln osób, jak narazie, podpisało się pod tą petycją.

Candido Neto podsumowuje jakich efektów można się spodziewać, jeśli nowe przepisy zostają zaakceptowane:

Inverte-se a prioridade de destinação de terras públicas que é pela ordem deve ser terras indígenas, unidades de conservação e assentamentos rurais.

Ana Cotta/Użyto za pozwoleniem

Wielu ludzi z terenów Bliskiego Wschodu zdecydowało bojkotować produkty izraelskie i amerykańskie w odpowiedzi na wojnę w Gazie.
Serwis Angry Arab News Service pisze [en]:

Nowa kampania bojkotowania amerykańskich produktów rozpoczęła się w pięciu krajach arabskich, z kawiarniami Starbucks jako pierwszym celem, ale też z Nestlé, Coca-Colą, Johnson & Johnson oraz restauracjami Burger King na liście.

Pośród marek amerykańskich Starbucks była pierwszym celem bojkotu. Zeinobia z Egiptu napisała o tym [en]:

Starbucks, znana sieć Starbucks w Bejrucie została zamknięta na dzień z powodu protestów. W świecie arabskim widzimy wezwania oraz odpowiedzi na nie w celu bojkotowania produktów amerykańskich, głównie tych związanych w jakikolwiek sposób z Izraelem.

Następnie kontynuje:

Oczywiście arabska opinia publiczna uważa, że Starbucks w Ameryce wspiera finansowo IDF z racji tego, że jej założyciel i właściciel jest Żydem. Szczerze mówiąc to nie jest wystarczający powód dla opinii, że sieć dofinansowuje IDF, lecz tego typu wiadomości dają arabskiej społeczności do myślenia.
Plotki o Starbucks-IDF są dośc stare, jeszcze z czasów sprzed otwarcia pierwszych sieci w Egipcie – już wtedy walczono z nimi w świecie arabskim.
Pamiętam, jak któregoś dnia otrzymałam e-mail z logo Starbucks i jego historią, według której jest to hebrajska księżniczka, która uratowałą Żydów w czasach starożytnego Babilonu, choc prawda jest zupełnie inna.

Kampanie bojkotowania nie ograniczyły się jedynie do świata arabskiego, a amerykańsko-palestyński blog grupowy KABOBfest donosi o uczestnikach kampanii z Malazji [en]:

Ponad 2000 restauracji będących własnością Muzułmanów zdjęło Coca-Colę z listy produktów, aby wesprzeć globalny bojkot przeciw Izraelowi. Lokalne organizacje zachęcają pracowników Coca-Coli, Starbucks oraz innych film do zrezygnowania z pracy.

Z Jordanu, Khobbeizeh również pisze o bojkocie Starbucks:

Howard Schultz jest aktywnym zyjonistą, wielkim stronnikiem armi Izraelskiej. Wspiera on ich rocznie setkami milionów z dochodów Starbucks co czyni go jednym z czołowych sponsorów ich wyposażenia.

Z pewnością produkty izraelskie bojkotowane były przez wielu a oto co Body on the Line napisała na jej blogu [en]:

Rolnicy mówią, że większośc ich produktów pozostała w magazynach z powodu odwołanych zamówień, oraz obawiają się nagłego spadku zapotrzebowania na eksport owoców do krajów takich jak Jordan, Zjednoczone Królestwo oraz kraje Skandynawii…Ilan Eshel, dyrektor Organizacji Upraw Owoców w Izraelu również potwierdził, iż Skandynawowie odwołali zamówienia.

Amerykański bloger żyjący w Palestynie pisze o tym, jak naukowcy w Zjednoczonym Królestwie reagują na izraelskie ataki w Gazie:

Brytyjscy naukowcy napisali list otwarty opublikowany w the Guardian, w którym wzywają do bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji:
“Musimy robic wszystko co w naszej mocy, aby zapobiec zwycięstwu Izraela. Izrael musi zaakceptowac fakt, że jego bezpieczeństwo zależy od sprawiedliwości I pokojowej koegzystencji z jego sąsiadami, a nie na bezprawnym użyciu siły.”
“Uważamy, że Izrael powinien natychmiast I bezwarunkowo zakończyc atak na gazę, zakończyc okupację Strefy Zachodniej, oraz porzucic starania o władzę nad czy kontrolę terytorium sprzed 1967 roku. Wzywamy rząd brytyjski oraz brytyjskich obywateli do podjęcia wszelkich możliwych kroków w celu zmuszenia Izraela do wykonania tych zobowiązań, rozpoczynając program bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji.”

W Londynie studenci również solidaryzują się z Gazą na prestiżowym Uniwersytecie Ekonomii:
Ponad czterdziestu studentów kontynuowało dziś protest na londyńskiem Uniwersytecie Ekonomii przeciwko konfliktowi w Gazie.

Są też organizacje oraz strony poświęcone szerzeniu wiadomości o kampanii, jak np ta, ta albo ta tutaj.
Lecz z drugiej strony inni, jak Crossroads Arabia nie byli tak bardzo zainteresowani bojkotem:

Saudi Gazette donosi, że bojkot produktów amerykańskich w celu wyrażenia wsparcia dla ludności Gazy zaczyna się również w Arabii Saudyjskiej. Tak jak i w przypadku poprzednich bojkotów i ten najprawdopodobniej a) podnosi saudyjskie uczucie ważności i b) uderza w firmy i ich pracowników w tym kraju, bez wielkiego ubytku w ekonomii amerykańskiej, a wręcz przeciwnie, jak twierdzi professor  Uniwersytetu Króla Abdulaziza.

Jednak widac wyraźnie, że pomysł bojkotu ma wielu zwolenników.
Jewlicious napisał odpowiedź do postu Khobbeizeh’a:

Nie jestem wielkim fanem Starbucks, czy też w ogóle kawy, lecz fakt, że Starbucks wspiera finansowo IDF do wielkości “setek milionów rocznie” jest po prostu absurdalny. Khobbeizeh przyjacielu, poza Twoimi umiejętnościami obróbki Photoshopem, jesteś idiotą.

Twitter jest nową platformą blogowania, a przynajmniej tak się twierdzi. Wydaje sie to być prawdą głównie w sytuacjach kryzysowych:  podczas ataków w Mumbaju użytkownicy Twitter donosili o wydarzeniach co do minuty a dziś, gdy ataki lotnicze na Gazę nie ustaja, Twittersfera ostro dyskutuje.
Użytkownicy Twittera używają hasztagów aby agregować swoje treści; użytkownicy mogą iść do wyszukiwarki Twitter (Twitter search) i szukać treści pod podanym tytułem. W tym wypadku najważniejszym hasztagiem jest #gaza, a #gazawarofwords [gazawojnasłów] śledzi media. W wyszukiwarce innych hasztagów odnoszących się do dyskusji o Gazie znajdziemy między innymi #israel, #syria, #baghdad, #2states, oraz #rafah, among others. Użytkownicy podają dalej informacje (“re-tweet”) innych użytkowników aby szybko je rozpowszechnić; na przykład:

“Masowe protesty w #Damaskus przeciw masakrze w #Gaza [link]”

Użytkownik Twittera z Kaliforni, shelisrael, zauważył wczoraj rano, iż Twitter jest jedną z pierwszych platform umożliwiających taką dyskusję:

“z przykrością stwierdzam, że porzucam grupę #gaza. to niesamowite, że ludzie z Gazy i Izraela rozmawiają w miasteczku Twitter”

On tego momentu świat bierze udział w normalnych debatach, kiedy indziej wyrażając gniew, a przede wszystkim donosząc o informacjach; następujący przykład odnosi się do uczestników z Palestyny, Maurytanii oraz San Francisco (US):

Rodzaj dyskusji prowokuje ostre pytania i argumentacje. skinner, z Oxfordu, UK przez Amman, Jordan, pyta:

“Ludzie w Gazie nie mogą nawet pomóc chorym bo karetkom brak paliwa. Brak lekarstw. Brak jedzenia. Gdzie do cholery są ludzie z ochrony praw człowieka?”

YaelBeeri, izraelska użytkowniczka Twittera, wspomina różnorodność opinii na Twittersferze:

“Są w Izraelu ludzie, którzy wierzą, że są alternatywy dla operacji “wymuszonego posłuchu” w #gaza”

Inną fascynującą cechą dyskusjina Twitterze jest analiza pracy mediów. #gazawarofwords [gazawojnasłów] to hasztag rozpoczęty przez użytkownika weddady a dający możliwość agregowania takich relacji:

“#Gazawarofwords jak na razie brak anty-hamaskiej analizy w mediach arabskich. wszyscy winią Izrael za wydarzenia w #gaza
#Gazawarofwords francuski L'Express używa określenia ‘Stan Żydowski' w programie o #gaza [link]
#Gazawarofwords brak analizy militarnej operacji, wszystko polityczne i geopolityczne”

Najlepszym sposobem na śledzenie takich dyskusji jest sprawdzanie w źródle; Twitter search oraz RSS dla wszystkich hasztagów (np. #gaza) a sam udział jest już prosty.